ಹಸಿವು

ಆಗುಂಬೆಯ ಮಳೆ ಕೇವಲ ಮಳೆಯಲ್ಲ; ಅದೊಂದು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮುನಿಸು, ಅಥವಾ ಶಾಪವೆಂದೇ ಹೇಳಬಹುದು. ಜುಲೈ ತಿಂಗಳ ಆಷಾಢದ ಆ ಸಂಜೆ, ದಟ್ಟವಾದ ಕಾರ್ಮೋಡಗಳು ಆಗುಂಬೆಯ ಘಾಟಿಯನ್ನು ಅಕ್ಷರಶಃ ನುಂಗಿಹಾಕಿದ್ದವು. ಆಗಸಕ್ಕೆ ತೂತು ಬಿದ್ದಂತೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಧಾರಾಕಾರ ಮಳೆಗೆ, ಮರ-ಗಿಡಗಳು ರಕ್ಕಸರಂತೆ ತಲೆದೂಗುತ್ತಿದ್ದವು. ನನ್ನನ್ನು ಹೊತ್ತೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದ ಜೀಪಿನ ವೈಪರ್‌ಗಳು ಗಾಜಿನ ಮೇಲಿನ ನೀರನ್ನು ಒರೆಸಲು ಹರಸಾಹಸ ಪಡುತ್ತಿದ್ದವು.

ನನ್ನ ಹೆಸರು ಕಾರ್ತಿಕ್. ನಾನೊಬ್ಬ ಫ್ರೀಲಾನ್ಸ್ ಆರ್ಕಿಟೆಕ್ಟ್ ಮತ್ತು ಲೇಖಕ. ನನ್ನನ್ನು ಈ ಕುರುಡು ಕಾಡಿನ ಮಧ್ಯೆ ಕರೆತಂದಿದ್ದು ಒಂದು 'ವಿಮರ್ಶೆ'ಯ ಕೆಲಸ.

ದಟ್ಟ ಅರಣ್ಯದ ಮಧ್ಯೆ, ನಾಗರಿಕತೆಯ ಸಂಪರ್ಕವೇ ಇಲ್ಲದ ಒಂದು ಜಾಗದಲ್ಲಿ 'ಪ್ರಕೃತಿ ವನ' ಎಂಬ ಅತ್ಯಂತ ಐಷಾರಾಮಿ, ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾದ 'ಎಕೋ-ರಿಸಾರ್ಟ್' ತಲೆ ಎತ್ತಿತ್ತು. "ನೂರಕ್ಕೆ ನೂರು ನೈಸರ್ಗಿಕ, ಶುದ್ಧ ಮತ್ತು ಕಲ್ಮಶರಹಿತ ಬದುಕು" ಎಂಬುದು ಈ ರಿಸಾರ್ಟ್‌ನ ಜಾಹೀರಾತಾಗಿತ್ತು. ಇದರ ಮಾಲೀಕ, ಮತ್ತು ನನ್ನ ಆತಿಥೇಯ 'ವಿಶ್ವನಾಥ್' ನನ್ನನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದ್ದ.

ಜೀಪು ಕೆಂಪು ಕೆಸರಿನ ರಸ್ತೆಯನ್ನು ದಾಟಿ, ಬೃಹತ್ತಾದ ಮರದ ಗೇಟೊಂದರ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿತು. ಹೊರಗೆ ಜಿಗಣೆಗಳು ರಕ್ತ ಹೀರುವಂತಹ ಕಾಡು, ಆದರೆ ಆ ಗೇಟಿನ ಒಳಗೆ ಹೋದರೆ—ಗಾಜು, ತೇಗದ ಮರ ಮತ್ತು ನಯವಾದ ಕಲ್ಲುಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಒಂದು ಬೆರಗುಗೊಳಿಸುವ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಕೃತಕವಾದ ಪ್ರಪಂಚವಿತ್ತು.

ರಿಸಾರ್ಟ್‌ನ ಮುಖ್ಯ ದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವನಾಥ್ ನನಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ.

