ರಕ್ತ ಕಸ್ತೂರಿ

ಮಲೆನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಮಳೆಗಾಲ ಶುರುವಾಗುವ ಮುನ್ನ ಬೀಳುವ ಮುಂಗಾರು ಮಳೆಗೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಒಗರು ವಾಸನೆಯಿರುತ್ತದೆ. ಅದು ಕೇವಲ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆಯಲ್ಲ; ಕೊಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಒಣಗಿದ ಎಲೆಗಳು, ಮರಗಳ ಕಾಂಡದ ಮೇಲೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಪಾಚಿ, ಮತ್ತು ಹಳೆಯ ಹೆಂಚಿನ ಮನೆಗಳ ಗೋಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಬೂಷ್ಟಿನ ವಾಸನೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಸೇರಿ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ತೇವದ ವಾತಾವರಣ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಮೂಡಿಗೆರೆ ತಾಲೂಕಿನ ಬೈರಾಪುರ ಎಂಬ ಕುಗ್ರಾಮದ ಸರ್ಕಾರಿ ಹಿರಿಯ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆ ಆ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೆನೆದು ಮುದುಡಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಶಾಲೆಯ ಹಳೆಯ ಮಂಗಳೂರು ಹೆಂಚುಗಳ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದ ಮಳೆನೀರು, ನೇರವಾಗಿ ಏಳನೇ ತರಗತಿಯ ಕೊಠಡಿಯೊಳಗೆ ತೊಟ್ಟಿಕ್ಕುತ್ತಿತ್ತು.

ವಸಂತ ಮಾಸ್ತರ್ರು ಕಪ್ಪು ಹಲಗೆಯ ಮೇಲೆ ಸೀಮೆಸುಣ್ಣದಿಂದ 'ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಸತ್ಯಾಗ್ರಹ' ಎಂದು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ವಸಂತನಿಗೆ ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷ. ನೋಡಲು ಬಡಕಲು ದೇಹ, ಕಣ್ಣಿಗೊಂದು ದಪ್ಪ ಫ್ರೇಮಿನ ಕನ್ನಡಕ, ಸದಾ ಇಸ್ತ್ರಿ ಇಲ್ಲದ, ಕಾಲರ್ ಸವೆದುಹೋಗಿರುವ ಕಾಟನ್ ಶರ್ಟ್. ಆತನಿಗೆ ತಾನೊಬ್ಬ ಶಿಕ್ಷಕ, ಸಮಾಜವನ್ನು ತಿದ್ದುವವನು ಎಂಬ ಆದರ್ಶಗಳೆಲ್ಲವೂ ಬತ್ತಿಹೋಗಿ ಐದಾರು ವರ್ಷಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಈಗ ಅವನ ಪಾಲಿಗೆ ಅದೊಂದು ಕೇವಲ ಮೂವತ್ತು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ ಸಂಬಳ ತರುವ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಉದ್ಯೋಗವಷ್ಟೇ.

"ಸಾರ್... ಮಳೆ ನೀರು ನನ್ನ ಪುಸ್ತಕದ ಮೇಲೆ ಬೀಳ್ತಿದೆ..." ಮೊದಲನೇ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬ ಎದ್ದು ನಿಂತು ದೂರಿಕೊಂಡ.

ವಸಂತ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟ. "ಬೆಂಚನ್ನ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಜರುಗಿಸ್ಕೋರಪ್ಪ. ಆ ಕಂಟ್ರಾಕ್ಟರ್ ಬಡ್ಡಿಮಗ ಸ್ಕೂಲ್ ರಿಪೇರಿ ಮಾಡ್ತೀನಿ ಅಂತ ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ದುಡ್ಡು ತಿಂದ್ಬಿಟ್ಟು, ಹಳೇ ಹೆಂಚನ್ನೇ ತೊಳೆದು ಹಾಕಿದ್ದಾನೆ. ಇನ್ನೆರಡು ತಿಂಗಳು ನೀವು ಮಳೇಲಿ ನೆನ್ಕೊಂಡೇ ಪಾಠ ಕೇಳ್ಬೇಕು," ಎನ್ನುತ್ತಾ ವಸಂತ ಕಿಟಕಿಯ ಹೊರಗೆ ನೋಡಿದ.

ಅವನಿಗೆ ಈಗ ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಸತ್ಯಾಗ್ರಹದ ಬಗ್ಗೆ ಪಾಠ ಮಾಡುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ತಲೆಯೊಳಗೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದುದು ಬೇರೆಯದೇ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ.

ತಂಗಿ ಸುಮಳ ಮದುವೆಗೆ ಇನ್ನು ಕೇವಲ ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳಿದ್ದವು. ಹುಡುಗನ ಕಡೆಯವರು ಕೇಳಿದ್ದು 'ತುಂಬಾ ಸಿಂಪಲ್' ಆದ ಬೇಡಿಕೆಗಳು: "ನಮಗೆ ವರದಕ್ಷಿಣೆ ಗಿರ್ದಕ್ಷಿಣೆ ಏನು ಬೇಡ ಸಾರ್, ಆದ್ರೆ ಹುಡುಗೀಗೆ ಒಂದೆರಡು ತೊಲ ಚಿನ್ನ, ಹುಡುಗನಿಗೆ ಒಂದು ಪಲ್ಸರ್ ಬೈಕು, ಆಮೇಲೆ ಕಲ್ಯಾಣ ಮಂಟಪದ ಖರ್ಚು... ಅಷ್ಟೇ. ನಾವೇನು ಡಿಮ್ಯಾಂಡ್ ಮಾಡ್ತಿಲ್ಲ."

ಈ 'ಡಿಮ್ಯಾಂಡ್ ಮಾಡದ' ಬೇಡಿಕೆಗಳನ್ನು ಈಡೇರಿಸಲು ವಸಂತನಿಗೆ ಐದು ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿ ಬೇಕಿತ್ತು. ಬ್ಯಾಂಕಿನ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ವಸಂತನ ಸ್ಯಾಲರಿ ಸ್ಲಿಪ್ ನೋಡಿ, "ಸಾರ್, ನಿಮ್ಮ ಟೇಕ್-ಹೋಮ್ ಸ್ಯಾಲರಿಯಲ್ಲಿ ಐದು ಲಕ್ಷ ಲೋನ್ ಕೊಡೋಕೆ ರೂಲ್ಸ್ ಒಪ್ಪಲ್ಲ. ಬೇರೆ ಯಾವುದಾದ್ರೂ ಪ್ರಾಪರ್ಟಿ ಇದ್ರೆ ಶ್ಯೂರಿಟಿ ಇಡಿ," ಎಂದು ಕೈತೊಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ.

ಅಪ್ಪ ಸಾಯುವಾಗ ಬಿಟ್ಟುಹೋಗಿದ್ದು ಈ ಸೋರುವ ಮನೆ ಮತ್ತು ತೀರಿಸಲಾಗದಷ್ಟು ಸಾಲವನ್ನು ಮಾತ್ರ.

ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಸಂತನ ತಾಯಿ ಹಗಲಿರುಳು ಅಳುತ್ತಿದ್ದಳು. "ಬಂದಿರೋ ಒಳ್ಳೇ ಸಂಬಂಧ ಕಣ್ರೋ. ಹುಡುಗ ಪೇಟೆಲಿ ಅಕೌಂಟೆಂಟ್ ಆಗಿದ್ದಾನೆ. ಈ ಮದುವೆ ನಿಂತ್ಹೋದ್ರೆ ನನ್ ಮಗಳ್ನ ಆಮೇಲೆ ಯಾವ್ನೂ ಕೇಳಲ್ಲ. ಹೇಗಾದ್ರೂ ಮಾಡಿ ಆ ಕಾಳಿಂಗನ ಹತ್ರಾನಾದ್ರೂ ಸಾಲ ಕೇಳು ವಸಂತ," ಎಂದು ದುಂಬಾಲು ಬಿದ್ದಿದ್ದಳು.

ಫೈನಾನ್ಸ್ ಕಾಳಿಂಗ! ಆ ಹೆಸರು ಕೇಳಿದರೆ ಇಡೀ ತಾಲೂಕೇ ನಡುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ಸಾಲ ಕೊಡುವುದು ಕೇವಲ ಆಸ್ತಿಯ ಮೇಲಲ್ಲ, ಜನರ ಮರ್ಯಾದೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಣದ ಮೇಲೆ.

ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಗೆ ಶಾಲೆಯ ಗಂಟೆ ಬಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ವಸಂತ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಚೀಲಕ್ಕೆ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ತುರುಕಿಕೊಂಡು, ಹರಿದ ಕೊಡೆಯೊಂದನ್ನು ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು ಕೆಸರು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದ. ಅವನಿಗೆ ಈಗ ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿರಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ, ಶಿಕ್ಷಕ ವೃತ್ತಿಯ ಘನತೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಕಾಳಿಂಗನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಲೇಬೇಕಿತ್ತು. ಕಾಳಿಂಗನ ಮನೆಯತ್ತ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯೂ ಅವನನ್ನು ಒಂದು ಭೀಕರ ಚಕ್ರವ್ಯೂಹದೊಳಗೆ ದೂಡುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಆ ಮುಗ್ಧ ಶಿಕ್ಷಕನಿಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.

ಮೂಡಿಗೆರೆಯ ಬಸ್-ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ಸದಾ ಗದ್ದಲದಿಂದ ಕೂಡಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಟವೇರಾ, ಸುಮೊ, ಮತ್ತು ಇಂಡಿಕಾ ಕಾರುಗಳದೇ ಕಾರುಬಾರು. ಯುವ ಡ್ರೈವರ್‌ಗಳೆಲ್ಲಾ ಟೈಟ್ ಜೀನ್ಸ್, ಕೂಲಿಂಗ್ ಗ್ಲಾಸ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಕಸ್ಟಮರ್‌ಗಳಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಾ ನಿಂತಿರುತ್ತಿದ್ದರು.

ಆದರೆ ಆ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡಿನ ಕೊನೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಹಳೆಯದಾದ ದೊಡ್ಡ ಆಲದ ಮರದ ಕೆಳಗೆ, ಒಂದು ಹಳದಿ ಮತ್ತು ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ಹಳೆಯ ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರು ಅನಾಥವಾಗಿ ನಿಂತಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರ ಟೈರ್‌ಗಳು ಸವೆದಿದ್ದವು, ಪೇಂಟ್ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಕಿತ್ತುಬಂದಿತ್ತು.

ಅದು ಸುಬ್ಬಣ್ಣನ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ.

ಸುಬ್ಬಣ್ಣನಿಗೆ ಅರವತ್ತರ ಆಸುಪಾಸು ವಯಸ್ಸು. ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳ್ಳಿಕೂದಲು, ಮೈಮೇಲೊಂದು ಖಾಕಿ ಶರ್ಟ್, ಬಾಯಲ್ಲಿ ಸದಾ ಹೊಗೆಯಾಡುತ್ತಿರುವ ಗಣೇಶ್ ಬೀಡಿ. ಕೆ.ಎಸ್.ಆರ್.ಟಿ.ಸಿ ಬಸ್ ಕಂಡಕ್ಟರ್ ಆಗಿ ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ ರಿಟೈರ್ ಆಗಿದ್ದವನು. ಅವನಿಗೆ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಎರಡೇ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿ: ಒಂದು ತನ್ನ ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರು, ಇನ್ನೊಂದು ದುಡ್ಡು.

"ಏನ್ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ, ನಿನ್ನ ಆಂಟಿಕ್ ಪೀಸ್ ಕಾರಿಗೆ ಇವತ್ತೂ ಯಾವ್ ಬಕ್ರಾನೂ ಸಿಗಲಿಲ್ವಾ?" ಪಕ್ಕದ ಟವೇರಾ ಡ್ರೈವರ್ ರಮೇಶ ಲೇವಡಿ ಮಾಡಿದ.

ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಬೀಡಿಯ ಹೊಗೆಯನ್ನು ರಮೇಶನ ಮುಖಕ್ಕೆ ಬಿಡುತ್ತಾ, "ಲೇಯ್, ಈ ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರಿನ ಬಾಡಿಲಿ ಇರೋ ಕಬ್ಬಿಣಾನ ಕರಗಿಸಿದ್ರೆ, ನಿನ್ನಂಥ ಹತ್ತು ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಟವೇರಾ ಕಾರುಗಳನ್ನ ಮಾಡಬಹುದು ಕಣ್ಲ! ನನ್ ಕಾರು ಹತ್ತೋಕೆ ಗಂಡೆದೆ ಇರ್ಬೇಕು, ನಿನ್ನ ಕಾರಲ್ಲಿ ಹೋಗೋರ ತರಹ ಸೊಂಟ-ಬೆನ್ನು ನೋವು ಅಂತ ಅಳೋರಿಗಲ್ಲ ಇದು," ಎಂದು ಗದರಿದ.

ಸುಬ್ಬಣ್ಣನಿಗೆ ಕಿವಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಂದ. ಯಾರಾದರೂ ಮೆತ್ತಗೆ ಮಾತನಾಡಿದರೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ದುಡ್ಡಿನ ವಿಚಾರ ಬಂದರೆ ಮಾತ್ರ ಅವನ ಕಿವಿ ರಾಡಾರ್‌ಗಿಂತ ಶಾರ್ಪ್ ಆಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು!

ಅವನ ಬದುಕು ಕೂಡ ಆ ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರಿನಂತೆಯೇ ಒಂಟಿಯಾಗಿತ್ತು. ಹೆಂಡತಿ ತೀರಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು, ಮಕ್ಕಳು ಬೆಂಗಳೂರು ಸೇರಿಕೊಂಡು ಇವನನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದರು. ಕಂಡಕ್ಟರ್ ಆಗಿ ಹರಿದ ಟಿಕೆಟ್ಟುಗಳು, ಎಣಿಸಿದ ಚಿಲ್ಲರೆ ಕಾಸುಗಳು ಅವನಿಗೆ ಮನುಷ್ಯರ ನೈಜ ಮುಖವನ್ನು ಕಲಿಸಿದ್ದವು. ಯಾರ ಮೇಲೂ ಅವನಿಗೆ ನಂಬಿಕೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ವ್ಯವಹಾರ.

ಮಳೆ ಶುರುವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದ ಇತರ ಡ್ರೈವರ್‌ಗಳೆಲ್ಲಾ ಟೀ ಕುಡಿಯಲು ಹೋಟೆಲ್ ಒಳಗೆ ನುಗ್ಗಿದರು. ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಮಾತ್ರ ತನ್ನ ಕಾರಿನ ಮುಂದಿನ ಸೀಟನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ವಾಲಿಸಿ, ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಬೀಡಿ ಸಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡು ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿದ.

ಮರುದಿನ ಮುಂಜಾನೆ ಅದೇ ಹಳದಿ ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರಿನ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಒಬ್ಬ ಬಡಕಲು ಮಾಸ್ತರ್ರು ಬಡಿಯುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ಆ ಒಂದು ಬಡಿತ ತನ್ನ ಇಡೀ ಜೀವಮಾನದ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ, ರಕ್ತಸಿಕ್ತ ಮತ್ತು ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿಸುವ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಮುನ್ನುಡಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಗೊರಕೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಸುಬ್ಬಣ್ಣನಿಗೆ ಕನಸಿನಲ್ಲೂ ಅಂದಾಜಿರಲಿಲ್ಲ.

ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಎಂಟು ಗಂಟೆ. ಮೂಡಿಗೆರೆಯಿಂದ ಹೊರವಲಯದಲ್ಲಿರುವ 'ಗೌಡರ ತೋಟ' ಎಂದರೆ ಇಡೀ ತಾಲೂಕಿಗೆ ನಡುಕ. ಅದು ಕೇವಲ ಕಾಫಿ ತೋಟವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಅದೊಂದು ಮಿನಿ ಕೋಟೆ. ಆ ಕೋಟೆಯ ಒಡೆಯನೇ ಲೇವಾದೇವಿಗಾರ, 'ಫೈನಾನ್ಸ್ ಕಾಳಿಂಗ'.

ಮಳೆಗಾಲದ ಮುಂಜಾನೆಯ ಮಂಜು ಇನ್ನೂ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸರಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ವಸಂತ ಮಾಸ್ತರ್ರು ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಕಪ್ಪು ಛತ್ರಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿರುವ ಕೆಸರಿನ ಗುಂಡಿಗಳನ್ನು ತಪ್ಪಿಸುತ್ತಾ ಆ ಬೃಹತ್ ಕಬ್ಬಿಣದ ಗೇಟಿನ ಮುಂದೆ ಬಂದು ನಿಂತ. ಅವನ ಎದೆ ಢವಢವನೆ ಹೊಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ತಾನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಸರಿಯೇ? ಈ ಕಾಳಿಂಗನ ಬಲೆಗೆ ಬಿದ್ದರೆ ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ಬಡ್ಡಿ ಕಟ್ಟುತ್ತಲೇ ಸಾಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಅರಿವಿದ್ದರೂ, ತಂಗಿಯ ಮದುವೆ, ತಾಯಿಯ ಕಣ್ಣೀರು ಅವನನ್ನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ದೂಡಿತ್ತು.

ಗೇಟಿನ ಒಳಗೆ ಎರಡು ದೈತ್ಯಾಕಾರದ ಡಾಬರ್‌ಮನ್ ನಾಯಿಗಳು ಸರಪಳಿ ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಬೊಗಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವುಗಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ರಕ್ತದಾಹವಿತ್ತು. ವಸಂತ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದಿಟ್ಟ.

"ಯಾರ್ಲವನು? ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗ್ಗೆ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡೋಕ್ ಬಂದಿದ್ಯೇನೋ?" ಒಳಗಿನಿಂದ ವಾಚ್‌ಮನ್ ಒಬ್ಬ ಗದರುತ್ತಾ ಬಂದ. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ದಪ್ಪನೆಯ ಲಾಠಿಯಿತ್ತು.

"ಇಲ್ಲ... ನ... ನಾನು ಬೈರಾಪುರ ಸ್ಕೂಲ್ ಮೇಷ್ಟ್ರು. ವಸಂತ ಅಂತ. ಕಾಳಿಂಗಣ್ಣನ ನೋಡಬೇಕಿತ್ತು," ವಸಂತ ನಡುಗುವ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ.

ವಾಚ್‌ಮನ್ ಅವನನ್ನು ಮೇಲಿಂದ ಕೆಳಕ್ಕೆ ಅಸಡ್ಡೆಯಿಂದ ನೋಡಿದ. ಆ ಬಡಕಲು ದೇಹ, ಹಳಸಿದ ಶರ್ಟ್, ಕೈಯಲ್ಲೊಂದು ಬಟ್ಟೆ ಬ್ಯಾಗ್. "ಒಳಗ್ ನಡಿ, ಆದ್ರೆ ನಾಯಿಗಳ ಹತ್ರ ಹೋಗ್ಬೇಡ, ನಿನ್ ಮೂಳೆನೂ ಸಿಗಲ್ಲ." ಗೇಟ್ ಸ್ವಲ್ಪವೇ ತೆಗೆದು ಅವನನ್ನು ಒಳಗೆ ಬಿಟ್ಟ.

ಕಾಳಿಂಗನ ಮನೆ ಒಂದು ಬೃಹತ್ ಬಂಗಲೆ. ಹೊರಗೆಲ್ಲಾ ಮಾರ್ಬಲ್ ಕಲ್ಲುಗಳು, ದುಬಾರಿ ಕಾರುಗಳು. ವಸಂತ ಹೆದರುತ್ತಲೇ ನಡುಮನೆಯ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ನಿಂತ.

ಒಳಗೆ, ಹುಲಿಯ ಚರ್ಮ ಹೊದಿಸಿದಂತೆ ಕಾಣುವ ಒಂದು ಬೃಹತ್ ಕುರ್ಚಿಯ ಮೇಲೆ ಕಾಳಿಂಗ ಆಸೀನನಾಗಿದ್ದ. ಅವನ ವಯಸ್ಸು ನಲವತ್ತೈದು. ಕತ್ತಿನಲ್ಲಿ ದಪ್ಪನೆಯ ಚಿನ್ನದ ಚೈನುಗಳು, ಬೆರಳುಗಳ ತುಂಬಾ ಉಂಗುರಗಳು. ಅವನ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಸದಾ ಅಡಿಕೆ-ಪಾಚಿ ಅಗಿಯುವ ಶಬ್ದ; 'ಚಪ್... ಚಪ್...'.

ಅವನ ಎದುರಿನ ಟೀಪಾಯ್ ಮೇಲೆ ನೋಟಿನ ಕಂತೆಗಳು, ಖಾಲಿ ಪ್ರಾಮಿಸರಿ ನೋಟುಗಳು ಮತ್ತು ಕೆಲವು ಒಣಗಿದ ತಾಮ್ರದ ಬಣ್ಣದ ವಸ್ತುಗಳಿದ್ದವು. ವಸಂತನಿಗೆ ಆ ವಸ್ತುಗಳೇನೆಂದು ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ, ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಮತ್ತು ಕೊಂಚ ವಾಕರಿಕೆ ತರಿಸುವಂತಹ ಪರಿಮಳವಿತ್ತು.

"ಬನ್ನಿ ಮೇಷ್ಟ್ರೆ! ಒಳಗಡೆ ಬನ್ನಿ," ಕಾಳಿಂಗ ನಗುತ್ತಾ ಕರೆದ. "ಏನಪ್ಪಾ, ಪಾಠ ಮಾಡೋ ಕೈಲಿ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಗೇಟು ತಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ? ಫೈನಾನ್ಸ್ ಕಡೆ ಮುಖ ಮಾಡೋ ಪ್ರಮೇಯ ಏನ್ ಬಂತು?"

ವಸಂತ ಒಳಗೆ ಬಂದು ಕೈ ಮುಗಿದು ನಿಂತ. "ಅದು... ಕಾಳಿಂಗಣ್ಣ, ನನ್ನ ತಂಗಿ ಮದುವೆ... ಹದಿನೈದು ದಿನ ಇದೆ. ಬ್ಯಾಂಕಲ್ಲಿ ಲೋನ್ ಆಗ್ಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಐದು ಲಕ್ಷ ಬೇಕಿತ್ತು. ಹೇಗಾದ್ರೂ ಮಾಡಿ ನಾನೇ ತಿಂಗಳು ತಿಂಗಳು ಬಡ್ಡಿ ಕಟ್ತೀನಿ ಅಣ್ಣಾ..."

ಕಾಳಿಂಗ ಪಾಚಿಯನ್ನು ಉಗುಳಿ, ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕ. ಅವನ ಆಳುಗಳೂ ಜೊತೆಗೆ ನಕ್ಕರು."ಏನ್ ಮೇಷ್ಟ್ರೆ, ಐದು ಲಕ್ಷವಾ? ನಿಮ್ಮ ತಿಂಗಳ ಸಂಬಳದಲ್ಲಿ ಮನೆಗೆ ಬಟ್ಟೆ ಒಗೆಯೋ ಸೋಪು, ಅಕ್ಕಿ-ಬೇಳೆ ತರಬಹುದು ಅಷ್ಟೇ! ಐದು ಲಕ್ಷಕ್ಕೆ ತಿಂಗಳಿಗೆ ಹತ್ತು ಪರ್ಸೆಂಟ್ ಮೀಟರ್ ಬಡ್ಡಿ ಅಂದ್ರೆ ಐವತ್ತು ಸಾವಿರ ಆಯ್ತು. ಎಲ್ಲಿಂದ ತರ್ತೀಯಾ? ನಿಮ್ಮ ಸ್ಕೂಲ್ ಬೋರ್ಡ್, ಚಾಕ್-ಪೀಸ್ ಇಲ್ಲಿ ಅಡವಿಡೋಕ್ ಆಗಲ್ಲ ಮಾರಾಯ."

ವಸಂತನಿಗೆ ಭೂಮಿ ಕುಸಿದಂತಾಯಿತು. ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತು. "ಕಾಳಿಂಗಣ್ಣ, ಈಗ್ಲೇ ಕಲ್ಯಾಣ ಮಂಟಪಕ್ಕೆ ಅಡ್ವಾನ್ಸ್ ಕೊಡಬೇಕು. ಮದುವೆ ನಿಂತ್ಹೋದ್ರೆ ನಮ್ ತಾಯಿ ಬದುಕಲ್ಲ. ನನ್ನ ಜೀವಮಾನ ಪೂರ್ತಿ ದುಡಿದು ನಿಮ್ಮ ಸಾಲ ತೀರಿಸ್ತೀನಿ. ದಯವಿಟ್ಟು..."

ಕಾಳಿಂಗನಿಗೆ ಆ ಬಡ ಮೇಷ್ಟ್ರ ಕಣ್ಣೀರು ನೋಡಿ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಕರುಣೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಅವನಿಗೆ ಬೇರೆಯದೇ ಒಂದು ಲಾಭದ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಹೊಳೆಯಿತು. ಈ ಮೇಷ್ಟ್ರನ್ನು ತನ್ನ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದೇ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದ.

ಅವನು ಏನೋ ಹೇಳಲು ಬಾಯಿ ತೆರೆದ, ಆದರೆ ಆ ಮಾತು ಹೊರಬರಲಿಲ್ಲ.

ಬದಲಾಗಿ, ಮುಂಭಾಗದ ಭಾರೀ ತೇಗದ ಬಾಗಿಲು 'ಡಣಾರ್!' ಎಂಬ ಭಯಂಕರ ಶಬ್ದದೊಂದಿಗೆ ಒಡೆದು, ಇಬ್ಬರು ಆಳುಗಳು ರಕ್ತಸಿಕ್ತರಾಗಿ ಒಳಗೆ ಬಿದ್ದರು!

"ಯಾರೂ ಕದಲಬೇಡಿ! ಹ್ಯಾಂಡ್ಸ್ ಅಪ್! ಫ್ರೀಜ್!"

ಸಿಡಿಲು ಬಡಿದಂತೆ ಖಾಕಿ ಬಟ್ಟೆಯ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ರಿವಾಲ್ವರ್ ಹಿಡಿದ ಐದಾರು ಜನ ಪೋಲೀಸರು ಮನೆಯೊಳಗೆ ನುಗ್ಗಿದ್ದರು. ಜೊತೆಗೆ ಹೊರಗಡೆ ಅರಣ್ಯ ಇಲಾಖೆಯ ಜೀಪಿನ ಸೈರನ್ ಸದ್ದು ಕಿವಿಗಡಚಿಕ್ಕುವಂತೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಇದು ಮಾಮೂಲಿ ಪೋಲೀಸ್ ದಾಳಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದೊಂದು 'ಪಕ್ಕಾ ಟಿಪ್-ಆಫ್' ಮೇಲೆ ನಡೆದ ಜಂಟಿ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆ. ಕಾಳಿಂಗನ ಕಡು-ವಿರೋಧಿ, ಟಿಂಬರ್ ಮಾಫಿಯಾದ 'ಹುಲಿಯಾ', ತನ್ನ ಎದುರಾಳಿಯನ್ನು ಮಟ್ಟಹಾಕಲು ಪೋಲೀಸರಿಗೆ ಖಚಿತವಾದ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡಿದ್ದ.

ಕಾಳಿಂಗನ ಮುಖದಲ್ಲಿನ ರಕ್ತವೆಲ್ಲಾ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಆರಿಹೋಯಿತು. ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಮೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಅವನ ಮುಖ ಕಳೆಗುಂದಿ, ಕಣ್ಣುಗಳು ಆತಂಕದಿಂದ ಅತ್ತಿತ್ತ ಹೊರಳಿದವು. ಪೋಲೀಸರು ಕಾಳಿಂಗನ ಆಳುಗಳನ್ನು ಲಾಠಿಯಿಂದ ಹೊಡೆದು ಕೆಡವುತ್ತಾ ನಡುಮನೆಯತ್ತ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು.

ಆ ಪೋಲೀಸ್ ಪಡೆಯ ಮುಂದಾಳತ್ವ ವಹಿಸಿದ್ದವನು ಇನ್ಸ್‌ಪೆಕ್ಟರ್ ಭರತ್. ಊರಿನಲ್ಲಿ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರಕ್ಕೆ ಹೆಸರಾದವನು, ಆದರೆ ಈಗ ದೊಡ್ಡ ಬೇಟೆಯ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿದ್ದ.

"ಏಯ್ ಕಾಳಿಂಗ! ಎಲ್ಲಿಟ್ಟಿದ್ದೀಯಾ ಮುಂಬೈ ಮಾಲನ್ನ? ಬಾಯಿ ಬಿಡು!" ಭರತ್ ರಿವಾಲ್ವರ್ ಅನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಕಾಳಿಂಗನ ತಲೆಗೆ ಗುರಿಯಿಟ್ಟ.

ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಪ್ರಾಣ ಮತ್ತು ಮೂರು ಕೋಟಿಯ ವಸ್ತು ಎರಡೂ ಕೈತಪ್ಪಿ ಹೋಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಅರಿತ ಕಾಳಿಂಗ ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಕಾರ್ಯಪ್ರವೃತ್ತನಾದ. ಅವನು ತನ್ನ ಕುರ್ಚಿಯ ಕೆಳಗಿದ್ದ ಸೀಕ್ರೆಟ್ ಡ್ರಾಯರ್ ಒಂದನ್ನು ಎಳೆದು, ಅದರಿಂದ ಹಳೆಯ ಡಾಲ್ಡಾ ಡಬ್ಬಿಯಂತಹ ಒಂದು ತುಕ್ಕು ಹಿಡಿದ, ಭದ್ರವಾಗಿ ದಪ್ಪನೆಯ ಸೆಲೋ-ಟೇಪ್ ಸುತ್ತಿದ ಸಣ್ಣ ಕಬ್ಬಿಣದ ಡಬ್ಬಿಯನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದ.

ಭರತ್ ಮತ್ತು ಪೋಲೀಸರು ಆಳುಗಳನ್ನು ಬಡಿಯುವ ಗದ್ದಲದಲ್ಲಿ, ಕಾಳಿಂಗನ ಈ ಚಲನೆ ಅವರ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ತರಗೆಲೆಯಂತೆ, ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯದೆ ಮರಗಟ್ಟಿ ನಿಂತಿದ್ದ ವಸಂತನ ಬಳಿ ಕಾಳಿಂಗ ಬಂದ.

ವಸಂತ ಹೆಗಲಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಆ ಹಳೆಯ ಬಟ್ಟೆ ಬ್ಯಾಗಿನ ಝಿಪ್ ಅನ್ನು ಒಮ್ಮೆಲೇ ಎಳೆದು, ಆ ತುಕ್ಕು ಹಿಡಿದ ಡಬ್ಬಿಯನ್ನು ಅದರೊಳಗೆ ತುರುಕಿದ.

"ಮೇಷ್ಟ್ರೆ..." ಕಾಳಿಂಗ ಪಿಸುದನಿಯಲ್ಲಿ, ಆದರೆ ಅತ್ಯಂತ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಗುಟುರು ಹಾಕಿದ. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ರಕ್ತ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟುವಂತಹ ಕ್ರೌರ್ಯವಿತ್ತು."ಇದನ್ನ ಸಂಜೆ ಒಳಗೆ ಹೇಗಾದ್ರೂ ಮಾಡಿ 'ಕಾಳಿಮಡ್ಡಿ ಟೋಲ್' ಹತ್ರ ಇರೋ ಭೈರನ ಕೈಗೆ ಮುಟ್ಟಿಸು. ನಾನೇ ಕಳಿಸಿದ್ದು ಅಂತ ಹೇಳು. ಅವನು ನಿನಗೆ ಐದು ಲಕ್ಷ ಅಲ್ಲ, ಹತ್ತು ಲಕ್ಷ ಕೊಡ್ತಾನೆ. ಮದುವೆ ಮಾಡ್ಕೋ! ಯಾರಿಗೂ ಸಿಕ್ಕಿಬೀಳಬೇಡ, ಈಗಲೇ ಓಡು... ಹಿಂಬಾಗಿಲಿಂದ!"

ವಸಂತನಿಗೆ ಮೈಮೇಲೆ ಪ್ರಜ್ಞೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ತಾನೇನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ತನ್ನ ಬ್ಯಾಗಿನೊಳಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡ ಆ 'ಬಾಂಬ್' ನಂತಹ ವಸ್ತು ಏನು ಎಂಬುದರ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಅರಿವು ಅವನಿಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಐದು ಲಕ್ಷ! ಮದುವೆ! ಆ ಪದಗಳು ಮಾತ್ರ ಅವನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಗುಯ್‌ಗುಡುತ್ತಿದ್ದವು.

ಪೋಲೀಸರು ಹಾಲ್ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಕಾಳಿಂಗ "ಏಯ್, ಯಾರ್ಲಾ ನೀವು ವಾರೆಂಟ್ ಇಲ್ಲದೆ ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ನುಗ್ಗೋಕೆ!" ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ಅರಚುತ್ತಾ ಅವರತ್ತ ತಿರುಗಿದ.

ಅದೇ ಗದ್ದಲ ಮತ್ತು ಕೋಲಾಹಲದ ಲಾಭ ಪಡೆದು ವಸಂತ, ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣದಂತೆ ಅಡುಗೆಮನೆಯ ಮೂಲಕ ಹಿತ್ತಲಿಗೆ ಓಡಿದ. ಮಳೆ ಬಿರುಸಾಗಿತ್ತು. ಹಿತ್ತಲಿನ ಕಾಂಪೌಂಡ್ ಹಾರಿ, ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಮುಗ್ಗರಿಸಿ ಬಿದ್ದು ಎದ್ದು, ಉಸಿರು ಬಿಗಿಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ರಸ್ತೆಯತ್ತ ಓಡಿದ.

ಅವನ ಬ್ಯಾಗಿನಲ್ಲಿ ಈಗ ಅವನ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟದ ಡಬ್ಬಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಆ ಕಬ್ಬಿಣದ ಡಬ್ಬಿಯಿತ್ತು. ಆ ಡಬ್ಬಿಯೊಳಗೆ ಮುಚ್ಚಿಡಲಾಗಿದ್ದದ್ದು ಮೂರು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಬೆಲೆಬಾಳುವ, ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಳ್ಳಸಾಗಣೆಯ ಮೂರು ಕಸ್ತೂರಿ ಮೃಗದ ನಾಭಿಗಳು!

ತನ್ನ ಹೆಗಲ ಮೇಲಿರುವುದು ಒಂದು ಬ್ಯಾಗ್ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ತನ್ನ ಸಾವಿನ ವಾರಂಟ್ ಎಂಬುದರ ಅರಿವು ಆ ಬಡ ಮೇಷ್ಟ್ರಿಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೀಗ ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಕಾಳಿಮಡ್ಡಿ ಟೋಲ್ ತಲುಪಬೇಕಿತ್ತು.

ಮಳೆ ಈಗ ಧಾರಾಕಾರವಾಗಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಮೂಡಿಗೆರೆಯ ರಸ್ತೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಕೆಂಪು ಕೆಸರಿನ ನದಿಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಕಾಳಿಂಗನ ಮನೆಯ ಕಾಂಪೌಂಡ್ ಹಾರಿ ಓಡಿಬಂದಿದ್ದ ವಸಂತ, ಅಕ್ಷರಶಃ ಒಬ್ಬ ಹುಚ್ಚನಂತೆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಓಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಶರ್ಟ್ ಪೂರ್ತಿ ಕೆಸರಾಗಿತ್ತು, ಕನ್ನಡಕದ ಮೇಲೆ ಮಳೆನೀರು ಬಿದ್ದು ದೃಷ್ಟಿ ಮಂಜಾಗಿತ್ತು, ಹಳೆಯ ಚಪ್ಪಲಿಯ ಒಂದು ಪಟ್ಟಿ ಕಳಚಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಆದರೂ ಅವನ ಓಟ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ.

ಅವನ ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ ಪೋಲೀಸರ ಸೈರನ್ ಸದ್ದು ಇನ್ನೂ ಕೇಳಿಸುವಂತಿತ್ತು. ಎಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ತನ್ನನ್ನು ತಡೆದು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಬೆನ್ನಿಗಿರುವ ಬ್ಯಾಗನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತಾರೋ ಎಂಬ ಭೀತಿ ಅವನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನ ಎದೆ ವಿಪರೀತವಾಗಿ ಹೊಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಬಾಯಾರಿಕೆಯಿಂದ ಗಂಟಲು ಒಣಗಿತ್ತು.

"ಕಾಳಿಮಡ್ಡಿ ಟೋಲ್... ಕಾಳಿಮಡ್ಡಿ ಟೋಲ್..." ಎಂದು ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ತಾನು ಮಂತ್ರದಂತೆ ಜಪಿಸುತ್ತಾ ಅವನು ಮೂಡಿಗೆರೆಯ ಮುಖ್ಯ ಬಸ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ತಲುಪಿದ.

ಬಸ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ಒಳಗೆ ಜನಜಂಗುಳಿಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಳೆಯ ಕಾರಣದಿಂದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಂಗಡಿಗಳು ಮುಚ್ಚಿದ್ದವು. ವಸಂತ ವಿಚಾರಣಾ ಕೌಂಟರ್ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, "ಸಾರ್, ಕಾಳಿಮಡ್ಡಿ ಕಡೆ ಹೋಗೋ ಬಸ್ ಯಾವಾಗ ಇದೆ?" ಎಂದು ಆತುರದಿಂದ ಕೇಳಿದ.

ಒಳಗೆ ಟೀ ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಂಟ್ರೋಲರ್ ಮುಖ ಸಿಂಡರಿಸಿಕೊಂಡು, "ಯಾವ್ ಸೀಮೆ ಮನುಷ್ಯನಪ್ಪ ನೀನು? ಮಳೇಗೆ ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗ್ಗೆ ಚಾರ್ಮಾಡಿ ಘಾಟಿ ಹತ್ರ ಮರ ಬಿದ್ದಿದೆ, ರಸ್ತೆ ಬ್ಲಾಕ್ ಆಗಿದೆ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದವರೆಗೆ ಆ ಕಡೆ ಯಾವ ಬಸ್ಸೂ ಹೋಗಲ್ಲ. ಸುಮ್ನೆ ಜಾಗ ಖಾಲಿ ಮಾಡು," ಎಂದ.

ವಸಂತನಿಗೆ ಆಕಾಶವೇ ಕಳಚಿ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಂತಾಯಿತು. ಬಸ್ಸಿಲ್ಲ! ಮಧ್ಯಾಹ್ನದವರೆಗೆ ಕಾಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕಾಳಿಂಗ ಹೇಳಿದಂತೆ ಸಂಜೆಯೊಳಗೆ ಡಬ್ಬಿಯನ್ನು ಭೈರನಿಗೆ ಮುಟ್ಟಿಸದಿದ್ದರೆ, ಆ ಕಾಳಿಂಗನ ಜನ ತನ್ನ ಮನೆಯವರನ್ನೇ ಕೊಂದುಹಾಕಬಹುದು ಎಂಬ ಭಯ ಅವನನ್ನು ಆವರಿಸಿತು.

ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಅತ್ತಿತ್ತ ನೋಡಿದ. ಬಸ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡಿನ ಪಕ್ಕದ ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ಕಡೆ ಅವನ ಕಣ್ಣು ಹೋಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕಾರುಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ, ಆ ಹಳೆಯ ಆಲದ ಮರದ ಕೆಳಗೆ, ಒಂದು ಮಂಕಾದ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರು ನಿಂತಿತ್ತು.

ವಸಂತ ಜೀವ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಆ ಕಾರಿನತ್ತ ಓಡಿದ.

ಕಾರಿನ ಮುಂಭಾಗದ ಸೀಟನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ವಾಲಿಸಿಕೊಂಡು, ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಬೀಡಿ ಸಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡು, ಬಾಯ್ತೆರೆದು ಗೊರಕೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಸುಬ್ಬಣ್ಣನನ್ನು ವಸಂತ ಕಂಡ.

"ಅಣ್ಣಾ... ಅಣ್ಣಾ... ದಯವಿಟ್ಟು ಏಳಿ..." ವಸಂತ ಕಾರಿನ ಗಾಜನ್ನು ಡವಡವನೆ ಬಡಿದ.