ಆತನಿಗೆ ಸುಮಾರು ನಲವತ್ತೈದು ವರ್ಷ. ಮೈಮೇಲೆ ಶುಭ್ರವಾದ, ಒಂದೇ ಒಂದು ಸುಕ್ಕಿಲ್ಲದ ಬಿಳಿ ಲಿನೆನ್ ಬಟ್ಟೆ. ಮುಖದಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಅತಿರೇಕದ ಬಿಳುಪು, ಕೈ ಬೆರಳುಗಳು ಅಗತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ನಯವಾಗಿದ್ದವು. ಆತನನ್ನು ನೋಡಿದೊಡನೆ ನನಗೆ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದು—ಈತ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವವನಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಕೊಳಕಿನಿಂದ ಓಡಿಬಂದು ಇಲ್ಲಿ ಗಾಜಿನ ಕೋಟೆಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಕೊಂಡಿರುವವನು ಎಂದು.

ನಾನು ಜೀಪಿನಿಂದ ಇಳಿದು ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ ಕೈ ಚಾಚಿದೆ.

"ಹಲೋ ಮಿಸ್ಟರ್ ವಿಶ್ವನಾಥ್, ಎಂಥಾ ಜಾಗ ಕಟ್ಟಿದ್ದೀರಾ! ಟ್ರೂಲಿ ಅಮೇಸಿಂಗ್."

ವಿಶ್ವನಾಥ್ ನನ್ನ ಕೈ ಕುಲುಕಲಿಲ್ಲ. ಆತ ದೂರದಿಂದಲೇ ಕೈ ಮುಗಿದು, ತನ್ನ ಕೆಲಸಗಾರನಿಗೆ ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ಸನ್ನೆ ಮಾಡಿದ. ಕೆಲಸಗಾರನೊಬ್ಬ ಬಂದು ಒಂದು ಬೆಚ್ಚಗಿನ, ಸುಗಂಧಭರಿತ ಟವೆಲ್ ಮತ್ತು ಸ್ಯಾನಿಟೈಸರ್ ಅನ್ನು ನನ್ನ ಕೈಗಿತ್ತ.

"ವೆಲ್‌ಕಮ್ ಕಾರ್ತಿಕ್. ದಯವಿಟ್ಟು ಮೊದಲು ನಿಮ್ಮ ಕೈಗಳನ್ನು ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳಿ, ಆಮೇಲೆ ಆ ಕೆಸರು ಮೆತ್ತಿದ ಶೂಗಳನ್ನು ಹೊರಗಡೆಯೇ ಬಿಡಿ," ವಿಶ್ವನಾಥ್‌ನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಆತಿಥ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಒಂದು ರೀತಿಯ ತಾತ್ಸಾರವಿತ್ತು. "ಈ ಜಗತ್ತು ಎಷ್ಟೊಂದು ಕೊಳಕಾಗಿದೆ ಗೊತ್ತಾ ಕಾರ್ತಿಕ್? ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೂ ರೋಗ, ದರಿದ್ರ, ಧೂಳು, ಮೈಲಿಗೆ... ನನ್ನ ಈ 'ಪ್ರಕೃತಿ ವನ' ಮಾತ್ರ ಆ ಎಲ್ಲಾ ಕಲ್ಮಶಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಸ್ತುವೂ ನೂರಕ್ಕೆ ನೂರು ಶುದ್ಧ."

ನಾನು ಮುಜುಗರದಿಂದಲೇ ಶೂ ಬಿಟ್ಟು, ಕೈ ಒರೆಸಿಕೊಂಡು ಒಳನಡೆದೆ. ಆ ಬೃಹತ್ ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನನಗೆ ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿದಂತಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಅತಿ-ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಶುದ್ಧತೆ ಎನ್ನುವುದು ಆತನ ಪಾಲಿಗೆ ಒಂದು ಆರಾಧನೆಯಾಗಿರದೆ, ಒಂದು ವಿಕೃತ ಖಾಯಿಲೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.

ರಾತ್ರಿ ಎಂಟು ಗಂಟೆ.