ಗಾಜು ಬಡಿದ ಸದ್ದಿಗೆ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಸಿಡುಕಿನಿಂದ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟ. ಕಣ್ಣುಜ್ಜಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, "ಏನ್ ಮಹರಾಯ? ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗ್ಗೆ ಗಾಜು ಒಡೆಯೋಕ್ ಬಂದಿದ್ದೀಯಾ? ಮಳೇಲಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡೋಕು ಬಿಡಲ್ವಾ ಜನ?" ಎನ್ನುತ್ತಾ ಗಾಜು ಇಳಿಸಿದ.

ವಸಂತನ ಅವತಾರ ನೋಡಿ ಸುಬ್ಬಣ್ಣನಿಗೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು. ಕೆಸರುಮಯವಾದ ಬಟ್ಟೆ, ನಡುಗುತ್ತಿರುವ ದೇಹ, ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ವಿಪರೀತ ಭಯ.

"ಅದು... ಅಣ್ಣಾ, ಕಾಳಿಮಡ್ಡಿ ಟೋಲ್ ವರೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತು. ಅರ್ಜೆಂಟ್... ತುಂಬಾ ಅರ್ಜೆಂಟ್..." ವಸಂತ ಉಸಿರು ಕಟ್ಟಿ ಹೇಳಿದ.

ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಡ್ಯಾಶ್‌ಬೋರ್ಡ್ ಮೇಲಿದ್ದ ತನ್ನ ಗಣೇಶ್ ಬೀಡಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತಿಸಿಕೊಂಡ. ಹೊಗೆಯನ್ನು ವಸಂತನ ಮುಖಕ್ಕೆ ಬಿಡುತ್ತಾ, "ಕಾಳಿಮಡ್ಡಿ ಟೋಲಾ? ಆ ಹಾಳಾದ್ ಕಾಡು ದಾರೀಲಿ, ಈ ಮಳೇಲಿ ಯಾರ್ ಹೋಗ್ತಾರೆ? ರಸ್ತೆ ಪೂರ್ತಿ ಗುಂಡಿ. ಹೋಗಿ ಬರೋವಷ್ಟ್ರಲ್ಲಿ ಕಾರಿನ ಸಸ್ಪೆನ್ಶನ್ ಕಿತ್ಕೊಂಡ್ ಬರುತ್ತೆ. ಬರೋಕಾಗಲ್ಲ, ಬಸ್ಗೋಸ್ಕರ ಕಾಯ್ಕೋ," ಎಂದು ಅಸಡ್ಡೆಯಿಂದ ಹೇಳಿ ಗಾಜು ಏರಿಸಲು ಮುಂದಾದ.

"ಅಣ್ಣಾ... ಪ್ಲೀಸ್ ಅಣ್ಣಾ. ನನ್ನ ಕಾಲು ಹಿಡೀತೀನಿ. ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿ ದುಡ್ಡು ಕೊಡ್ತೀನಿ. ನನ್ನ ತಂಗಿ ಮದುವೆ ವಿಚಾರ. ಅಲ್ಲಿಗೋಗಿ ಒಂದು ಪೇಮೆಂಟ್ ತಗೋಬೇಕು. ಟೈಮ್ ಆಗ್ಬಿಟ್ರೆ ನನ್ನ ಜೀವನಾನೇ ಮುಗಿದ್ಹೋಗುತ್ತೆ," ವಸಂತ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತಾ ಕಾರಿನ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡ.

'ಜಾಸ್ತಿ ದುಡ್ಡು' ಎಂಬ ಪದ ಕೇಳಿದೊಡನೆ ಸುಬ್ಬಣ್ಣನ ಕಿವಿ, ನಿದ್ರೆಯಿಂದ ಎಚ್ಚರವಾದ ನಾಯಿಯ ಕಿವಿಯಂತೆ ನಿಮಿರಿತು. ಆತನಿಗೆ ವಸಂತನ ಕಣ್ಣೀರು, ತಂಗಿಯ ಮದುವೆ ಯಾವುದರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಆಸಕ್ತಿಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಕೇಳಿಸಿದ್ದು 'ದುಡ್ಡು' ಮಾತ್ರ.

"ನೋಡು ಮೇಷ್ಟ್ರೆ, ಆ ರಸ್ತೇಲಿ ಗುಂಡಿ ಇದೆಯೋ, ಗುಂಡೀಲಿ ರಸ್ತೆ ಇದೆಯೋ ದೇವರಿಗೇ ಗೊತ್ತು. ಮೀಟರ್ ಮೇಲೆ ಡಬಲ್ ಬಾಡಿಗೆ ಕೊಡ್ಬೇಕು. ಜೊತೆಗೆ ವಾಪಸ್ ಬರೋಕೆ ಎಂಪ್ಟಿ ಚಾರ್ಜು. ಮತ್ತೆ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೂ ಟೀ, ಕಾಫಿ, ಮೂತ್ರ ಅಂತ ನಿಲ್ಲಿಸಲ್ಲ. ಒಪ್ಪಿದ್ರೆ ಹತ್ತು, ಇಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕು, ನಿದ್ದೆ ಬರ್ತಿದೆ," ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಕರಾರುವಾಕ್ಕಾಗಿ ಡೀಲ್ ಮುಂದಿಟ್ಟ.

ವಸಂತನಿಗೆ ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಐದು ಲಕ್ಷ ಸಿಗುವುದಾದರೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ಐದು ಸಾವಿರ ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ ಬಾಡಿಗೆ ಕೊಟ್ಟರಾಯಿತು ಎಂದುಕೊಂಡು, "ಸರಿ ಅಣ್ಣಾ, ಬನ್ನಿ" ಎಂದು ಹಿಂಬದಿ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದು ಒಳಗೆ ಕುಳಿತ.

ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ತನ್ನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಬೀಡಿಯನ್ನು ಕಿಟಕಿಯ ಹೊರಗೆಸೆದು, ಕೀ ತಿರುಗಿಸಿ ಸೆಲ್ಫ್ ಹೊಡೆದ. ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷ ಹಳೆಯ ಆ ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರು 'ಘರ್ರ್... ಘರ್... ಘರ್ರ್...' ಎಂದು ಕೆಮ್ಮುತ್ತಾ, ಇಡೀ ಮೈ ನಡುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಕಡೆಗೂ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಆಯಿತು.

ಕಾರು ಮಳೆಯ ನಡುವೆ, ಕೆಸರು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಚಲಿಸತೊಡಗಿತು. ವಸಂತ ತನ್ನ ತೊಡೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಬ್ಯಾಗನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದ.

ಆದರೆ, ಕುಲುಕಾಟದ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಬ್ಯಾಗಿನೊಳಗಿದ್ದ ತುಕ್ಕು ಹಿಡಿದ ಡಬ್ಬಿಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಸೆಲೋ-ಟೇಪ್ ಕೊಂಚ ಸಡಿಲವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಡಬ್ಬಿಯೊಳಗಿಂದ ಈಗ ಒಂದು ರೀತಿಯ ವಿಚಿತ್ರವಾದ, ಉಸಿರು ಕಟ್ಟುವಂತಹ ಕಸ್ತೂರಿಯ ವಾಸನೆ ಲಘುವಾಗಿ ಕ್ಯಾಬಿನ್‌ನೊಳಗೆ ಹೊರಸೂಸಲಾರಂಭಿಸಿತ್ತು.

ತಾನು ಹೊತ್ತೊಯ್ಯುತ್ತಿರುವುದು ತಂಗಿಯ ಮದುವೆಯ ಕನಸನ್ನಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಇಡೀ ಅರಣ್ಯದ ಕರಾಳ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ತನ್ನತ್ತ ಸೆಳೆಯುವ ಮೃತ್ಯು-ಬಾಣವನ್ನು ಎಂಬುದರ ಅರಿವು ಆ ಬಡ ಮೇಷ್ಟ್ರಿಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಅವರಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಬೆನ್ನಟ್ಟಲು ಕಾಳಿಂಗನ ಕಾಂಪೌಂಡ್‌ನಿಂದ ಪೋಲೀಸರು, ಮತ್ತು ಅರಣ್ಯದೊಳಗಿನಿಂದ ಟಿಂಬರ್ ಮಾಫಿಯಾದ ಹಂತಕರು ಈಗಾಗಲೇ ತಯಾರಾಗಿದ್ದರು.

ಹಳದಿ ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಈಗ ಕಾಳಿಮಡ್ಡಿಯ ಮೃತ್ಯುಕೂಪದತ್ತ ತನ್ನ ಸಾವಿನ ಪ್ರಯಾಣವನ್ನು ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಆರಂಭಿಸಿತ್ತು

ಮೂಡಿಗೆರೆಯಿಂದ ಹೊರಟ ಹಳದಿ ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರು ಚಾರ್ಮಾಡಿ ಘಾಟಿಯ ಗುಂಡಿ-ಗೊಟರುಗಳ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನರಳಾಡುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅತ್ತ ಕಾಳಿಂಗನ ಕಾಂಪೌಂಡ್‌ನಲ್ಲಿ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಿಗಡಾಯಿಸಿತ್ತು.

ಇನ್ಸ್‌ಪೆಕ್ಟರ್ ಭರತ್‌ನ ರಕ್ತದೊತ್ತಡ ನೆತ್ತಿಗೇರಿತ್ತು. ಕಾಳಿಂಗನ ಇಡೀ ಮನೆಯನ್ನು ಮೂರು ಬಾರಿ ಜಾಲಾಡಿದ್ದರೂ, ಆ 'ಮುಂಬೈ ಮಾಲ್' ಪತ್ತೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸೋಫಾ ಕವರ್‌ಗಳನ್ನು ಹರಿದು, ದೇವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ವಿಗ್ರಹಗಳ ಕೆಳಗೂ ಹುಡುಕಲಾಗಿತ್ತು.

"ಎಲ್ಲಿದೆ ಆ ಡಬ್ಬಿ? ಮರ್ಯಾದೆಯಿಂದ ಬಾಯಿ ಬಿಡು ಕಾಳಿಂಗ!" ಭರತ್, ನೆಲದ ಮೇಲೆ ರಕ್ತಸಿಕ್ತನಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಕಾಳಿಂಗನ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ತನ್ನ ಭಾರೀ ಬೂಟುಗಾಲಿನಿಂದ ಬಲವಾಗಿ ಒದ್ದ. ಕಾಳಿಂಗನ ಬಾಯಿಂದ ರಕ್ತದ ಜೊತೆ ಅಡಿಕೆ ಪಾಚಿಯೂ ಸೇರಿ ಹೊರಬಂತು.

ಭರತ್ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಪೋಲೀಸ್ ಏನು ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆತನಿಗೆ ಡ್ಯೂಟಿಗಿಂತ 'ಡೀಲ್' ಮಾಡುವುದರಲ್ಲೇ ಹೆಚ್ಚು ಆಸಕ್ತಿ. ಈ ರೈಡ್ ಮಾಡಿದ್ದು ಅವನು ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಲಲ್ಲ. ಮುಂಬೈನ ಬ್ಲ್ಯಾಕ್-ಮಾರ್ಕೆಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಮೂರು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಬೆಲೆಬಾಳುವ ಆ ಕಸ್ತೂರಿಯನ್ನು ತಾನೇ ಲಪಟಾಯಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಮಾರಾಟ ಮಾಡಿ ರಿಟೈರ್‌ಮೆಂಟ್ ಲೈಫ್ ಅನ್ನು ಸೆಟಲ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ಲಾನ್ ಅವನದಾಗಿತ್ತು. ಅವನಿಗೆ ಟಿಪ್ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಟಿಂಬರ್ ಮಾಫಿಯಾದ 'ಹುಲಿಯಾ'ನಿಗೂ ಭರತ್ ನಾಮ ಹಾಕಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದ. ಆದರೆ ಈಗ ಮಾಲು ಸಿಗದೆ ಅವನು ಹುಚ್ಚನಂತಾಗಿದ್ದ.

"ಭರತ್... ನೀನು ನೂರು ಬಾರಿ ಒದ್ದರೂ ನನ್ನ ಬಾಯಿಂದ ಮಾತು ಬರಲ್ಲ," ಕಾಳಿಂಗ ಕೆಮ್ಮುತ್ತಾ ನಕ್ಕ. "ಆ ಕಸ್ತೂರಿ ಈಗ ಈ ಊರಲ್ಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅದು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಸೇರೋ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಹೋಗ್ತಾ ಇದೆ. ನಿನ್ನ ಕೈಗೆ ಸಿಗಲ್ಲ."

"ಯಾರ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಕಳಿಸಿದೆ?" ಭರತ್ ಮತ್ತೆ ಲಾಠಿ ಎತ್ತಿದ.

ಆಗ, ಪೋಲೀಸರ ಏಟಿಗೆ ತಾಳಲಾರದೆ ಮೂಲೆಗುಂಪಾಗಿದ್ದ ಕಾಳಿಂಗನ ಆಳೊಬ್ಬ ನರಳುತ್ತಾ ಬಾಯಿಬಿಟ್ಟ. "ಸಾರ್... ಹೊಡೀಬೇಡಿ ಸಾರ್... ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆ ಊರಿನ ಸ್ಕೂಲ್ ಮೇಷ್ಟ್ರು ವಸಂತ ಬಂದಿದ್ದ... ಕಾಳಿಂಗಣ್ಣ ಅವನ ಬ್ಯಾಗಿಗೆ ಆ ಡಬ್ಬಿನ ಹಾಕಿ, ಹಿಂಬಾಗಿಲಿಂದ ಕಳಿಸ್ತು ಸಾರ್..."

ಭರತ್‌ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅರಳಿದವು. ಸ್ಕೂಲ್ ಮೇಷ್ಟ್ರು!

"ಯಾವ ಊರಿನ ಸ್ಕೂಲ್ ಮೇಷ್ಟ್ರು? ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗೋಕ್ ಹೇಳಿದ?" ಭರತ್ ಅವನ ಕಾಲರ್ ಹಿಡಿದು ಎತ್ತಿದ.

"ಬೈರಾಪುರ ಸ್ಕೂಲ್ ಸಾರ್... ಕಾಳಿಮಡ್ಡಿ ಟೋಲ್ ಹತ್ರ ಇರೋ ಭೈರನಿಗೆ ಕೊಡೋಕೆ ಹೇಳಿದ್ರು..."

ಭರತ್‌ಗೆ ಈಗ ಇಡೀ ಚಿತ್ರಣ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಯಿತು. ಕಾಳಿಂಗ ತಾನು ಸಿಕ್ಕಿಬೀಳುವ ಮುನ್ನ, ಒಬ್ಬ ಮುಗ್ಧ, ಯಾರಿಗೂ ಅನುಮಾನ ಬಾರದ ಶಾಲಾ ಶಿಕ್ಷಕನ ಕೈಗೆ ಮಾಲನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದ.

ಭರತ್ ತಕ್ಷಣ ತನ್ನ ಪೋಲೀಸ್ ಜೀಪಿನತ್ತ ಓಡಿದ. ತನ್ನ ವೈರ್‌ಲೆಸ್ ಸೆಟ್ ಆನ್ ಮಾಡಿದ."ಕಂಟ್ರೋಲ್ ರೂಮ್... ಇನ್ಸ್‌ಪೆಕ್ಟರ್ ಭರತ್ ಸ್ಪೀಕಿಂಗ್ . ಎಲ್ಲಾ ಚೆಕ್‌ಪೋಸ್ಟ್‌ಗಳಿಗೂ ಇಮ್ಮಿಡಿಯೇಟ್ ಅಲರ್ಟ್ ಕೊಡಿ! ಒಬ್ಬ ಸ್ಕೂಲ್ ಮೇಷ್ಟ್ರು, ಹೆಸರು ವಸಂತ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬಟ್ಟೆ ಬ್ಯಾಗ್ ಇರುತ್ತೆ. ಕಾಳಿಮಡ್ಡಿ ಟೋಲ್ ಕಡೆ ಹೋಗ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ಹತ್ರ ಮೂರು ಕೋಟಿ ಬೆಲೆಬಾಳುವ ಇಂಟರ್‌ನ್ಯಾಷನಲ್ ಕಾಂಟ್ರಾಬ್ಯಾಂಡ್ ಇದೆ. ಅವನು ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿರಬಹುದು, ಅಥವಾ ಯಾರದ್ದಾದ್ರೂ ಲಿಫ್ಟ್ ಕೇಳಿರಬಹುದು. ಜನ್ಮ ಜಾಲಾಡಿ ಹಿಡ್ಕೊಂಡ್ ಬನ್ನಿ. ಬಟ್ ರಿಮೆಂಬರ್ , ಆ ಡಬ್ಬಿ ನನಗೇ ಸಿಗ್ಬೇಕು, ಸ್ಟೇಷನ್ ರೆಕಾರ್ಡ್‌ಗೆ ಬರಬಾರದು. ಓವರ್ ಅಂಡ್ ಔಟ್ ."

ಭರತ್‌ನ ಜೀಪು ರಿವರ್ಸ್ ಗೇರ್ ಹಾಕಿ, ಟೈರ್‌ಗಳಿಂದ ಕೆಸರು ಹಾರಿಸುತ್ತಾ ಕಾಳಿಂಗನ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ನುಗ್ಗಿತು. ಆತನ ಟಾರ್ಗೆಟ್ ಈಗ ನೇರವಾಗಿ 'ಕಾಳಿಮಡ್ಡಿ ಟೋಲ್'.

ಆದರೆ, ಈ ವೈರ್‌ಲೆಸ್ ಮೆಸೇಜ್ ಕೇವಲ ಕಂಟ್ರೋಲ್ ರೂಮ್‌ಗೆ ಮಾತ್ರ ಹೋಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಪೋಲೀಸ್ ಫ್ರೀಕ್ವೆನ್ಸಿಯನ್ನು ಕದ್ದಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅರಣ್ಯ ಇಲಾಖೆಯ ಭ್ರಷ್ಟ ಹಾಗೂ ಟಿಂಬರ್ ಮಾಫಿಯಾದ ಹುಲಿಯಾನ ಕಿವಿಯೂ ಈ ಸುದ್ದಿ ಮುಟ್ಟಿತ್ತು.

ಬೇಟೆ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಕಾಡಿನ ನಿಯಮದಂತೆ, ದುರ್ಬಲ ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನು ಭೇಟೆಯಾಡಲು ಎಲ್ಲಾ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದಲೂ ಬೇಟೆಗಾರರು ಹೊರಟಿದ್ದರು.

ಆ ಹಳದಿ ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ, ವಸಂತನ ಬ್ಯಾಗಿನೊಳಗಿದ್ದ ಆ ತುಕ್ಕು ಹಿಡಿದ ಡಾಲ್ಡಾ ಡಬ್ಬಿಯಲ್ಲಿ ಎಂಥಹ ಭಯಾನಕ ವಸ್ತು ಇತ್ತು ಎಂಬುದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಮನುಷ್ಯನ ದುರಾಸೆ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಹೇಗೆಲ್ಲಾ ಬಲಿಕೊಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ 'ಕಸ್ತೂರಿ' ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಉದಾಹರಣೆ.

ಹಿಮಾಲಯದ ಮಂಜುಗಡ್ಡೆಗಳ ನಡುವೆ ಮತ್ತು ಕೆಲವು ದಟ್ಟ ಶೀತಲ ಅರಣ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ವಾಸಿಸುವ 'ಕಸ್ತೂರಿ ಮೃಗ' ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಪ್ರಾಣಿ. ನೋಡಲು ಚಿಕ್ಕದಾದ ಜಿಂಕೆಯಂತೆ ಕಾಣುವ ಈ ಪ್ರಾಣಿಗೆ ಕೊಂಬುಗಳಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಬಾಯಿಂದ ಹೊರಚಾಚಿದ ಕೋರೆಹಲ್ಲುಗಳಿರುತ್ತವೆ.

ಆದರೆ ಇದರ ಅಸಲಿ ಶಾಪ ಇರುವುದು ಇದರ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಕೆಳಭಾಗದಲ್ಲಿ. ಕೇವಲ ಗಂಡು ಕಸ್ತೂರಿ ಮೃಗಗಳ ಹೊಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ಜನನಾಂಗದ ನಡುವೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಗ್ರಂಥಿ ಇರುತ್ತದೆ. ಹೆಣ್ಣು ಮೃಗವನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸಲು ಗಂಡು ಮೃಗ ಈ ಗ್ರಂಥಿಯಿಂದ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಬಲವಾದ, ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಸುಗಂಧವನ್ನು ಸೂಸುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನೇ 'ಕಸ್ತೂರಿ' ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.

ಈ ಕಸ್ತೂರಿಗೆ ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಚೀನೀ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಔಷಧೀಯ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನಕ್ಕಿಂತ ಹತ್ತು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಬೆಲೆಯಿದೆ! ಒಂದು ಕಿಲೋ ಕಸ್ತೂರಿ ಪಡೆಯಲು ಕನಿಷ್ಠ ನೂರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಮುಗ್ಧ ಕಸ್ತೂರಿ ಮೃಗಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಬೇಟೆಗಾರರು ಈ ಮೃಗಗಳನ್ನು ಹಿಡಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಗುಂಡು ಹಾರಿಸಿ ಅಥವಾ ಉರುಲು ಹಾಕಿ ಕೊಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ಸತ್ತ ಪ್ರಾಣಿಯ ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ಸೀಳಿ, ಆ ಸಣ್ಣ ಕಸ್ತೂರಿಯ ನಾಭಿಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ತೆಗೆಯುತ್ತಾರೆ. ಆ ರಕ್ತಸಿಕ್ತವಾದ ಮಾಂಸದ ಮುದ್ದೆಯನ್ನು ಒಣಗಿಸಿದಾಗ, ಅದು ಕಪ್ಪನೆಯ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಪುಡಿಯಂತಾಗುತ್ತದೆ.

ಈ ಡಬ್ಬಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದದ್ದು ಅಂತಹ ಮೂರು ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದ, ಅತ್ಯಂತ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾದ 'ಹಿಮಾಲಯನ್ ಕಸ್ತೂರಿ ಪಾಡ್‌ಗಳು'. ಇದರ ವಾಸನೆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಕೇವಲ ಸುಗಂಧವಾಗಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕಾಡಿನ ಇತರ ಮಾಂಸಾಹಾರಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಅದೊಂದು ಉನ್ಮಾದ ತರಿಸುವ ರಸಾಯನಿಕ.

ವಸಂತನಿಗೆ ಇದರ ಯಾವ ಅರಿವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆತ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಡಬ್ಬಿಯೊಳಗೆ ಕೇವಲ ಮೂರು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಹತ್ತಾರು ಮುಗ್ಧ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ರಕ್ತ, ಅರಣ್ಯದ ಶಾಪ ಮತ್ತು ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಾಫಿಯಾದ ಕರಾಳತೆ ಅಡಗಿತ್ತು.

ಆ ಡಬ್ಬಿಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಸೆಲೋ-ಟೇಪ್ ಈಗ ಕಾರಿನ ಕುಲುಕಾಟಕ್ಕೆ ಕೊಂಚ ಸಡಿಲವಾಗಿತ್ತು. ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರಿನ ಕ್ಯಾಬಿನ್‌ನೊಳಗೆ ಆ ಕಾಡಿನ ವಾಸನೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಪಸರಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಮಳೆಯಿಂದಾಗಿ ಮಲೆನಾಡಿನ ರಸ್ತೆಗಳು ಈಗ ಕೆಸರಿನ ನದಿಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಸುಬ್ಬಣ್ಣನ ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರು ಚಾರ್ಮಾಡಿ ಘಾಟಿಯ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ 'ಗಟ ಗಟ' ಎಂದು ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಹಂದಿಯಂತೆ ಕೆಸರು ಎರಚಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು.

"ಅಣ್ಣಾ... ಸ್ವಲ್ಪ ಫಾಸ್ಟ್ ಆಗಿ ಹೋಗೋಕೆ ಆಗಲ್ವಾ? ನನಗೆ ಟೈಮ್ ಆಗ್ತಿದೆ," ವಸಂತ ಹಿಂದಿನ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದ.

"ಲೇ ಮೇಷ್ಟ್ರೆ! ಇದು ಏರೋಪ್ಲೇನ್ಅಲ್ಲ ಕಣ್ಲ, ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರು. ಅದೂ ಅಲ್ಲದೆ, ಈ ರಸ್ತೇಲಿ ಅಪ್ಪಿತಪ್ಪಿ ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕಿದ್ರೆ, ಕಾರು ನೇರವಾಗಿ ಕೆಳಗಿರೋ ಪ್ರಪಾತಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತೆ, ಸುಮ್ನೆ ಕೂತ್ಕೋ!" ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಸ್ಟೀರಿಂಗ್ ಅನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದು ಹೇಳಿದ.

ಸುಮಾರು ಒಂದು ಗಂಟೆಯ ಪ್ರಯಾಣದ ನಂತರ, ಕಾರು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ನದಿಯ ಸೇತುವೆಯ ಬಳಿ ಬಂದು ನಿಂತಿತು.

ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕಿ ತಲೆ ಚಚ್ಚಿಕೊಂಡ. "ಥೂ ನನ್ ಮಣೆಹಾಕ! ಮೇಷ್ಟ್ರೆ, ಇಳಿ ಕೆಳಗೆ. ನಿನ್ ಟೈಮ್ ಸರಿಯಿಲ್ಲ, ಅದ್ರ ಜೊತೆ ನನ್ ಟೈಮೂ ಹಾಳಾಯ್ತು."

ವಸಂತ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ನೋಡಿದ. ರಾತ್ರಿ ಸುರಿದ ಧಾರಾಕಾರ ಮಳೆಗೆ, ಆ ಹಳೆಯ ಕಲ್ಲಿನ ಸೇತುವೆಯ ಮಧ್ಯಭಾಗ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕೊಚ್ಚಿಹೋಗಿತ್ತು! ನದಿಯ ನೀರು ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ, ಉಗ್ರವಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಸೇತುವೆ ದಾಟಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.

"ಈಗೇನಣ್ಣಾ ಮಾಡೋದು? ಕಾಳಿಮಡ್ಡಿಗೆ ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿಲ್ವಾ?" ವಸಂತ ಅಳುವ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ.

"ಇದೆ. ಆದ್ರೆ ಅದು ರಸ್ತೆ ಅಲ್ಲ, ಕಾಫಿ ಎಸ್ಟೇಟ್‌ಗಳ ಒಳಗೆ ಹೋಗೋ ಮಣ್ಣಿನ ದಾರಿ. ಮಳೇಗೆ ಆ ದಾರೀಲಿ ಟ್ರ್ಯಾಕ್ಟರ್ ಕೂಡ ಹೋಗಲ್ಲ, ಇನ್ನು ನನ್ ಕಾರು ಹೋಗುತ್ತಾ?" ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಬೀಡಿ ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಬೆಂಕಿಪೊಟ್ಟಣ ಹುಡುಕತೊಡಗಿದ.

ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಆ ಸೇತುವೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ಬದಿಯಲ್ಲಿ (ಕೊಚ್ಚಿಹೋಗಿದ್ದ ಭಾಗದ ಆಚೆ) ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಿಂತಿದ್ದ.

ಅವನು ಮಲೆನಾಡಿನವನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಮೈಮೇಲೆ ಒಂದು ಉದ್ದನೆಯ ಕಪ್ಪು ರೇನ್‌ಕೋಟ್ , ತಲೆಯ ಮೇಲೊಂದು ಹುಡ್ . ಮಳೆಯಲ್ಲೂ ಅವನು ಯಾವುದೇ ಛತ್ರಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲೊಂದು ಸಣ್ಣ, ಆದರೆ ದುಬಾರಿ ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ಲೆದರ್ ಬ್ಯಾಗ್ ಇತ್ತು. ಆತನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಹದ್ದಿನ ಕಣ್ಣುಗಳಂತೆ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾಗಿದ್ದವು.

ಅವನು ಯಾರೆಂದು ವಸಂತನಿಗಾಗಲಿ, ಸುಬ್ಬಣ್ಣನಿಗಾಗಲಿ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.

ಅವನು ಮುಂಬೈನ ಅಂಡರ್‌ವರ್ಲ್ಡ್ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದ ವೃತ್ತಿಪರ ಹಂತಕ 'ಜಾನ್'. ಮುಂಬೈನ ಬ್ಲ್ಯಾಕ್-ಮಾರ್ಕೆಟ್ ಡಾನ್‌ಗೆ, ಕಾಳಿಂಗನಂತಹ ಲೋಕಲ್ ಕಳ್ಳರ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಸ್ತೂರಿಯನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಮುಂಬೈಗೆ ತರಲು ಅವನು ಜಾನ್‌ನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದ. ಜಾನ್‌ಗೆ ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಕೊಲ್ಲುವುದು, ಟೀ ಕುಡಿದಷ್ಟೇ ಸುಲಭದ ಕೆಲಸವಾಗಿತ್ತು.

ಜಾನ್ ತನ್ನ ಜೇಬಿನಿಂದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸ್ಯಾಟಲೈಟ್ ಫೋನ್ ತೆಗೆದು ಮೆಸೇಜ್ ನೋಡಿದ. ಅವನಿಗೆ ಕಾಳಿಂಗನ ಬಂಧನ ಮತ್ತು ಕಸ್ತೂರಿ ಒಬ್ಬ ಶಾಲಾ ಶಿಕ್ಷಕನ ಕೈಸೇರಿರುವ ಮಾಹಿತಿ ಲಭಿಸಿತ್ತು.

ಅವನು ಸೇತುವೆಯ ಆಚೆಗಿದ್ದ ಹಳದಿ ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರನ್ನು, ಮತ್ತು ಅದರ ಹೊರಗೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಬಡಕಲು ಮಾಸ್ತರ್ರನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡಿದ. ಅವನಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಬೇಟೆ ಎದುರುಗಡೆಯೇ ಇತ್ತು!

ಆದರೆ, ಮಧ್ಯೆ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರವಾಹದ ನದಿ.

ಜಾನ್ ಯಾವುದೇ ಆತುರ ತೋರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ತನ್ನ ರೇನ್‌ಕೋಟ್‌ನ ಒಳಗೆ ಕೈಹಾಕಿ, ಸೈಲೆನ್ಸರ್ ಅಳವಡಿಸಿದ್ದ ತನ್ನ 'ಗ್ಲಾಕ್' ಪಿಸ್ತೂಲ್ ಅನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಮುಟ್ಟಿ ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಂಡು, ನದಿಯನ್ನು ದಾಟಲು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ದಾರಿಯಿದೆಯೇ ಎಂದು ಹುಡುಕತೊಡಗಿದ.

ಹಳದಿ ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಈಗ ಕೇವಲ ಪೋಲೀಸರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಮುಂಬೈ ಹಂತಕನ ಟಾರ್ಗೆಟ್ ಆಗಿಯೂ ಬದಲಾಗಿತ್ತು.

ಮುರಿದ ಸೇತುವೆಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ತಲೆ ಚಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಸುಬ್ಬಣ್ಣನಿಗೆ, ಅತ್ತ ಸೇತುವೆಯ ಆಚೆ ಕಪ್ಪು ರೇನ್‌ಕೋಟ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿದ್ದ ಮುಂಬೈ ಹಂತಕನ ದರ್ಶನವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ವಸಂತನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಮಳೆಯ ನಡುವೆಯೂ ಆ ಅಪರಿಚಿತನ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ನೋಟ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳುವಂತೆ ಮಾಡಿತ್ತು.

"ಅಣ್ಣಾ, ಆಚೆಗಡೆ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬ ನಿಂತು ನಮ್ಮನ್ನೇ ನೋಡ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಪೋಲೀಸ್ ಇರಬಹುದಾ?" ವಸಂತ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಕೇಳಿದ.

ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಅತ್ತ ಕಡೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿ, "ಯಾವನ್ರಿ ಪೋಲೀಸು ಈ ಮಳೇಲಿ ಬರ್ತಾನೆ? ಯಾವನೋ ಕುಡುಕ ಎಸ್ಟೇಟ್ ಲೇಬರ್ ಇರ್ಬೇಕು. ಬಸ್ ಇಲ್ದೆ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ಕಥೆ ಬಿಡು, ನಾವೀಗ ಕಾರನ್ನ ಎಸ್ಟೇಟ್ ರೋಡ್‌ಗೆ ತಿರುಗಿಸ್ಬೇಕು. ದೇವರ ಹೆಸರು ಹೇಳ್ಕೊಂಡು ಕೂತ್ಕೋ ಮೇಷ್ಟ್ರೆ," ಎಂದು ಕಾರಿನ ಸ್ಟೀರಿಂಗ್ ಅನ್ನು ಎಡಕ್ಕೆ, ಕಡಮನೆ ಎಸ್ಟೇಟ್‌ಗೆ ಹೋಗುವ ಮಣ್ಣಿನ ಕಳ್ಳದಾರಿಗೆ ತಿರುಗಿಸಿದ.

ಅದು ರಸ್ತೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಮಲೆನಾಡಿನ ಎಸ್ಟೇಟ್ ರಸ್ತೆಗಳೆಂದರೆ ಕೆಂಪು ಮಣ್ಣಿನ ಗದ್ದೆಗಳಿದ್ದಂತೆ. ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರಿನ ಚಕ್ರಗಳು ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ 'ಗುಳ್... ಗುಳ್...' ಎಂದು ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಾ ಹೂತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಎರಡು ಬದಿಯಲ್ಲೂ ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಫಿ ಗಿಡಗಳು, ಎತ್ತರದ ಸಿಲ್ವರ್ ಓಕ್ ಮರಗಳು ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಕರಿಮೆಣಸಿನ ಬಳ್ಳಿಗಳು ಕಾರಿಗೆ ಉಜ್ಜಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವು.

ಒಂದು ಕಡಿದಾದ ಹಳ್ಳದಲ್ಲಿ ಕಾರಿನ ಹಿಂದಿನ ಚಕ್ರ ಪೂರ್ತಿ ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಹೂತುಕೊಂಡು 'ಘರ್ ರ್ ರ್...' ಎಂದು ತಿರುಗುತ್ತಾ ನಿಂತೇಬಿಟ್ಟಿತು.

ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಬೈಯುತ್ತಾ ಕಾರಿನಿಂದ ಇಳಿದ. "ಥೂ! ನಾನು ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿಲ್ವಾ ಈ ದಾರಿಗೆ ಬರೋದು ಬೇಡ ಅಂತ? ಮೇಷ್ಟ್ರೆ, ಕೆಳಗಿಳಿ! ಹಿಂಬದಿಯಿಂದ ಕಾರನ್ನ ತಳ್ಳು!"

ವಸಂತನಿಗೆ ಅಳುವೊಂದೇ ಬಾಕಿ. ತನ್ನ ಬ್ಯಾಗನ್ನು ಮಡಿಲಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಕೆಸರಿನಲ್ಲೇ ಇಳಿದು ಕಾರಿನ ಬಂಪರ್ ಹಿಡಿದು ತಳ್ಳಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಆಕ್ಸಲರೇಟರ್ ಅದುಮಿದಾಗ, ಟೈರಿನಿಂದ ಹಾರಿದ ಕೆಸರು ಪೂರ್ತಿ ವಸಂತನ ಮುಖ, ಕನ್ನಡಕ ಮತ್ತು ಶರ್ಟಿಗೆ ಮೆತ್ತಿಕೊಂಡಿತು. ಈಗ ಅವನು ಶಾಲಾ ಶಿಕ್ಷಕನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಯಾವುದೋ ಗುಂಡಿಯಿಂದ ಎದ್ದುಬಂದ ಭೂತದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ.

ಸುಮಾರು ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯ ಒದ್ದಾಟದ ನಂತರ, ಹೇಗೋ ಕಾರು ಆ ಕೆಸರಿನ ಹಳ್ಳದಿಂದ ಮೇಲೆ ಬಂದು ನಿಂತಿತು.

ವಸಂತ ಕೆಮ್ಮುತ್ತಾ ಕಾರಿನೊಳಗೆ ಬಂದು ಕುಳಿತಾಗ, ಅವನ ಬ್ಯಾಗಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಡಬ್ಬಿಯ ಮುಚ್ಚಳ ಮತ್ತಷ್ಟು ಸಡಿಲವಾಗಿ, ಕಸ್ತೂರಿಯ ವಾಸನೆ ಕ್ಯಾಬಿನ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೊಂಚ ಹೆಚ್ಚಾಗಿಯೇ ಹರಡಲಾರಂಭಿಸಿತ್ತು. ವಸಂತನಿಗೆ ಆ ವಾಸನೆ ತಲೆನೋವು ತರಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಸುಬ್ಬಣ್ಣನಿಗೆ "ಇದೆಂತಾ ಪ್ರಸಾದ ಮಾರ್ರೇ, ಗಬ್ಬು ನಾರೈತೆ!" ಎನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಆದರೆ, ಅವರ ಮುಂದಿನ ಅಡೆತಡೆ ಕೆಸರಿಗಿಂತ ಭೀಕರವಾಗಿತ್ತು.

ಎಸ್ಟೇಟ್ ದಾರಿಯಿಂದ ಕಾರು ಹೊರಬಂದು 'ದೇವರಹಳ್ಳಿ' ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಗ್ರಾಮದ ರಸ್ತೆಗೆ ಸೇರಿತು. ಅಲ್ಲಿನ ದೃಶ್ಯ ನೋಡಿ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಮತ್ತು ವಸಂತ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದಂತಾಯಿತು.

ಆ ಊರಿನ ರಸ್ತೆಯ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ 'ಜಾತ್ರೆ' ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು!

ಮಳೆಯ ನಡುವೆಯೂ ಊರಿನ ಮಾರಿಯಮ್ಮನ ಜಾತ್ರೆಗೆ ರಸ್ತೆಗೆ ಅಡ್ಡಲಾಗಿ ಚಪ್ಪರ ಹಾಕಲಾಗಿತ್ತು. ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಶೀಟುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಅಂಗಡಿಗಳನ್ನು ಹಾಕಿದ್ದರು. ರಸ್ತೆಯ ಮಧ್ಯೆ ನೂರಾರು ಜನ, ಕುಡಿದು ಕುಣಿಯುವ ಯುವಕರು, ಮತ್ತು ಕಿವಿ ಒಡೆಯುವಂತೆ 'ಡಿಜೆ'ಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಹಳೆಯ ಐಟಂ ಸಾಂಗ್ ಪ್ಲೇ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ರಸ್ತೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಬ್ಲಾಕ್ ಆಗಿತ್ತು.

"ಏನ್ ಕರ್ಮವಯ್ಯಾ ಇದು! ಈ ಮಳೇಲೂ ಇವರ ಜಾತ್ರೆನೂ, ಡ್ಯಾನ್ಸೂ... ದಾರಿ ಬಿಡ್ರೋ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮರೇ!" ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಹಾರ್ನ್ ಅನ್ನು ಬಿಡದೆ ಒತ್ತುತ್ತಿದ್ದ.

ಆದರೆ ಆ ಡಿಜೆ ಸದ್ದಿನಲ್ಲಿ ಅವನ ಹಾರ್ನ್ ಯಾರ ಕಿವಿಗೂ ಬೀಳಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಕುಡುಕ ಯುವಕರು ಕಾರಿನ ಬಾನೆಟ್ ಮೇಲೆ ಕೈಹಾಕಿ, ಕಾರಿನ ಮುಂದೆಯೇ ಡ್ಯಾನ್ಸ್ ಮಾಡಲು ಶುರುಮಾಡಿದರು.

ವಸಂತನಿಗೆ ವಿಪರೀತ ಭಯ ಶುರುವಾಯಿತು. ಜಾತ್ರೆಯ ಜನಸಂದಣಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರು ನಿಂತರೆ, ಪೋಲೀಸರು ಅಥವಾ ಕಾಳಿಂಗನ ವಿರೋಧಿಗಳು ಸುಲಭವಾಗಿ ತನ್ನನ್ನು ಹಿಡಿಯಬಹುದು.