ಮಳೆಯ ಅಬ್ಬರ ಇಮ್ಮಡಿಯಾಗಿತ್ತು. ಊಟದ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ನಾನ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಕುಳಿತಿದ್ದೆವು. ಬೃಹತ್ ಗಾಜಿನ ಕಿಟಕಿಯ ಆಚೆ ಕತ್ತಲ ಕಾಡು ಹೆದರಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಒಳಗೆ ಬೆಚ್ಚಗಿನ ದೀಪದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಐಷಾರಾಮಿ ಭೋಜನ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ವಿಶ್ವನಾಥ್ ನನ್ನೊಡನೆ ತನ್ನ ಸಂಪತ್ತಿನ ಬಗ್ಗೆ, ತಾನು ತಿನ್ನುವ 'ಆರ್ಗ್ಯಾನಿಕ್' ಆಹಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. "ಕಾರ್ತಿಕ್, ನಾನು ನನ್ನ ದೇಹದೊಳಗೆ ಸೇರಿಸುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಣುವಿನ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಎಚ್ಚರ ವಹಿಸುತ್ತೇನೆ. ಈ ದೇಹ ಒಂದು ದೇವಾಲಯವಿದ್ದಂತೆ. ನಾನು ಉಪವಾಸ ಸಾಯುತ್ತೇನೆ ಹೊರತು, ಈ ಕೊಳಕು ಪ್ರಪಂಚದ ಗಾಳಿ ಸೋಕಿದ, ಅಶುದ್ಧವಾದ ಒಂದೇ ಒಂದು ತುತ್ತನ್ನು ನನ್ನ ಬಾಯಿಗೆ ಹಾಕುವುದಿಲ್ಲ."

ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ, ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದ ವೇಟರ್ ಒಬ್ಬ ಬೆಳ್ಳಿಯ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಊಟದ ಮೊದಲ ಭಾಗವಾಗಿ ಕೆಲವು ಅಪರೂಪದ, ವಿದೇಶಿ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಡ್ರೈ-ಫ್ರೂಟ್ಸ್ ತಂದು ಮೇಜಿನ ಮೇಲಿಟ್ಟ.

ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಅತ್ಯಂತ ನಾಜೂಕಾಗಿ ಒಂದು ಸೇಬನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡ. ಒಮ್ಮೆಲೇ ಆತನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಿರಿದಾದವು. ಮುಖದಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಅಸಹ್ಯ, ವಾಕರಿಕೆ ಬಂದಂತಹ ಭಾವನೆ ಮೂಡಿತು.

ಆ ಕೆಂಪು ಸೇಬಿನ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಸಣ್ಣ—ಬಹಳ ಸಣ್ಣ—ಕಪ್ಪನೆಯ ಚುಕ್ಕೆ ಇತ್ತು. ಬಹುಶಃ ಹಣ್ಣು ಕೊಯ್ಲು ಮಾಡುವಾಗ ಆಗಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ಗಾಯ. ಅಷ್ಟೇ.

"ಏನಿದು?" ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಗರ್ಜಿಸಿದ. ಅವನ ಧ್ವನಿ ಇಡೀ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಮಾರ್ದನಿಸಿತು. ವೇಟರ್ ಹೆದರಿ ಎರಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದಿಟ್ಟ.

"ಸಾರ್... ಅದು... ಹಣ್ಣು ಚೆನ್ನಾಗೇ ಇದೆ ಸಾರ್, ಸ್ವಲ್ಪ ಮರ ತಾಗಿದೆ ಅಷ್ಟೇ..."

"ಶಟ್ ಅಪ್!" ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಆ ಸೇಬನ್ನು ವೇಟರ್‌ನ ಮುಖಕ್ಕೆ ಎಸೆದ. ಆತನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಈಗ ರಕ್ತ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟುವಂತಹ ಕೋಪವಿತ್ತು. "ನನ್ನ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ಇಂಥಾ ಕೊಳೆತ, ರೋಗಗ್ರಸ್ತ ಕಸವನ್ನು ತಂದಿಡುತ್ತೀರಾ? ಇದು ನನ್ನ ಶುದ್ಧತೆಗೆ ಮಾಡಿದ ಅವಮಾನ. ನನ್ನ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಈ ಕೊಳಕಿಗೆ ಜಾಗವಿಲ್ಲ!"

ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಎದ್ದು ನಿಂತು, ಆ ಬೆಳ್ಳಿಯ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅಷ್ಟೂ ದುಬಾರಿ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು, ಬಾದಾಮಿ, ಗೋಡಂಬಿಗಳನ್ನು ಕೈಯಿಂದ ಗುಡಿಸಿ ನೆಲಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿದ. ನೂರಾರು ರೂಪಾಯಿ ಬೆಲೆಬಾಳುವ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಆಹಾರ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಚೆಲ್ಲಾಪಿಲ್ಲಿಯಾಗಿ ಬಿತ್ತು.

"ಇದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಆಚೆ ಕಾಡಿಗೆ ಬಿಸಾಕಿ, ಇಲ್ಲ ಹಂದಿಗಳಿಗೆ ಹಾಕಿ! ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಿಸಬಾರದು!" ಎಂದು ಕಿರುಚಿದ. ವೇಟರ್ ಅಳುವ ಮುಖ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಆ ಆಹಾರವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಓಡಿದ.

ನಾನು ಮೂಕನಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ಆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಚುಕ್ಕೆಗೆ ಆತ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆಹಾರವನ್ನು ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಎಸೆದದ್ದು ನನ್ನೊಳಗಿನ ಮಧ್ಯಮ-ವರ್ಗದ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅನ್ನವನ್ನು ಹೀಗೆ ನಿಂದಿಸುವುದು ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಮಹಾಪಾಪವಾಗಿತ್ತು.

ವಿಶ್ವನಾಥ್ ತನ್ನ ಕೈಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಟಿಶ್ಯೂ ಪೇಪರ್‌ನಿಂದ ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ನನ್ನತ್ತ ತಿರುಗಿ ನಕ್ಕ. "ಸಾರಿ ಕಾರ್ತಿಕ್. ಈ ಕೆಳವರ್ಗದ ಜನರಿಗೆ ಶುಚಿತ್ವದ ಬೆಲೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಊಟ ತರಿಸುತ್ತೇನೆ, ಬನ್ನಿ."

ನನಗೆ ಹಸಿವೆಲ್ಲಾ ಸತ್ತುಹೋಗಿತ್ತು. ಆತನ ಆ ಕೃತಕ ನಗು, ಆ ಅಹಂಕಾರ ನನ್ನ ಕರುಳನ್ನು ಹಿಂಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಹೊರಗೆ ಆಗುಂಬೆಯ ಮಳೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಭೀಕರವಾಗಿ ಸುರಿಯತೊಡಗಿತು. ಗಾಜಿನ ಕಿಟಕಿಯ ಮೂಲಕ ಕತ್ತಲ ಕಾಡನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಆ ಕಾಡು ಮೌನವಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ನನಗನ್ನಿಸಿತು. ವಿಶ್ವನಾಥ್‌ನ ಈ ಅಹಂಕಾರಕ್ಕೆ, ಅನ್ನದ ಈ ನಿಂದನೆಗೆ, ಪ್ರಕೃತಿ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ಕೂರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಒಂದು ಅಸ್ಪಷ್ಟ ಭಯ, ನನಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆಯೇ ನನ್ನ ಬೆನ್ನಹುರಿಯಲ್ಲಿ ಹರಿದಾಡಿತು.

ಆ ಭಯ ಎಷ್ಟು ಸತ್ಯವಾಗಿತ್ತು ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿದ್ದು, ಮರುದಿನ ಆ ಗೇಟಿನ ಹೊರಗೆ ಆ 'ಕಪ್ಪು ನಾಯಿ' ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಾಗ!

ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ.

ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಅಬ್ಬರಿಸಿದ್ದ ಮಳೆ ಕೊಂಚ ಬಿಡುವು ನೀಡಿತ್ತು, ಆದರೆ ಆಗುಂಬೆಯ ಕಾಡು ತನ್ನ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಮರಗಳ ಎಲೆಗಳಿಂದ ನೀರು 'ಟಪ್... ಟಪ್...' ಎಂದು ಬೀಳುವ ಸದ್ದು, ಮತ್ತು ದೂರದಲ್ಲಿ ಹರಿಯುವ ಝರಿಯ ಸದ್ದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಇಡೀ 'ಪ್ರಕೃತಿ ವನ'ದಲ್ಲಿ ಸ್ಮಶಾನ ಮೌನವಿತ್ತು.