"ಅಣ್ಣಾ, ರಿವರ್ಸ್ ತಗೋ, ರಿವರ್ಸ್ ತಗೋ!" ವಸಂತ ಕಿರುಚಿದ.

"ಎಲ್ಲಿಗೆ ರಿವರ್ಸ್ ತಗೊಳಿ? ಹಿಂದಗಡೆ ಮೂರು ಟ್ರ್ಯಾಕ್ಟರ್ ಬಂದು ನಿಂತಿದೆ!" ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದ ಹೇಳಿದ.

ಅವರು ಆ ಜಾತ್ರೆಯ ಜನಜಂಗುಳಿಯ ಮಧ್ಯೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದರು.

ಆಗ, ವಸಂತನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಒಂದು ದೃಶ್ಯ ಬಿತ್ತು. ಜಾತ್ರೆಯ ಗುಂಪಿನ ನಡುವೆ, ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಟೆಂಟೊಂದರ ಕೆಳಗೆ, ಅದೇ ಕಪ್ಪು ರೇನ್‌ಕೋಟ್ ಧರಿಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿ—ಮುಂಬೈ ಹಂತಕ ಜಾನ್—ನಿಂತು ನೇರವಾಗಿ ಈ ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರಿನ ಕಡೆಗೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ! ಅವನು ನದಿಯ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿದ್ದ ಹಳೆಯ ತೂಗುಸೇತುವೆಯ ಮೂಲಕ ಕಾಲ್ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನದಿ ದಾಟಿ, ಶಾರ್ಟ್‌ಕಟ್ ಹಿಡಿದು ಇವರಿಗಿಂತ ಮುಂಚೆಯೇ ಬಂದು ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ.

ಜಾನ್ ತನ್ನ ರೇನ್‌ಕೋಟ್‌ನ ಒಳಗೆ ಕೈಹಾಕಿದ. ಅವನ ಬೆರಳುಗಳು ಪಿಸ್ತೂಲನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದವು. ಜನಸಂದಣಿಯಲ್ಲಿ ಸೈಲೆನ್ಸರ್ ಬಳಸಿ ಶೂಟ್ ಮಾಡಿದರೆ ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಅವನದಾಗಿತ್ತು. ಅವನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಾರಿನತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಲಾರಂಭಿಸಿದ.

"ಅಣ್ಣಾ! ಆ ರೇನ್‌ಕೋಟ್ ಹಾಕೊಂಡಿರೋನು ನನ್ನನ್ನೇ ನೋಡ್ತಿದ್ದಾನೆ! ಬೇಗ ಗಾಡಿ ತೆಗಿ!" ವಸಂತನಿಗೆ ಪ್ರಾಣವೇ ಹೋದಂತಾಯಿತು.

ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಆ ಹಂತಕನನ್ನು ನೋಡಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ವಸಂತನ ಗಾಬರಿ ನೋಡಿ ಅವನಿಗೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಗಂಭೀರತೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. "ಲೇಯ್ ದಾರಿ ಬಿಡ್ರೋ!" ಎಂದು ಕಿರುಚುತ್ತಾ, ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ತನ್ನ ಎಡಗಾಲಿನಿಂದ ಕ್ಲಚ್ ಒತ್ತಿ, ಬಲಗಾಲಿನಿಂದ ಆಕ್ಸಲರೇಟರ್ ಅನ್ನು ಫುಲ್ ಪ್ರೆಸ್ ಮಾಡಿ, ಒಮ್ಮಿಂದೊಮ್ಮೆಲೆ ಕ್ಲಚ್ ಬಿಟ್ಟ! .

ಹಳೆಯ ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರಿನ ಸೈಲೆನ್ಸರ್‌ನಿಂದ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ 'ಢಮಾರ್!' ಎಂಬ ಶಬ್ದ (Backfire) ಬಂತು. ಆ ಸದ್ದು ಕೇಳಿ, ಡ್ಯಾನ್ಸ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಯುವಕರು ಬಾಂಬ್ ಸ್ಫೋಟವಾಯಿತೆಂದು ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದು ಅತ್ತಿತ್ತ ಓಡಿದರು.

ಜನರ ಗುಂಪು ಚದುರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಕಾರನ್ನು ಆ ಜಾತ್ರೆಯ ಅಂಗಡಿಗಳ ಬದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ಖಾಲಿ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ನುಗ್ಗಿಸಿದ. ಕಾರಿನ ಸೈಡ್-ಮಿರರ್ ಒಂದು ಬಳೆ ಅಂಗಡಿಯ ಕಂಬಕ್ಕೆ ತಾಗಿ ಮುರಿದುಬಿತ್ತು, ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಚಪ್ಪರದ ಹಗ್ಗಗಳು ಕಾರಿನ ಬಂಪರ್‌ಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡು ಹರಿದವು.

ಹಂತಕ ಜಾನ್ ಪಿಸ್ತೂಲ್ ತೆಗೆಯುವ ಮುನ್ನವೇ, ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರು ಜಾತ್ರೆಯ ಜನಸಂದಣಿಯನ್ನು ಸೀಳಿಕೊಂಡು, ಟೆಂಟುಗಳನ್ನು ಗುದ್ದಿಕೊಂಡು, ಊರಾಚೆಯ ರಸ್ತೆಗೆ ಹಾರಿತ್ತು. ಜಾನ್‌ಗೆ ಜನ ಅಡ್ಡಬಂದಿದ್ದರಿಂದ ಶೂಟ್ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಆಕ್ರೋಶದಿಂದ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಗೇ ನಿಂತು, ವೇಗವಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಹಳದಿ ಕಾರನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ.

ಜಾತ್ರೆಯಿಂದ ಪಾರಾದ ಕಾರು ಈಗ ಕಾಳಿಮಡ್ಡಿ ಟೋಲ್‌ಗೆ ಹೋಗುವ ನೇರವಾದ, ದಟ್ಟ ಅರಣ್ಯದ ರಸ್ತೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿತ್ತು.

"ಇನ್ಮುಂದೆ ಯಾವ ಊರೂ ಸಿಗಲ್ಲ ಮೇಷ್ಟ್ರೆ. ಪೂರ್ತಿ ಕಾಡು. ಆದ್ರೆ ನಾನ್ ಹೇಳಿದ್ ದುಡ್ಡು ಮಾತ್ರ ನನ್ ಕೈಗೆ ಸೇರ್ಬೇಕು," ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಹಣೆ ಬೆವರು ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ.

ಆದರೆ ಕಾಡಿನ ಪ್ರವೇಶ ದ್ವಾರದಲ್ಲೇ ಅರಣ್ಯ ಇಲಾಖೆಯ ಒಂದು ಚೆಕ್‌ಪೋಸ್ಟ್ ಇತ್ತು. ಒಂದು ಮರದ ದಿಮ್ಮಿಯನ್ನು ರಸ್ತೆಗೆ ಅಡ್ಡಲಾಗಿ ಇಡಲಾಗಿತ್ತು. ಇಬ್ಬರು ಫಾರೆಸ್ಟ್ ರೇನ್‌ಕೋಟ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿದ್ದರು.

ಇನ್ಸ್‌ಪೆಕ್ಟರ್ ಭರತ್ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದ 'ಸ್ಕೂಲ್ ಮೇಷ್ಟ್ರು ವಸಂತ'ನ ಅಲರ್ಟ್ ಈ ಚೆಕ್‌ಪೋಸ್ಟ್‌ಗೂ ಬಂದಿತ್ತು! ಆದರೆ ಈ ಗಾರ್ಡ್‌ಗಳಿಗೆ ಮೂರು ಕೋಟಿಯ ಕಸ್ತೂರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿಯಿರಲಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ 'ಒಬ್ಬ ಮೇಷ್ಟ್ರನ್ನು ಹಿಡಿಯಬೇಕು' ಎಂಬ ಆದೇಶ ಮಾತ್ರವಿತ್ತು.

ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಕಾರನ್ನು ಚೆಕ್‌ಪೋಸ್ಟ್ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ.

"ಯಾರ್ ನೀವು? ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗ್ಬೇಕು?" ಒಬ್ಬ ಗಾರ್ಡ್ ಟಾರ್ಚ್ ಬೆಳಕನ್ನು ಕಾರಿನೊಳಗೆ ಬಿಟ್ಟ.

ವಸಂತನ ಮುಖ ಬೆವರಿನಿಂದ ತೊಯ್ದಿತ್ತು. ಅವನು ಬ್ಯಾಗನ್ನು ಸೀಟಿನ ಕೆಳಗೆ, ತನ್ನ ಕಾಲಿನ ಬಳಿ ಬಚ್ಚಿಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ.

"ನಾವು ಮೂಡಿಗೆರೆಯಿಂದ ಬರ್ತಿದೀವಿ ಸಾರ್. ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ. ಕಾಳಿಮಡ್ಡಿ ಟೋಲ್ ದಾಟಿ ಹೋಗ್ಬೇಕು," ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ವಿನಯದಿಂದ ಹೇಳಿದ.

ಗಾರ್ಡ್ ವಸಂತನ ಮುಖದತ್ತ ಟಾರ್ಚ್ ಬಿಟ್ಟ. ವಸಂತನ ಕೆಸರು ಮೆತ್ತಿದ ಶರ್ಟ್, ಕನ್ನಡಕ, ಭಯಬೀತವಾದ ಮುಖ. ಗಾರ್ಡ್‌ಗೆ ಅನುಮಾನ ಬಂತು.

"ನೀನ್ಯಾರಪ್ಪ? ಸ್ಕೂಲ್ ಮೇಷ್ಟ್ರು ತರಹ ಇದೀಯಾ? ನಿನ್ ಹೆಸರೇನು?" ಗಾರ್ಡ್ ಕಠಿಣವಾಗಿ ಕೇಳಿದ.

ವಸಂತನ ಗಂಟಲು ಒಣಗಿಹೋಯಿತು. "ನ... ನಾನು... ರಮೇಶ ಅಂತ ಸಾರ್... ರೈತ..." ತಡವರಿಸುತ್ತಾ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದ.

"ರೈತನಾ? ನಿನ್ನ ಕೈ ನೋಡಿದ್ರೆ ಚಾಕ್-ಪೀಸ್ ಹಿಡಿಯೋ ಕೈ ತರಹ ಇದೆ. ಕಾರಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿ! ಚೆಕ್ ಮಾಡ್ಬೇಕು," ಗಾರ್ಡ್ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆಯಲು ಮುಂದಾದ.

ವಸಂತನಿಗೆ ಪ್ರಾಣ ಪಕ್ಷಿ ಹಾರಿದಂತಾಯಿತು. ಅವನು ಕೆಳಗಿಳಿದರೆ, ಬ್ಯಾಗ್ ಚೆಕ್ ಮಾಡುವುದು ಗ್ಯಾರಂಟಿ. ಸಿಕ್ಕಿಬೀಳುವ ಕ್ಷಣ ಹತ್ತಿರವಾಗಿತ್ತು.

ಆಗ...

ಆ ಮುಚ್ಚಳ ಸಡಿಲವಾಗಿದ್ದ ಡಬ್ಬಿಯಿಂದ ಕ್ಯಾಬಿನ್ ಪೂರ್ತಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಕಸ್ತೂರಿಯ ವಾಸನೆ, ಗಾಜು ತೆರೆದಿದ್ದರಿಂದ ಮೆಲ್ಲನೆ ಹೊರಗೆ, ಆ ಗಾರ್ಡ್‌ನ ಮೂಗಿಗೂ ಬಡಿಯಿತು.

ಗಾರ್ಡ್ ಒಮ್ಮೆಲೆ ಮೂಗು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡ. "ಥೂ! ಎಂತಾ ವಾಸನೆ ಮಾರಾಯ ಇದು? ಕಾರಲ್ಲಿ ಸತ್ತ ಇಲಿ ಏನಾದ್ರೂ ಇಟ್ಟಿದ್ದೀರಾ? ಇಲ್ಲ ಯಾವುದಾದ್ರೂ ಕಾಡು-ಹಂದಿ ಮಾಂಸ ಕದ್ದುಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತಿದ್ದೀರಾ?"

ಸುಬ್ಬಣ್ಣನಿಗೆ ಈಗ ವಸಂತ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದರೆ, ತನ್ನ ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ ಬಾಡಿಗೆಯೂ ಹೋಗುತ್ತದೆ, ತಾನೂ ಜೈಲು ಸೇರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅರಿವಾಗಿತ್ತು. ಅವನು ತಕ್ಷಣ ಮಧ್ಯಪ್ರವೇಶಿಸಿದ.

"ಅಯ್ಯೋ ಇಲ್ಲ ಸಾರ್! ಇವನು ನಮ್ ಊರಿನ ಹಂದಿ-ಬೇಟೆಗಾರ ಕಣ್ರಿ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಊರಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ಹಳೇ ನಾಯಿ ಸತ್ತೋಗಿತ್ತು. ಅದರ ಚರ್ಮ ಮತ್ತು ಮಾಂಸನ ಬ್ಯಾಗ್‌ನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಅದೇ ವಾಸನೆ! ನಾನ್ ಕಾರಿಗೆ ಹತ್ತಿಸಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಕೇಳ್ಲಿಲ್ಲ. ನನಗೇ ವಾಕರಿಕೆ ಬರ್ತಿದೆ ಸಾರ್, ದಯವಿಟ್ಟು ಬೇಗ ಬ್ಯಾರಿಕೇಡ್ ತೆಗಿರಿ, ಹೊಗೊಣ," ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಅತ್ಯಂತ ಸಹಜವಾಗಿ ನಾಟಕವಾಡಿದ.

"ಸತ್ತ ನಾಯಿ ಮಾಂಸನಾ! ಥೂ... ದರಿದ್ರ ನನ್ ಮಕ್ಳಾ! ಓಡ್ರೋ ಇಲ್ಲಿಂದ, ವಾಸನೆ ತಡಿಯೋಕ್ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ," ಗಾರ್ಡ್ ಮುಖ ಕಿವುಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ರೇಡಿಯೋ ಅನ್ನು ಮರೆತು, ಮರದ ದಿಮ್ಮಿಯನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿದ.

ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ತಕ್ಷಣ ಆಕ್ಸಲರೇಟರ್ ಅದುಮಿ ಕಾರನ್ನು ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ನುಗ್ಗಿಸಿದ. ವಸಂತ ದೀರ್ಘವಾದ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟ. ಅವನ ಉಸಿರು ಬಿಸಿಬಿಸಿಯಾಗಿತ್ತು.

"ನೋಡು ಮೇಷ್ಟ್ರೆ, ಇವತ್ತು ನಾಯಿ ಮಾಂಸ ಅಂತ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿ ಬಚಾವ್ ಆದೆ. ಆದ್ರೆ ಕಾಡಿನ ಅಸಲಿ ನಾಯಿಗಳು (ಕಾಡುಪ್ರಾಣಿಗಳು) ಬಂದ್ರೆ, ಯಾವ ಸುಳ್ಳೂ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬರಲ್ಲ," ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಗೇರ್ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ.

ಕಾರು ಈಗ ಕತ್ತಲ ಅರಣ್ಯದ ಗರ್ಭದೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತ್ತು. ಅವರ ಹಿಂದೆಯೇ ಪೋಲೀಸ್ ಭರತ್‌ನ ಜೀಪು ಮತ್ತು ಹುಲಿಯಾನ ಗ್ಯಾಂಗ್‌ನ ಬೊಲೆರೊ ಕಾರು ಕೂಡ ಬೇರೆ ದಾರಿಗಳಿಂದ ಕಾಳಿಮಡ್ಡಿ ಟೋಲ್‌ನತ್ತ ಧಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಟೋಲ್ ಗೇಟ್ ಈಗ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಆಕರ್ಷಿಸುವ ಮೃತ್ಯು-ಕಾಂತವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿತ್ತು.

ಅರಣ್ಯ ಇಲಾಖೆಯ ಚೆಕ್‌ಪೋಸ್ಟ್ ದಾಟಿದ ನಂತರ ಹಳದಿ ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರಿನೊಳಗಿನ ವಾತಾವರಣ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಇದ್ದ ಮನುಷ್ಯರ ಗದ್ದಲ, ವಾಹನಗಳ ಹಾರ್ನ್ ಸದ್ದು, ಜಾತ್ರೆಯ ಹಾಡುಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಕರಗಿಹೋಗಿ, ಕೇವಲ ಮಳೆಯ ಸತತವಾದ 'ಶರ್ರ್ರ್...' ಸದ್ದು ಮತ್ತು ಕಾರಿನ ಇಂಜಿನ್ ಸದ್ದು ಮಾತ್ರ ಉಳಿದಿತ್ತು.

ಇದು 'ಭದ್ರಾ ವನ್ಯಜೀವಿ ಅಭಯಾರಣ್ಯ'ದ ಗಡಿ ಪ್ರದೇಶ. ರಸ್ತೆಯ ಎರಡು ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿರುವ ಕಾಡು, ದೈತ್ಯ ಗೋಡೆಗಳಂತೆ ಕಾರಿನ ಹೆಡ್‌ಲೈಟ್ ಬೆಳಕನ್ನು ನುಂಗಿಹಾಕುತ್ತಿತ್ತು. ಬೃಹತ್ತಾದ ತೇಗ, ಮತ್ತಿ, ಮತ್ತು ನಂದಿ ಮರಗಳು ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ದೆವ್ವಗಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ಮಳೆಯ ತೇವಕ್ಕೆ ಕಾಡಿನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಕಾಡು-ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ವಾಸನೆ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಬೆರೆತಿತ್ತು, ಆದರೆ ಕ್ಯಾಬಿನ್‌ನೊಳಗಿದ್ದ ಕಸ್ತೂರಿಯ ಘಮಘಮ ವಾಸನೆ ಅದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಡಗಿಸಿತ್ತು.

ವಸಂತನಿಗೆ ಈಗ ವಿಪರೀತ ಭಯ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಕಾಳಿಂಗನ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟಾಗಿನಿಂದ ಅವನು ಸರಿಯಾಗಿ ಉಸಿರಾಡಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.

"ಅಣ್ಣಾ... ನನ್ಗೆ ಯಾಕೋ ಬಹಳ ಹೆದರಿಕೆ ಆಗ್ತಿದೆ. ನಾವಿಬ್ರೇ ಈ ಕಾಡಲ್ಲಿ... ಆ ಟೋಲ್ ಹತ್ರ ಏನಾದ್ರೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಮ್ಮಿ ಆದ್ರೆ?" ವಸಂತ ಮುಂಭಾಗದ ಸೀಟಿನತ್ತ ಬಾಗಿ ಕೇಳಿದ.

ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ತನ್ನ ಮೀಸೆಯನ್ನು ಸವರಿಕೊಂಡ. ಅವನ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಈಗ ಮೊದಲಿದ್ದ ವ್ಯಂಗ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಪ್ರಬುದ್ಧತೆಯಿತ್ತು."ನೋಡು ಮೇಷ್ಟ್ರೆ, ಮನುಷ್ಯ ಹೆದರಬೇಕಾಗಿರೋದು ಕಾಡಿನ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗಲ್ಲ, ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಕಾಡಲ್ಲಿರೋ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ. ಈ ಕಾಡುಪ್ರಾಣಿಗಳು ಹೊಟ್ಟೆ ಹಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಭೇಟೆ ಆಡ್ತವೆ. ಆದ್ರೆ ಮನುಷ್ಯನ ದುರಾಸೆಗೆ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬೋಕ್ ಸಾಧ್ಯಾನೇ ಇಲ್ಲ."

ವಸಂತ ಮೌನವಾದ. ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಹೇಳಿದ್ದು ಅಕ್ಷರಶಃ ಸತ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ತಾನು ಮಾಡಹೊರಟಿರುವ ಕೆಲಸದ ಅರಿವು ಅವನಿಗೀಗ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಆಗತೊಡಗಿತ್ತು. ಮೂರು ಕೋಟಿಯ ಕಸ್ತೂರಿ, ತಂಗಿಯ ಮದುವೆ, ಕಾಳಿಂಗನ ಬ್ಲ್ಯಾಕ್‌ಮೇಲ್... ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದು ಭ್ರಮೆಯಂತೆ ಕಾಣತೊಡಗಿತು. ಆ ಡಬ್ಬಿಯನ್ನು ಹಾಗೇ ಬಿಸಾಕಿ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಓಡಿಹೋಗಿಬಿಡೋಣ ಎನ್ನಿಸಿತು. ಆದರೆ ಕಾಡಿನ ಮಧ್ಯೆ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಓಡುವುದು?

ಆಗ, ಕಾರಿನ ರೇಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಸ್ಥಳೀಯ ಸುದ್ದಿ ಪ್ರಸಾರವಾಗಲಾರಂಭಿಸಿತು:"...ಮೂಡಿಗೆರೆ ತಾಲೂಕಿನಲ್ಲಿ ಇಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಖ್ಯಾತ ಲೇವಾದೇವಿಗಾರ ಕಾಳಿಂಗನ ಮನೆಯ ಮೇಲೆ ಪೋಲೀಸರು ದಿಢೀರ್ದಾಳಿ ನಡೆಸಿದ್ದಾರೆ. ಕಾಳಿಂಗನನ್ನು ಬಂಧಿಸಲಾಗಿದ್ದು, ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕೋಟ್ಯಾಂತರ ರೂಪಾಯಿ ಮೌಲ್ಯದ ಅಕ್ರಮ ವಸ್ತುಗಳು ನಾಪತ್ತೆಯಾಗಿವೆ ಎಂದು ಶಂಕಿಸಲಾಗಿದೆ. ಪೋಲೀಸರು ಈ ಬಗ್ಗೆ ತೀವ್ರಶೋಧ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ..."

ರೇಡಿಯೋ ಸಿಗ್ನಲ್ ಕಟ್ ಆಗಿ, ಕೇವಲ 'ಷ್ ಷ್ಷ್...' ಎಂಬ ಶಬ್ದ ಬರಲಾರಂಭಿಸಿತು.

ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಸ್ಟೀರಿಂಗ್ ಮೇಲಿದ್ದ ತನ್ನ ಎರಡೂ ಕೈಗಳನ್ನು ಬಿಗಿಗೊಳಿಸಿದ. ರಿಯರ್-ವ್ಯೂ ಮಿರರ್‌ನಲ್ಲಿ ವಸಂತನನ್ನು ತೀಕ್ಷ್ಣವಾಗಿ ನೋಡಿದ."ಸೋ... ಇದೇ ನಿನ್ನ ಕಥೆ! ಆ ಡಬ್ಬಿಯಲ್ಲಿ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಪ್ರಸಾದನೂ ಇಲ್ಲ, ನಾಯಿ ಮಾಂಸನೂ ಇಲ್ಲ. ಕೋಟ್ಯಾಂತರ ರೂಪಾಯಿ ಮೌಲ್ಯದ ಕಳ್ಳಸಾಗಾಣಿಕೆ ಐಟಂ ಇದೆ"

"ಕ್ಷಮಿಸಿಬಿಡಣ್ಣಾ... ನನಗೆ ಇದೆಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಐದು ಲಕ್ಷ ಕೊಡ್ತೀನಿ ಅಂದ, ನಾನು ತಂಗಿ ಮದುವೆಗೆ ಅಂತ ಆಸೆಗೆ ಬಿದ್ದೆ... ಪ್ಲೀಸ್ ನನಗೇನಾದ್ರೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡು," ತನ್ನ ಹಳೆಕಥೆ, ತಂಗಿ ಮದುವೆಯ ಅಗತ್ಯ, ಕಾಳಿಂಗನ ಭೇಟಿ, ಪೊಲೀಸ್ ರೈಡ್ ಎಲ್ಲ ಸುಬ್ಬಣ್ಣನಿಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾ ವಸಂತ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಿದ.

ಸುಬ್ಬಣ್ಣನಿಗೆ ಆ ಬಡ ಮೇಷ್ಟ್ರ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಕರುಣೆ ಹುಟ್ಟಿತು. ಆದರೆ ಆ ಕರುಣೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುವ ಸಮಯ ಇದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.

"ಕಾಳಿಂಗ ನಿನ್ನ ಮುಗ್ಧತೆ ನೋಡಿ ಬಲಿಪಶು ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ. ಮೇಷ್ಟ್ರೆ, ನಮ್ ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ ಬಾಡಿಗೆ ಮೀಟರ್ ಓಡ್ತಾ ಇರುತ್ತೆ, ಆದ್ರೆ ನಿನ್ನ ಆಯಸ್ಸಿನ ಮೀಟರ್ ಖಾಲಿ ಆಗ್ತಾ ಇದೆ. ಸಹಾಯ ದೇವ್ರು ಮಾಡ್ತಾನೋ ಬಿಡ್ತಾನೋ, ಆದ್ರೆ ನನ್ ಹಳದಿ ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಮಾತ್ರ ಖಂಡಿತ ಮಾಡುತ್ತೆ. ಆ ಡಬ್ಬಿನ ಬ್ಯಾಗ್ ಒಳಗೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಇಟ್ಕೋ. ಕಾಳಿಮಡ್ಡಿ ಟೋಲ್ ಹತ್ರ ನಿನ್ನ ಭೈರ ಸಿಕ್ಕಿದ ತಕ್ಷಣ ಡಬ್ಬಿ ಕೊಡು, ದುಡ್ಡು ಇಸ್ಕೋ. ಆಮೇಲೆ ಯಾವ್ನ್ ಸತ್ತರೂ ನಮಗೆ ಲೆಕ್ಕಕ್ಕಿಲ್ಲ, ನಾವು ವಾಪಸ್ ಹೋಗ್ತಾನೇ ಇರ್ಬೇಕು," ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ತನ್ನ ಗಣೇಶ್ ಬೀಡಿಗೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ.

ಆದರೆ, ಕಾಳಿಮಡ್ಡಿ ಟೋಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಯಾರು ಯಾರಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ಅವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.

ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೊಂದು ಗಂಟೆ.

ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರು ಕೊನೆಗೂ ದಟ್ಟ ಅರಣ್ಯದ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿರುವ 'ಕಾಳಿಮಡ್ಡಿ ಟೋಲ್' ಅನ್ನು ತಲುಪಿತು.

ಅದು ಟೋಲ್-ಗೇಟ್ ಎಂದು ಹೇಳುವುದೇ ಒಂದು ವಿಡಂಬನೆ. ಅದೊಂದು ಪಾಳುಬಿದ್ದ, ಸೋರುತ್ತಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಶೆಡ್. ರಸ್ತೆಗೆ ಅಡ್ಡಲಾಗಿ ಒಂದು ದಪ್ಪನೆಯ ಮರದ ದಿಮ್ಮಿಯನ್ನು ಹಗ್ಗದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿ ಇಳಿಬಿಡಲಾಗಿತ್ತು. ಶೆಡ್‌ನೊಳಗೆ ಮುದಿ ಟೋಲ್ ಆಪರೇಟರ್, ಚಳಿಯಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಾ, ಕಂಬಳಿ ಹೊದ್ದುಕೊಂಡು, ಚಿಮಣಿ ದೀಪದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ.

ಆ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯುತ್ ದೀಪಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಳೆಯ ಸದ್ದು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಮರಗಳೆಲೆಗಳ ಮೇಲೆ ಬೀಳುವ ಹನಿಗಳ ಸದ್ದು ಮತ್ತು ಜೀರುಂಡೆಗಳ ಸದ್ದು ಮಾತ್ರ ಆ ರಾತ್ರಿಯ ಮೌನವನ್ನು ಒಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು.

ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಕಾರನ್ನು ಆ ಮರದ ದಿಮ್ಮಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ.

"ಇಳಿಯಪ್ಪ. ಇದೇ ಕಾಳಿಮಡ್ಡಿ ಟೋಲ್. ನಿನ್ನ ಭೈರ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ ನೋಡು. ನಾನು ಕಾರ್ ಇಂಜಿನ್ ಆಫ್ ಮಾಡಲ್ಲ, ರೆಡಿಯಾಗಿರ್ತೀನಿ," ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಕಿಟಕಿ ಗಾಜನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಇಳಿಸಿ ಹೇಳಿದ.

ವಸಂತ ನಡುಗುತ್ತಲೇ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದು ಹೊರಬಂದ. ಮಳೆಯ ಹನಿಗಳು ಅವನ ಮುಖಕ್ಕೆ ಸೂಜಿಯಂತೆ ಚುಚ್ಚಿದವು. ಸುತ್ತಲೂ ಕಗ್ಗತ್ತಲು. ಆತ ಕಸ್ತೂರಿಯ ಬ್ಯಾಗನ್ನು ತನ್ನ ಎದೆಗೆ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದ.

"ಭೈರ... ಭೈರಣ್ಣ..." ವಸಂತ ಮೆತ್ತಗೆ ಕರೆದ.

ಯಾವ ಉತ್ತರವೂ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಗಾಳಿಯ ಸದ್ದು.

ವಸಂತ ಆ ಸೋರುತ್ತಿದ್ದ ಶೆಡ್‌ನತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದ. ಮುದಿ ಆಪರೇಟರ್ ಇವನನ್ನು ನೋಡಿ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಕಂಬಳಿಯೊಳಗೆ ಮುಖ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡ.

ಆಗ, ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರಿನ ಹಿಂದಿನ ಕತ್ತಲೆಯಿಂದ ಒಂದು ಅಸ್ಪಷ್ಟ ಆಕಾರ ಹೊರಬಂತು.

ಅದು ಭೈರ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ಅವನು ಮಳೆಯಿಂದ ಒದ್ದೆಯಾಗಿದ್ದ, ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ರೇನ್‌ಕೋಟ್ ಧರಿಸಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿ—ಮುಂಬೈ ಹಂತಕ ಜಾನ್! ನದಿ ದಾಟಿ, ಜಾತ್ರೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಶಾರ್ಟ್‌ಕಟ್ ಕಾಡುದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು ಇವರಿಗಿಂತ ಮುಂಚೆಯೇ ಕಾಳಿಮಡ್ಡಿ ಟೋಲ್ ತಲುಪಿದ್ದ!

ಜಾನ್‌ನ ಬಲಗೈಯಲ್ಲಿ ಸೈಲೆನ್ಸರ್ ಅಳವಡಿಸಿದ ೯ಎಂಎಂ ಗ್ಲಾಕ್ ಪಿಸ್ತೂಲ್ ಇತ್ತು. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ವಸಂತನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಬ್ಯಾಗಿನ ಮೇಲಿತ್ತು.

"ಗಿವ್ ಇಟ್ ಟು ಮಿ," ಜಾನ್ ಮಳೆಯ ನಡುವೆ ಕಠೋರವಾದ ಇಂಗ್ಲಿಷ್‌ನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ.

ವಸಂತನಿಗೆ ಪ್ರಾಣವೇ ಹೋದಂತಾಯಿತು. ಕಾಲುಗಳು ಮರಗಟ್ಟಿದವು. ಅವನೇ ಆ ಡಬ್ಬಿಗಾಗಿ ಮುಂಬೈನಿಂದ ಬಂದವನು ಎಂಬುದು ವಸಂತನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಲು ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಹಿಡಿಯಲಿಲ್ಲ.

ವಸಂತ ಬ್ಯಾಗನ್ನು ಕೊಡುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಮುಂದೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ...

'ಕೀಚಕ್...!' ಎಂಬ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಬ್ರೇಕ್ ಸದ್ದು ಕಾಡಿನ ಮೌನವನ್ನು ಸೀಳಿತು!

ಹಿಂದಿನಿಂದ ಒಂದು ಪ್ರಬಲವಾದ ಬೆಳಕು ಜಾನ್ ಮತ್ತು ವಸಂತನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಿತು. ಸೈರನ್ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಆ ವಾಹನದ ವೇಗ ಮತ್ತು ಸದ್ದು ಭಯಂಕರವಾಗಿತ್ತು. ಅದು ಇನ್ಸ್‌ಪೆಕ್ಟರ್ ಭರತ್‌ನ ಪೋಲೀಸ್ ಜೀಪ್! ಭರತ್ ಕೂಡ ಕಾಡು ದಾರಿ ಹಿಡಿದು ಬೆನ್ನಟ್ಟಿ ಬಂದಿದ್ದ.

ಜೀಪಿನಿಂದ ಹಾರಿದ ಭರತ್, ತನ್ನ ರಿವಾಲ್ವರ್ ಅನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಜಾನ್‌ನ ತಲೆಗೆ ಗುರಿಯಿಟ್ಟ.

"ಏಯ್ ಕಳ್ಳ ನನ್ ಮಗನೆ! ಡಬ್ಬಿ ಬಿಟ್ಟು ಕೈ ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತು!" ಭರತ್ ಗುಡುಗಿದ.

ಜಾನ್ ಒಂಚೂರು ಬೆಚ್ಚಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ತಣ್ಣಗೆ ತನ್ನ ಪಿಸ್ತೂಲನ್ನು ಭರತ್‌ನತ್ತ ತಿರುಗಿಸಿದ.

ವಸಂತ ಇವರಿಬ್ಬರ ಮಧ್ಯೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಕಾರಿನೊಳಗೆ ಕುಳಿತು ಗೇರ್-ರಾಡ್ ಅನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದ.

ಆದರೆ, ಮೃತ್ಯು-ನಾಟಕ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮುಗಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಾಳಿಮಡ್ಡಿಯ ಈ ಸಾವಿನ ಚೌಕದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳಲು ಮೂರನೇ ಅತಿಥಿ ಆಗಮಿಸುವ ಸಮಯವಾಗಿತ್ತು.

ಮರಗಳ ಹಿಂದಿನಿಂದ, ಹೆಡ್‌ಲೈಟ್ ಆಫ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದ ಆ ಕಪ್ಪು ಬೊಲೆರೊ ಕಾರು, ದಿಢೀರನೆ ರಸ್ತೆಗೆ ಹಾರಿ ಪೋಲೀಸ್ ಜೀಪಿಗೆ ಅಡ್ಡಲಾಗಿ ನಿಂತಿತು. ಟಿಂಬರ್ ಮಾಫಿಯಾದ 'ಹುಲಿಯಾ' ಮತ್ತು ಅವನ ಮೂರು ಜನ ಗೂಂಡಾಗಳು, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಲಾಂಗ್ ಮತ್ತು ನಾಡ-ಪಿಸ್ತೂಲು ಹಿಡಿದು ಇಳಿದರು.

ಈಗ ಕಾಳಿಮಡ್ಡಿ ಟೋಲ್ ಒಂದು ರಕ್ತಪಾತದ ವೇದಿಕೆಯಾಗಿತ್ತು.

ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಕಸ್ತೂರಿ ಬ್ಯಾಗ್ ಹಿಡಿದ ಮುಗ್ಧ ಮೇಷ್ಟ್ರು.ಮುಂದೆ, ರಿವಾಲ್ವರ್ ಹಿಡಿದ ಭ್ರಷ್ಟ ಪೋಲೀಸ್ ಭರತ್.ಹಿಂದೆ, ಸೈಲೆನ್ಸರ್ ಪಿಸ್ತೂಲ್ ಹಿಡಿದ ಮುಂಬೈ ಹಂತಕ ಜಾನ್.ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ, ಲಾಂಗ್ ಹಿಡಿದ ಟಿಂಬರ್ ಮಾಫಿಯಾದ ಹುಲಿಯಾ ಗ್ಯಾಂಗ್.ಕಾರಿನೊಳಗೆ, ಜೀವ ಕೈಲಿ ಹಿಡಿದ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ.

ಯಾರೂ ಯಾರನ್ನೂ ನಂಬುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬೇಕಾದದ್ದು ಆ ಮೂರು ಕೋಟಿಯ ಕಸ್ತೂರಿಯ ಡಬ್ಬಿ ಮಾತ್ರ. ಮಳೆ ಮತ್ತು ಕತ್ತಲಿನ ನಡುವೆ ಈ ನಾಲ್ಕು ಶಕ್ತಿಗಳ ನಡುವೆ ಕೇವಲ ಮೌನ ಮತ್ತು ರಿವಾಲ್ವರ್‌ನ ಕಾಕ್ ಮಾಡುವ ಶಬ್ದಗಳು ಮಾತ್ರ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

ಆದರೆ, ಈ ಮನುಷ್ಯರ ಗದ್ದಲ ಮತ್ತು ದುರಾಸೆಯನ್ನು, ಮರಗಳ ಮೇಲಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದ 'ನಿಜವಾದ ಬೇಟೆಗಾರ'ರ ಆಗಮನಕ್ಕೆ ಕ್ಷಣಗಣನೆ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಕಸ್ತೂರಿಯ ವಾಸನೆ ಈಗಾಗಲೇ ಇಡೀ ಅರಣ್ಯವನ್ನು ಆವರಿಸಿತ್ತು.

ಕಾಳಿಮಡ್ಡಿ ಟೋಲ್‌ನ ಆ ಪಾಳುಬಿದ್ದ ಶೆಡ್‌ನ ಸುತ್ತ ಈಗ ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿಸುವ ಮೌನ. ಧಾರಾಕಾರ ಮಳೆಯ ಸದ್ದು ಮಾತ್ರ ಆ ನಾಲ್ಕು ಬಣಗಳ ನಡುವಿನ ಮರಣ-ಮೃದಂಗದಂತೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾರು ಮೊದಲು ಗುಂಡು ಹಾರಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದಷ್ಟೇ ಬಾಕಿಯಿತ್ತು.

ವಸಂತನ ಕೈಕಾಲುಗಳು ಮರಗಟ್ಟಿದ್ದವು. ಮೂರು ಕೋಟಿಯ ಕಸ್ತೂರಿ ತುಂಬಿದ ಆ ಬ್ಯಾಗ್ ಈಗ ಅವನಿಗೆ ಐದು ಲಕ್ಷದ ಭರವಸೆಯಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ತನ್ನ ಕೊರಳಿಗೇ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡ ನೇಣಿನ ಹಗ್ಗವಾಗಿ ಕಂಡಿತು.

ಭ್ರಷ್ಟ ಇನ್ಸ್‌ಪೆಕ್ಟರ್ ಭರತ್, ಪೋಲೀಸ್ ಜೀಪಿನ ಬಾಗಿಲ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ರಿವಾಲ್ವರ್ ಅನ್ನು ಮುಂಬೈ ಹಂತಕ ಜಾನ್‌ನತ್ತ ಗುರಿಯಿಟ್ಟಿದ್ದ."ಏಯ್! ಡಬ್ಬಿ ನನಗೆ ಸೇರ್ಬೇಕು. ನೀವು ಯಾವ್ ಗ್ಯಾಂಗಿನವ್ರೇ ಆಗಿರಲಿ, ನಾನ್ ಎಣಿಸೋಕ್ ಶುರು ಮಾಡೋವಷ್ಟ್ರಲ್ಲಿ ಜಾಗ ಖಾಲಿ ಮಾಡ್ಲಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ, ನನ್ ಗುಂಡಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ತಲೆಗಳು ಹಾರಿಹೋಗ್ತವೆ," ಭರತ್ ಅರಚಿದ.

ಟಿಂಬರ್ ಮಾಫಿಯಾದ ಹುಲಿಯಾ ತನ್ನ ಲಾಂಗ್ ಅನ್ನು ಕಾರಿನ ಟೈರ್‌ಗೆ ಉಜ್ಜುತ್ತಾ ನಕ್ಕ."ಭರತ್! ನೀನು ಖಾಕಿ ಬಟ್ಟೆ ಹಾಕಿರೋ ಕಳ್ಳ ಅಷ್ಟೇ ಕಣ್ಲ. ಆ ಕಸ್ತೂರಿ ಕಾಳಿಂಗನ ಹತ್ರ ಇದ್ರೆ ಪೋಲೀಸ್ ಕೇಸು, ಆದ್ರೆ ನನ್ನ ಹತ್ರ ಇದ್ರೆ ಅದು ಬ್ಯುಸಿನೆಸ್ಸು! ನಿನ್ ರಿವಾಲ್ವರ್‌ನಲ್ಲಿ ಆರೇ ಗುಂಡು ಇರೋದು, ನಮ್ ನಾಲಕ್ಕು ಜನರ ಹತ್ರ ನಾಡ-ಬಾಂಬು ಇದೆ. ಸುಮ್ನೆ ಗನ್ ಕೆಳಗಿಟ್ಟು ಓಡಿಹೋಗು, ನಿನ್ ಹೆಂಡ್ತಿ-ಮಕ್ಕಳನ್ನಾದ್ರೂ ನೋಡ್ಕೊಂಡ್ ಬದುಕ್ತ್ಯಾ."

ಮುಂಬೈ ಹಂತಕ ಜಾನ್‌ಗೆ ಈ ಸ್ಥಳೀಯರ ಬೊಬ್ಬೆಗಳು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಹಿಂದಿ ಮತ್ತು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾತ್ರ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಭಾಷೆಯ ಅಗತ್ಯ ಅಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಸೈಲೆನ್ಸರ್ ಪಿಸ್ತೂಲ್, ಅವನ ಭಾಷೆಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ಯಾರಿಗೂ ಉತ್ತರಿಸದೆ, ತನ್ನ ಬೆರಳನ್ನು ಟ್ರಿಗರ್ ಮೇಲೆ ಅದುಮಲು ಶುರುಮಾಡಿದ. ಅವನ ಟಾರ್ಗೆಟ್ ವಸಂತನ ಬ್ಯಾಗ್!

ಕಾರಿನೊಳಗಿದ್ದ ಸುಬ್ಬಣ್ಣನಿಗೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಕೈಮೀರುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಅರಿವಾಯಿತು. ಈ ಗೂಂಡಾಗಳ ಗುಂಡಿನ ಚಕಮಕಿಯಲ್ಲಿ ತಾನು ಮತ್ತು ವಸಂತ ನಾಯಿಗಳಂತೆ ಸಾಯುವುದು ಖಚಿತ ಎಂಬುದು ಆತನ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂದಿತ್ತು.

"ಮೇಷ್ಟ್ರೆ! ಡಬ್ಬಿನ ಕೆಳಗೆ ಬಿಸಾಕ್ಬಿಟ್ಟು ಕಾರ್ ಹತ್ತು! ಸಾಯ್ತೀಯಾ ಬಡ್ಡಿಮಗನೆ!" ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಕಾರಿನ ಒಳಗಿಂದಲೇ ಗಂಟಲು ಹರಿಯುವಂತೆ ಕಿರುಚಿದ.

ಆ ಕಿರುಚಾಟದಿಂದಾಗಿ ವಸಂತನಿಗೆ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಬಂದಂತಾಯಿತು. ಆ ಕ್ಷಣದ ಭೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಅವನ ಬ್ಯಾಗಿನ ಝಿಪ್ ಕಳಚಿ, ಒಳಗೆ ಟವೆಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ತುಕ್ಕು ಹಿಡಿದ ಕಸ್ತೂರಿಯ ಡಬ್ಬಿ ಜಾರಿ, ನೇರವಾಗಿ ಕೆಸರಿನ ರಸ್ತೆಗೆ ಬಿತ್ತು!

'ಟಣ್... ಣ್ ಣ್...'

ಡಬ್ಬಿ ರಸ್ತೆಯ ಕಲ್ಲಿಗೆ ಬಡಿದು, ಅದರ ಮೇಲಿದ್ದ ಸೆಲೋ-ಟೇಪ್ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹರಿದುಹೋಯಿತು. ಡಬ್ಬಿಯ ಮುಚ್ಚಳ ಓಪನ್ ಆಗಿ, ಅದರಲ್ಲಿದ್ದ ಮೂರು ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ, ರಕ್ತಸಿಕ್ತ ಮಾಂಸದ ಮುದ್ದೆಯಂತಿದ್ದ 'ಹಿಮಾಲಯನ್ ಕಸ್ತೂರಿ ಪಾಡ್‌ಗಳು' ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಉರುಳಿದವು.

ಒಂದೇ ಸೆಕೆಂಡಿನಲ್ಲಿ, ಇಡೀ ಕಾಳಿಮಡ್ಡಿ ಟೋಲ್ ಪ್ರದೇಶ, ಆ ಭಯಾನಕ, ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿಸುವ, ಮೈ ನವಿರೇಳಿಸುವ ಕಸ್ತೂರಿಯ ವಿಪರೀತ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಪರಿಮಳದಿಂದ ತುಂಬಿಹೋಯಿತು!

ಮಳೆಯ ವಾಸನೆ, ವಾಹನಗಳ ಡೀಸೆಲ್ ವಾಸನೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅಡಗಿಸಿ, ಆ ಪ್ರಾಚೀನ, ಕಾಮೋದ್ರೇಕಗೊಳಿಸುವ ಮತ್ತು ರಕ್ತದ ವಾಸನೆ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಫೋಟಗೊಂಡಿತು.

ಭರತ್ ಮತ್ತು ಹುಲಿಯಾ ಒಮ್ಮೆಲೆ ಮೂಗು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡರು. ಜಾನ್‌ಗೂ ಆ ವಾಸನೆ ತಲೆ ತಿರುಗುವಂತೆ ಮಾಡಿತು. ಆದರೆ ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣುಗಳೂ ಆ ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ಮೂರು ಕೋಟಿಯ ಪಾಡ್‌ಗಳ ಮೇಲೆಯೇ ಇತ್ತು.

"ಹಿಂದೆ ಸರಿರೋ!" ಎಂದು ಕಿರುಚುತ್ತಾ ಭರತ್ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದಿಟ್ಟ.ಜಾನ್ ಪಿಸ್ತೂಲ್ ಎತ್ತಿದ.ಹುಲಿಯಾನ ಜನ ಲಾಂಗ್ ಬೀಸಿಕೊಂಡು ಮುಂದಕ್ಕೆ ನುಗ್ಗಿದರು.

ಆದರೆ...

ಆ ಕಸ್ತೂರಿಯ ವಾಸನೆ ಕೇವಲ ಮನುಷ್ಯರಿಗಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಕಾಡಿನ ರಹಸ್ಯ ಭಾಷೆಯಾಗಿತ್ತು. ಆ ಪ್ರಬಲ ವಾಸನೆ, ಗಾಳಿಯ ಮೂಲಕ ಸಾವಿರಾರು ಮೀಟರ್‌ಗಳವರೆಗೆ, ದಟ್ಟ ಅರಣ್ಯದ ಗರ್ಭದೊಳಗೆ ನುಗ್ಗಿತ್ತು.

ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಅದು ಕೋಟ್ಯಾಂತರ ರೂಪಾಯಿಗಳ ಸಂಪತ್ತು. ಆದರೆ ಕಾಡಿನ ಮಾಂಸಾಹಾರಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಆ ಗಡಿ ಕಾಯುವ, ರಕ್ತಪಿಪಾಸು ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ, ಆ ಕಸ್ತೂರಿಯ ವಾಸನೆ ಎಂದರೆ—'ತಮ್ಮ ಟೆರಿಟರಿಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಬಲಶಾಲಿ ಗಂಡು ಪ್ರಾಣಿ ಎಂಟ್ರಿ ಕೊಟ್ಟಿದೆ' ಎಂಬ ನೇರ ಸವಾಲು!

ಕಾಳಿಮಡ್ಡಿ ಟೋಲ್‌ನ ಮೇಲಿದ್ದ ನೂರಾರು ವರ್ಷ ಹಳೆಯದಾದ ಬೃಹತ್ತಾದ ಆಲದ ಮರದ ಟೊಂಗೆಗಳ ನಡುವೆ, ಎಲೆಗಳ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ಜೋಡಿ ಹಳದಿ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮಿನುಗಿದವು.

'ಗುರ್ ರ್ ರ್...'

ಒಂದು ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾದ, ಎದೆ ನಡುಗಿಸುವ ಸದ್ದು ಮಳೆಯ ಸದ್ದನ್ನೂ ಮೀರಿ ಕೇಳಿಸಿತು.

ಮಾನವರ ಗುಂಡಿನ ಚಕಮಕಿಗೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದ ಆ ಮೂರು ಬಣಗಳಿಗೂ ಈ ಸದ್ದು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂತು ಎಂದು ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಭರತ್ ರಿವಾಲ್ವರ್ ಹಿಡಿದು ಮೇಲಕ್ಕೆ ನೋಡಿದ.

ಮುಂದಿನ ಕ್ಷಣ, ಗುಡುಗು ಮಿಂಚಿದಂತೆ ಆಕಾಶದಿಂದಲೇ ಮೃತ್ಯು ಧರೆಗಿಳಿಯಿತು!

ಮರದ ಮೇಲಿಂದ ಎರಡು ಬೃಹತ್ತಾದ ಕಪ್ಪು ನೆರಳುಗಳು ನೇರವಾಗಿ ಭರತ್‌ನ ಪೋಲೀಸ್ ಜೀಪಿನ ಬಾನೆಟ್ ಮೇಲೆ ಮತ್ತು ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಕಸ್ತೂರಿಯ ಮೇಲೆಯೇ ಧುಮುಕಿದವು!

ಅವು ಮಲೆನಾಡಿನ ದೈತ್ಯ, ಕಪ್ಪು-ಚುಕ್ಕೆಗಳ ಕಾಡು-ಚಿರತೆಗಳು!

ಅವುಗಳ ಭಾರಕ್ಕೆ ಜೀಪಿನ ಬಾನೆಟ್ ಡೊಂಕಾಗಿ 'ಢಪ್' ಎಂಬ ಶಬ್ದ ಬಂತು. ಅವುಗಳ ಕೆಂಗಣ್ಣುಗಳು, ಕೋರೆಹಲ್ಲುಗಳಿಂದ ಸೋರುತ್ತಿದ್ದ ಜೊಲ್ಲು, ಮತ್ತು ಬಾಯ್ದೆರೆದು ಮಾಡಿದ ಆ ಘೋರವಾದ ಘರ್ಜನೆ... ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿದ್ದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ರಕ್ತವನ್ನೂ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟುವಂತೆ ಮಾಡಿತು.

"ಓಡ್ರೋ! ಚಿರತೆ!" ಹುಲಿಯಾ ಲಾಂಗ್ ಬಿಸಾಕಿ ಕಿರುಚಿದ.

ಚಿರತೆಗಳು ಮನುಷ್ಯರ ಮೇಲೆ ಎರಗಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಆ ಕಸ್ತೂರಿಯ ಪ್ರಬಲ ವಾಸನೆಯಿಂದ ಉದ್ರೇಕಗೊಂಡು ,ಆ ಕಸ್ತೂರಿ ಪಾಡ್‌ಗಳ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು, ತಮಗೆ ಸವಾಲು ಹಾಕಲು ಬಂದ ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಕಚ್ಚಾಡತೊಡಗಿದವು. ಅವುಗಳ ಚೂಪಾದ ಉಗುರುಗಳು ಜೀಪಿನ ಮೆಟಲ್ ಅನ್ನು ಕಾಗದದಂತೆ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದವು.

ಮುಂಬೈ ಹಂತಕ ಜಾನ್ ತನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯರ ಎಷ್ಟೋ ರಕ್ತಪಾತಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ್ದ, ಆದರೆ ನಿಸರ್ಗದ ಈ ರೌದ್ರಾವತಾರದ ಮುಂದೆ ಅವನಿಗೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಗಾಬರಿಯಿಂದ ತನ್ನ ಸೈಲೆನ್ಸರ್ ಪಿಸ್ತೂಲ್‌ನಿಂದ ಆ ಚಿರತೆಗಳತ್ತ ಒಂದು ಗುಂಡು ಹಾರಿಸಿದ.

ಗುಂಡು ಚಿರತೆಗೆ ತಾಗಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಪೋಲೀಸ್ ಜೀಪಿನ ಹೆಡ್‌ಲೈಟ್‌ಗೆ ಬಿದ್ದು ಗ್ಲಾಸ್ ಪುಡಿಯಾಯಿತು.

ಗುಂಡಿನ ಸದ್ದಿಗೆ ವಿಚಲಿತವಾದ ಒಂದು ಬೃಹತ್ ಚಿರತೆ, ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದ ಜಾನ್‌ನತ್ತ ಹಾರಿತು! ಜಾನ್ ರೇನ್‌ಕೋಟ್ ಸಮೇತ ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಉರುಳಿ ಬಿದ್ದ. ಚಿರತೆಯ ಉಗುರುಗಳು ಅವನ ಎಡಗೈಯನ್ನು ಸೀಳಿ ರಕ್ತ ಚಿಮ್ಮಿತು. ಅವನ ಪಿಸ್ತೂಲ್ ಎಲ್ಲೋ ಹಾರಿಹೋಯಿತು. ಮುಂಬೈನ ಡಾನ್ ಈಗ ಕಾಡಿನ ಬೆಕ್ಕಿನ ಮುಂದೆ ನಾಯಿಮರಿಯಂತೆ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದ.

ಇನ್ಸ್‌ಪೆಕ್ಟರ್ ಭರತ್ ತನ್ನ ರಿವಾಲ್ವರ್ ಅನ್ನು ಕೆಸರಿನಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟು, ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಕೆಂದು ಕಾಡಿನ ಕತ್ತಲೆಯೊಳಗೆ ಓಡಿ ಹೋದ. ಹುಲಿಯಾನ ಗ್ಯಾಂಗ್‌ನ ಜನ ಜೀಪಿನ ಹಿಂದೆ ಅವಿತುಕೊಂಡು ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಮುದಿ ಟೋಲ್ ಆಪರೇಟರ್ ಶೆಡ್‌ನೊಳಗೆ ಮೂರ್ಛೆ ಹೋಗಿದ್ದ.

ಮೂರು ಕೋಟಿಯ ಕಸ್ತೂರಿ ಈಗ ರಕ್ತ, ಮಳೆ ಮತ್ತು ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ, ಚಿರತೆಗಳ ಕಾಳಗದ ನಡುವೆ ಅನಾಥವಾಗಿ ಮಣ್ಣುಪಾಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಮನುಷ್ಯರ ಕೋಟ್ಯಾಂತರ ರೂಪಾಯಿಗಳ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ, ಕಾಡಿನ ಒಂದು ಹನಿಯೆದುರು ಮಣ್ಣುಮುಕ್ಕಿತ್ತು.

ವಸಂತ ಅಕ್ಷರಶಃ ನಿಂತಲ್ಲೇ ಸತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಬಾಯಿಂದ ಮಾತೇ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಕಾರಿನೊಳಗಿದ್ದ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಮಾತ್ರ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಶಾಂತವಾಗಿ ಸ್ಟೀರಿಂಗ್ ಹಿಡಿದಿದ್ದ. ಅವನಿಗೆ ಈ ಕಾಡಿನ ನ್ಯಾಯ ಮೊದಲೇ ತಿಳಿದಿತ್ತು."ಮೇಷ್ಟ್ರೆ! ಹತ್ತಪ್ಪಾ ಕಾರು ಬೇಗ!" ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಕಿರುಚಿದ.

ವಸಂತ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಬಂದವನಂತೆ ಓಡಿ ಬಂದು ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರಿನ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದು ಒಳಗೆ ಬಿದ್ದ.

"ನೋಡು ಮೇಷ್ಟ್ರೆ, ನಾನು ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿಲ್ವಾ? ಆ ಡಬ್ಬಿ ಓಪನ್ ಆದ್ರೆ ನಮ್ ಕಥೆ ಮುಗೀತು ಅಂತ. ಈಗ ನೋಡು ಕಾಡಿನ ಒರಿಜಿನಲ್ ಓನರ್ಸ್ ಬಂದ್ರು. ಈ ಫಾರೆಸ್ಟ್-ನಲ್ಲಿ ಪೋಲೀಸು ಇಲ್ಲ, ಮಾಫಿಯಾನೂ ಇಲ್ಲ. ಇವರದೇ ದರ್ಬಾರು. ನಮ್ ರೇಟು, ನಮ್ ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ ಬಾಡಿಗೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕ್ಲೋಸ್!"

ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ತನ್ನ ಎಡಗಾಲಿನಿಂದ ಕ್ಲಚ್ ಒತ್ತಿ, ರಿವರ್ಸ್ ಗೇರ್ ಹಾಕಿ, ಆಕ್ಸಲರೇಟರ್ ಅದುಮಿದ. ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಜಿಗಿದು, ನಂತರ ಫಸ್ಟ್ ಗೇರ್ (First gear) ಹಾಕಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ನುಗ್ಗಿ, ಆ ಟೋಲ್‌ನ ಮರದ ದಿಮ್ಮಿಯನ್ನು 'ಪಟಾರ್' ಎಂದು ಮುರಿದುಕೊಂಡಿತು.

ಸುಬ್ಬಣ್ಣನ ಹಳದಿ ಅಂಬಾಸಿಡರ್, ಚಿರತೆಗಳು, ರಕ್ತಸಿಕ್ತ ಹಂತಕ ಮತ್ತು ಮೂರು ಕೋಟಿಯ ಆಸೆಯನ್ನು ಆ ಕತ್ತಲ ಸ್ಮಶಾನದಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟು, ಮುಂಜಾನೆಯ ಬೆಳಕಿನೆಡೆಗೆ ವೇಗವಾಗಿ ನುಗ್ಗಿತು.

ಕಾಳಿಮಡ್ಡಿ ಟೋಲ್‌ನ ಆ ಭೀಕರ ರಕ್ತಪಾತ ಮತ್ತು ಚಿರತೆಗಳ ಘರ್ಜನೆಗಳು ಈಗ ಮಳೆಯ ಸದ್ದಿನಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕರಗಿಹೋಗಿದ್ದವು. ಹಳದಿ ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರು ದಟ್ಟ ಅರಣ್ಯದ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಸೀಳಿಕೊಂಡು, ಸುರಕ್ಷಿತವಾದ ಡಾಂಬರು ರಸ್ತೆಯನ್ನು ತಲುಪಿತ್ತು. ಮಲೆನಾಡಿನ ಘಾಟಿ ಮುಗಿದು, ಬಯಲುಸೀಮೆಯ ಮುಂಜಾನೆಯ ತಿಳಿಬೆಳಕು ಆಗಸದಲ್ಲಿ ಮೂಡುತ್ತಿತ್ತು. ಮಳೆಯ ಅಬ್ಬರವೂ ತಗ್ಗಿ, ಹಗುರವಾದ ತುಂತುರು ಮಳೆ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿತ್ತು.

ಕಾರಿನೊಳಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮೌನ.

ವಸಂತನ ಮುಖ ಇನ್ನೂ ಬೆಳ್ಳಗಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು. ಅವನ ಮೈ ನಡುಗುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಆ ಚಿರತೆಯ ಹಳದಿ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಹಂತಕ ಜಾನ್‌ನ ಪಿಸ್ತೂಲ್, ಪೋಲೀಸ್ ಭರತ್‌ನ ಗುಂಡಿನ ಸದ್ದು... ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅವನ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸುಳಿಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವನ ಜೀವ ಉಳಿದಿತ್ತು ನಿಜ, ಆದರೆ ಅವನ ಭವಿಷ್ಯ? ತಂಗಿಯ ಮದುವೆ? ಕಾಳಿಂಗನ ಹತ್ತು ಲಕ್ಷದ ಭರವಸೆ? ಎಲ್ಲವೂ ಆ ಕಾಳಿಮಡ್ಡಿಯ ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಮೂರು ಕೋಟಿಯ ಕಸ್ತೂರಿಯ ಜೊತೆ ಮಣ್ಣುಪಾಲಾಗಿತ್ತು.

"ಏನ್ ಮೇಷ್ಟ್ರೆ, ಉಸಿರಾಡ್ತಿದ್ದೀರಾ ತಾನೇ?" ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ರಿಯರ್-ವ್ಯೂ ಮಿರರ್‌ನಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಾ ಕೇಳಿದ.

ವಸಂತ ಮೆಲ್ಲನೆ ತಲೆಯಲ್ಲಾಡಿಸಿದ. ಅವನಿಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ಶಕ್ತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.

"ಪುಣ್ಯ ಮಾಡಿದ್ದೀರಿ. ನಿಮ್ಮ ಆ ಡಬ್ಬಿ ಕಾರ್‌ನಲ್ಲೇ ಓಪನ್ ಆಗಿದ್ರೆ, ಆ ಚಿರತೆಗಳು ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಟಾಪ್ ಹರ್ಕೊಂಡು ನಮ್ನ ಬೋನ್-ಲೆಸ್ ಕಬಾಬ್ ಮಾಡ್ತಿದ್ವು," ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ತಮಾಷೆಯಾಗಿ ಹೇಳಿದರೂ, ಅವನ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಆಯಾಸವಿತ್ತು. ಇಡೀ ರಾತ್ರಿಯ ಆ ಹುಚ್ಚು ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಅವನ ದೇಹವನ್ನು ದಣಿಸಿತ್ತು.

ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಕಾರನ್ನು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಟೌನ್‌ನ ಟೀ ಅಂಗಡಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ. ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಆರು ಗಂಟೆಯಾಗಿತ್ತು.

"ಇಳಿಯಿರಿ ಮೇಷ್ಟ್ರೆ. ಟೀ ಕುಡಿಯೋಣ, ಜೀವಕ್ಕೆ ಜೀವ ಬಂದಂಗಾಗುತ್ತೆ."

ಇಬ್ಬರೂ ಕಾರಿನಿಂದ ಇಳಿದರು. ವಸಂತನ ಕಾಟನ್ ಶರ್ಟ್ ಮತ್ತು ಪ್ಯಾಂಟ್ ಪೂರ್ತಿ ಕೆಸರಾಗಿತ್ತು. ಅವನ ಬಳಿ ಈಗ ಆ ಖಾಲಿ ಬಟ್ಟೆ-ಬ್ಯಾಗ್ ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಟೀ ಗ್ಲಾಸ್ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಾಗಲೂ ವಸಂತನ ಕೈ ನಡುಗುತ್ತಿತ್ತು.

"ಅಣ್ಣಾ... ನನ್ ಕಥೆ ಮುಗೀತು. ದುಡ್ಡಿಲ್ಲ, ಸ್ಕೂಲ್ ಕೆಲಸವೂ ಹೋಗಬಹುದು, ಕಾಳಿಂಗನ ಗ್ಯಾಂಗ್ ನನ್ನ ಬಿಡಲ್ಲ..." ವಸಂತ ಅಳುವ ದನಿಯಲ್ಲಿ, ತೀರಾ ಹತಾಶೆಯಿಂದ ಹೇಳಿದ.

ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ತನ್ನ ಕಪ್ ಟೀ ಹೀರುತ್ತಾ, ಬಿಸಿಬಿಸಿ ಹೊಗೆಯನ್ನು ಹೊರಬಿಟ್ಟ."ಲೇ ಹುಚ್ಚು ಮೇಷ್ಟ್ರೆ, ಇನ್ಮೇಲೆ ನಿನಗೆ ಕಾಳಿಂಗನ ಗ್ಯಾಂಗೂ ಇಲ್ಲ, ಭರತ್‌ನ ಪೋಲೀಸ್ ಡ್ರೆಸ್ಸಿನ ಪವರ್ರೂ ಇಲ್ಲ. ಅವರೆಲ್ಲಾ ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಕಾಳಿಮಡ್ಡಿ ಟೋಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಯಮಪುರಿ ಸೇರಿರ್ತಾರೆ, ಇಲ್ಲ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಸೇರಿರ್ತಾರೆ. ಆ ಮುಂಬೈ ಹಂತಕನಿಗೆ ಕಾಡಿನ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಸರಿಯಾದ ಪಾಠ ಕಲಿಸಿವೆ. ನೀನು ಈಗ ಕಂಪ್ಲೀಟ್ ಫ್ರೀ . ಆದ್ರೆ ನನ್ ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ ಬಾಡಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಫ್ರೀ ಅಲ್ಲ," ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಕಾರಿನ ಡ್ಯಾಶ್‌ಬೋರ್ಡ್ ಒಳಗಿದ್ದ ಮೀಟರ್ ಕಡೆ ಕೈ ತೋರಿಸಿದ.

"ಮೀಟರ್ ನೋಡಿ ಮೇಷ್ಟ್ರೆ, ನಾಲಕ್ಕು ಸಾವಿರದ ಐನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಆಗಿದೆ! ಆಮೇಲೆ ಘಾಟೀಲಿ ಚಿರತೆಗಳಿಂದ ನಿನ್ ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಎಕ್ಸ್‌ಟ್ರಾ ಐನೂರು, ಟೋಟಲ್ ಐದು ಸಾವಿರ ಕೊಡಿ. ಆ ಕಸ್ತೂರಿ ಡಬ್ಬಿಲಿ ಮೂರು ಕೋಟಿ ಇತ್ತೋ, ಮೂರು ರೂಪಾಯಿ ಇತ್ತೋ ನನಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ನನ್ನ ಬಾಡಿಗೆ ನನಗೆ ಬರಬೇಕು," ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಕಡ್ಡಿ ಮುರಿದಂತೆ ಹೇಳಿದ.

ವಸಂತನ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ನೂರೈವತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ಇತ್ತು. ಅವನು ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತಾ ತನ್ನ ಕುತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿದ್ದ, ತನ್ನ ತಾಯಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆಂದು ಕೊಡಿಸಿದ್ದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಅರ್ಧ ತೊಲದ ಚಿನ್ನದ ಚೈನ್ ಅನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿ ಸುಬ್ಬಣ್ಣನ ಕೈಗಿತ್ತ."ನನ್ ಹತ್ರ ದುಡ್ಡಿಲ್ಲ ಅಣ್ಣಾ. ಇದನ್ನೇ ಇಟ್ಕೋ... ನನ್ನ ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಿದ್ದೀಯಾ ನೀನು. ಇದಕ್ಕೆ ಐದು ಸಾವಿರಕ್ಕಿಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿನೇ ಬೆಲೆ ಬರುತ್ತೆ."

ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಆ ಚೈನ್ ಅನ್ನು ಬೆಳಕಿಗೆ ಹಿಡಿದು ನೋಡಿದ. ಅದು ತನ್ನ ಬಾಡಿಗೆಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಬೆಲೆಬಾಳುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ಚೈನ್ ಅನ್ನು ಜೇಬಿಗಿಳಿಸಿಕೊಂಡು, ಪಕ್ಕದ ಅಂಗಡಿಯಿಂದ ಒಂದು ಬನ್ ತೆಗೆದು ವಸಂತನ ಕೈಗಿತ್ತ.

"ಹೋಗ್ ಮೇಷ್ಟ್ರೆ. ಇನ್ಮುಂದೆ ಈ ಶಾರ್ಟ್‌ಕಟ್ ದುಡ್ಡಿನ ಆಸೆಗೆ ಬೀಳಬೇಡ. ಪ್ರಾಣ ಉಳಿದಿದ್ದೇ ದೊಡ್ಡ ಲಾಭ ಅಂತ ತಿಳ್ಕೋ. ನಿನ್ ತಂಗಿ ಮದುವೆಗೆ ದೇವ್ರೇ ದಾರಿ ಮಾಡ್ತಾನೆ. ನಾನು ಮೂಡಿಗೆರೆಗೆ ಬರ್ತೀನಿ," ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕಾರು ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿದ. ಹಳದಿ ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಧೂಳೆಬ್ಬಿಸಿಕೊಂಡು ಬೆಳಗಿನ ಮಂಜಿನಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾಯಿತು.

ವಸಂತ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ.

ಅವನು ಅದೇ ಟೌನ್‌ನ ಪೋಲೀಸ್ ಸ್ಟೇಷನ್‌ಗೆ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋದ. ತಾನು ಮಾಡಿದ್ದ ತಪ್ಪನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳಿ ಜೈಲಿಗೆ ಹೋಗುವುದು ಉತ್ತಮ, ಈ ಅಡಗಿಕೊಳ್ಳುವ ಬದುಕು ಸಾಕು ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದ.

ಪೋಲೀಸ್ ಸ್ಟೇಷನ್‌ನ ಹೊರಗಡೆ ದೊಡ್ಡ ಗದ್ದಲವಿತ್ತು. ಪತ್ರಕರ್ತರು, ನ್ಯೂಸ್ ಚಾನೆಲ್ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳು ಜಮಾಯಿಸಿದ್ದವು.

ವಸಂತ ಹೆದರಿಕೆಯಿಂದಲೇ ಒಳಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ. ರಿಸೆಪ್ಷನ್ ಬಳಿ ಇದ್ದ ರೇಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ಮುಂಜಾನೆಯ ಲೋಕಲ್ ನ್ಯೂಸ್ ಪ್ರಸಾರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ರೇಡಿಯೋ ನ್ಯೂಸ್-ರೀಡರ್ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ:"ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್! ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಭದ್ರಾ ಅಭಯಾರಣ್ಯದ ಕಾಳಿಮಡ್ಡಿ ಟೋಲ್ಬಳಿ ಪೋಲೀಸರು ಮತ್ತು ಅರಣ್ಯ ಕಳ್ಳಸಾಗಾಣಿಕೆದಾರರ ನಡುವೆ ಭೀಕರ ಗುಂಡಿನ ಚಕಮಕಿ ನಡೆದಿದೆ. ಧೀರ ಪೋಲೀಸ್ ಅಧಿಕಾರಿ, ಇನ್ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್ ಭರತ್ ಅವರ ನೇತೃತ್ವದ ತಂಡ, ಟಿಂಬರ್ಮಾಫಿಯಾದ 'ಹುಲಿಯಾ' ಮತ್ತು ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಳ್ಳ ಸಾಗಾಣಿಕೆದಾರರ ಗ್ಯಾಂಗ್ಅನ್ನು ಭೇದಿಸಿದೆ. ಈ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಡುಪ್ರಾಣಿಗಳ ದಾಳಿಯಿಂದಾಗಿ ಒಬ್ಬ ಅನಾಮಧೇಯ ಹಂತಕ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಗಾಯಗೊಂಡಿದ್ದು, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ದಾಖಲಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇನ್ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್ ಭರತ್ ಅವರು ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣದ ಹಂಗುತೊರೆದು ಕಳ್ಳರನ್ನು ಮಟ್ಟ ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಶೌರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳ ಶೌರ್ಯ ಪದಕ ಲಭಿಸುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿದೆ..."

ವಸಂತ ಬೆರಗಾದ.

ರೇಡಿಯೋ ಮುಂದುವರೆಯಿತು: "ಪೋಲೀಸರು ಅಪಾರ ಪ್ರಮಾಣದ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಕಳ್ಳಸಾಗಣೆ ವಾಹನಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ, ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಕಾಡುಪ್ರಾಣಿಗಳ ವಸ್ತುಗಳು ಅಥವಾ ಅಕ್ರಮ ಕಸ್ತೂರಿ ಪತ್ತೆಯಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅರಣ್ಯ ಇಲಾಖೆ ಮತ್ತು ಪೋಲೀಸ್ ಇಲಾಖೆ ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿದೆ..."

ವಸಂತನಿಗೆ ತಲೆ ಗಿರ್ರೆಂದಿತು.ಚಿರತೆಗಳು... ಮುಂಬೈ ಹಂತಕ... ಮೂರು ಕೋಟಿ ಬೆಲೆಯ ಕಸ್ತೂರಿಯ ಡಬ್ಬಿ... ಯಾವುದರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಉಲ್ಲೇಖವಿಲ್ಲ!

ಅವನಿಗೆ ಈಗ ಇಡೀ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕರಾಳ ಮುಖ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಚಿರತೆಗಳ ದಾಳಿಯ ನಂತರ, ಬಹುಶಃ ಇನ್ಸ್‌ಪೆಕ್ಟರ್ ಭರತ್ ಅಥವಾ ಆ ಭ್ರಷ್ಟ ಅರಣ್ಯಾಧಿಕಾರಿ ಹೇಗೋ ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು, ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಆ ಕಸ್ತೂರಿಯನ್ನು ತಮ್ಮ ಜೇಬಿಗಿಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಆ ಕಸ್ತೂರಿಯ ಡಬ್ಬಿ ಈಗ ಪೋಲೀಸರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಯಾವನೋ ಬ್ಲ್ಯಾಕ್-ಮಾರ್ಕೆಟ್ ಡೀಲರ್‌ನ ಕಪಾಟಿನಲ್ಲಿ ಸೇರಿತ್ತು.

ವ್ಯವಸ್ಥೆ ತನ್ನ ಕಳ್ಳತನವನ್ನು ತಾನೇ ಮುಚ್ಚಿಹಾಕಿ, ತನಗೆ ತಾನೇ ಪದಕ ಕೊಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು! ಅಲ್ಲಿ ನಡೆದ ನಿಜವಾದ ರಕ್ತಪಾತ, ಆ ಮುಗ್ಧ ಮೇಷ್ಟ್ರ ಪರದಾಟ, ಆ ಹಳದಿ ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಡ್ರೈವರ್... ಯಾರಿಗೂ ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಒಬ್ಬ ಕಾನ್ಸ್‌ಟೇಬಲ್ ವಸಂತನ ಬಳಿ ಬಂದು, "ಏನಪ್ಪಾ? ಯಾರು ನೀನು? ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗ್ಗೆ ಭಿಕ್ಷುಕನ ತರಹ ನಿಂತಿದ್ದೀಯಲ್ಲ, ಏನಾಗಬೇಕಿತ್ತು?" ಎಂದು ಗದರಿದ.

ವಸಂತ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಆ ಪೋಲೀಸ್ ಸ್ಟೇಷನ್‌ನ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ 'ಸತ್ಯಮೇವ ಜಯತೆ' ಬೋರ್ಡ್ ಕಡೆ ನೋಡಿದ. ನಂತರ ಆ ಕಾನ್ಸ್‌ಟೇಬಲ್‌ನತ್ತ ತಿರುಗಿ ಒಂದು ಮಂದಹಾಸ ಬೀರಿದ.

"ಏನಿಲ್ಲ ಸಾರ್... ಬಸ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್‌ಗೆ ದಾರಿ ಕೇಳ್ಬೇಕಿತ್ತು ಅಷ್ಟೇ..." ಎಂದು ಹೇಳಿ, ವಸಂತ ಹೊರಗೆ ನಡೆದ.

ಹೊರಗೆ ಬಿಸಿಲು ನೆತ್ತಿಗೇರುತ್ತಿತ್ತು. ವಸಂತನ ಜೇಬು ಖಾಲಿಯಾಗಿತ್ತು, ಅವನ ಮೈಮೇಲೆ ಕೆಸರಿತ್ತು, ತಂಗಿಯ ಮದುವೆಗೆ ಹಣವಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವನ ಉಸಿರಾಟ ಈಗ ನಿರಾಳವಾಗಿತ್ತು.

ಮೂರು ಕೋಟಿಯ ಆಸೆಯಲ್ಲಿ, ಆ ಕರಾಳ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಚಕ್ರವ್ಯೂಹದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಬದಲು, ಶೂನ್ಯದಿಂದ ಮತ್ತೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ಹೊಸ ಜೀವನ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಷ್ಟೋ ಮೇಲು ಎಂಬ ಅಂತಿಮ ಸತ್ಯ ಅವನಿಗೆ ಅರಿವಾಗಿತ್ತು.

ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಹೋಗಿ ಕುಳಿತ. ಹೊಟ್ಟೆ ವಿಪರೀತವಾಗಿ ಹಸಿವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನಿನ್ನೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಿಂದ ಏನೂ ತಿಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಬ್ಯಾಗಿನ ಕಡೆ ನೋಡಿದ. ನಿನ್ನೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಡುವಾಗ ಅದರಲ್ಲಿ ಊಟದ ಡಬ್ಬಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ. ಆ ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಕನಿಷ್ಠ ಆ ಒಣಗಿದ ರೊಟ್ಟಿಯನ್ನಾದರೂ ತಿನ್ನೋಣ ಎಂದುಕೊಂಡು, ಬ್ಯಾಗನ್ನು ಮಡಿಲಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡ.

ಆಗ ಅವನಿಗೆ ಏನೋ ವಿಚಿತ್ರವೆನ್ನಿಸಿತು. ಬ್ಯಾಗ್‌ಗೆ ಅಂಟಿದ್ದ ದಪ್ಪ ಕೆಸರನ್ನು ಕೈಯಿಂದ ಸರಿಸಿದ.

ಇದು ಅವನ ಹತ್ತಿ ಬಟ್ಟೆಯ ಬ್ಯಾಗ್ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ! ಇದೊಂದು ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ದುಬಾರಿ ಲೆದರ್ ಬ್ಯಾಗ್

ವಸಂತನಿಗೆ ಒಮ್ಮೆಲೆ ವಿದ್ಯುತ್ ಸ್ಪರ್ಶವಾದಂತಾಯಿತು. ಕಾಳಿಮಡ್ಡಿ ಟೋಲ್‌ನ ಆ ಮರಣ-ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ, ವಸಂತ ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಾರಿನತ್ತ ಓಡಿಬಂದಿದ್ದ. ಆಗ ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಬ್ಯಾಗೊಂದನ್ನು ಸಾವಿನ ಭಯದಲ್ಲಿ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡು ಕಾರಿನೊಳಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ. ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ, ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಬ್ಯಾಗ್‌ಗೆ ಬದಲಾಗಿ ಆ ಮುಂಬೈ ಹಂತಕ, ಜಾನ್ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಕಪ್ಪು ಬ್ಯಾಗನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದ. ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಪ್ರಾಣದ ಭಯದಲ್ಲಿ, ಕೆಸರಿನಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿದ್ದ ಆ ಬ್ಯಾಗನ್ನು ಅವನು ಗಮನಿಸಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ನಡುಗುವ ಕೈಗಳಿಂದ ಆ ಲೆದರ್ ಬ್ಯಾಗಿನ ಝಿಪ್ ತೆರೆದು ನೋಡಿದ.

ಒಳಗೆ ಕಂತೆ ಕಂತೆ ಐನೂರು ರೂಪಾಯಿ ನೋಟುಗಳಿದ್ದವು! ಮುಂಬೈನ ಬ್ಲ್ಯಾಕ್-ಮಾರ್ಕೆಟ್ ಡಾನ್, ಆ ಹಂತಕನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದ ಹಣ ಅದಾಗಿತ್ತು. ಎಣಿಸದಿದ್ದರೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಕನಿಷ್ಠ ಹತ್ತು-ಹದಿನೈದು ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿಗಳಿರಬಹುದು ಎಂದು ವಸಂತನಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು. ಮೂರು ಕೋಟಿಯ ಕಸ್ತೂರಿ ಆ ಕಾಡಿನ ಪಾಲಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ವಸಂತನ ಮುಗ್ಧತೆಗೆ ಮತ್ತು ಆತನ ತಂಗಿಯ ಮದುವೆಗೆ ಪ್ರಕೃತಿಯೇ ನೀಡಿದ ಪರಿಹಾರದಂತೆ ಆ ಬ್ಯಾಗ್ ಅವನ ಕೈಸೇರಿತ್ತು.

ಅವನು ಆ ಲೆದರ್ ಬ್ಯಾಗನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡ. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಈಗ ಆನಂದಬಾಷ್ಪವಿತ್ತು.

ಅವನು ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಊರಿನ ಬಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಾ ನಿಂತ. ಆ ಕಾಳಿಮಡ್ಡಿ ಟೋಲ್‌ನ ಘಟನೆ, ಆ ಚಿರತೆಯ ಹಳದಿ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕೇವಲ ಒಂದು ದುಸ್ವಪ್ನದಂತೆ ಕರಗಿಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಮನುಷ್ಯನ ದುರಾಸೆ ಮತ್ತು ಕಪಟತನದ ನಡುವೆ, ಕಾಡಿನ ರಹಸ್ಯಗಳು ಕಾಡಿನಲ್ಲೇ ಉಳಿದಿದ್ದವು. ಅರಣ್ಯ ಮಾತ್ರ ತನ್ನ ಸತ್ಯವನ್ನು ಮೌನವಾಗಿ ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡಿತ್ತು.