ನಾನು ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಕಾಫಿ ಮಗ್ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ನನ್ನ ಕಾಟೇಜಿನ ವರಾಂಡಕ್ಕೆ ಬಂದೆ. ಆ ಐಷಾರಾಮಿ ಗಾಜಿನ ಕೋಟೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಶುದ್ಧವಾದ ಕಾಡಿನ ಗಾಳಿಯನ್ನು ಉಸಿರೆಳೆಯುವಾಗ ನನಗೆ ಕೊಂಚ ನಿರಾಳವೆನಿಸಿತು.

ಆಗಲೇ ನನ್ನ ಕಣ್ಣು ರಿಸಾರ್ಟ್‌ನ ಬೃಹತ್ ಮರದ ಗೇಟಿನತ್ತ ಹೋಯಿತು.

ಆ ಗೇಟಿನ ಆಚೆ, ಕೆಸರುಮಯವಾದ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ಆಕಾರಗಳು ನಿಂತಿದ್ದವು. ದೂರದಿಂದ ಅವು ಮನುಷ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಣಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಆ ಕತ್ತಲ ಕಾಡಿನ ಕೆಸರು, ಮರ ಮತ್ತು ಕೊಳೆಯಿಂದಲೇ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದ ಎರಡು ಶೂನ್ಯ ಆಕೃತಿಗಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು.

ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನಾನು ಗೇಟಿನತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದೆ.

ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದವನು ಒಬ್ಬ ವಯಸ್ಸಾದ ಮುದುಕ. ಆತನ ಮೈಮೇಲೆ ಹರಿದು ಚಿಂದಿಯಾದ, ಕೆಸರು ಮೆತ್ತಿದ ಗೋಣಿಚೀಲವೊಂದಿತ್ತು. ಮಳೆಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೆನೆದು ಆತನ ದೇಹ ನಡುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ, ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಮಳೆಯೇ ಕೊರೆದು ಮಾಡಿದಂತಹ ಆಳವಾದ ನೆರಿಗೆಗಳಿದ್ದವು.

ಆದರೆ ನನ್ನ ಗಮನ ಸೆಳೆದದ್ದು ಆತನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಪ್ರಾಣಿ.

ಅದೊಂದು ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ಕಾಡು-ನಾಯಿ. ನಾನು ನನ್ನ ಜೀವಮಾನದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೊಂದು ಸಣಕಲಾದ, ಭೀಕರವಾದ ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನು ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದರ ಚರ್ಮದ ಒಳಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪಕ್ಕೆಲುಬುಗಳೂ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ಹೊಟ್ಟೆ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದರ ಕಣ್ಣುಗಳು... ಆ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ, ಆಳವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನಾಯಿಯ ಮುಗ್ಧತೆಯಿರಲಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ಜೀವನ್ಮರಣದ ಕೊನೆಯ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವ ಒಂದು ಪ್ರಾಚೀನವಾದ, ಅಗಾಧವಾದ 'ಹಸಿವು' ಇತ್ತು.

"ಯಾರಯ್ಯಾ ನೀನು? ಇಲ್ಲಿಗ್ಯಾಕೆ ಬಂದೆ?" ನಾನು ಅನುಕಂಪದಿಂದಲೇ ಕೇಳಿದೆ.

ಮುದುಕ ತನ್ನ ಒಣಗಿದ ಕೈಗಳನ್ನು ಮುಗಿದು, ಗಂಟಲು ಹರಿಯುವಂತೆ ಕೆಮ್ಮುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ: "ಧಣಿಗಳೇ... ಎರಡು ದಿನದಿಂದ ಮಳೇಲಿ ಸಿಕ್ಕಾಕೊಂಡಿದ್ದೀವಿ. ನನಗೇನೂ ಬೇಡ... ಈ ಮೂಕ ಜೀವಿ ಸಾಯ್ತಾ ಇದೆ. ಒಳಗಡೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಅನ್ನ ಉಳಿದಿರುತ್ತೆ... ಕಸಕ್ಕೆ ಹಾಕೋ ಬದ್ಲು, ನಿನ್ನೆ-ಮೊನ್ನೇದು ಯಾವುದಾದ್ರೂ ಉಳಿದಿದ್ರೆ ಒಂದು ತುತ್ತು ಹಾಕಿ ಧಣಿಗಳೇ..."

ಆ ನಾಯಿ ಬೊಗಳಲಿಲ್ಲ, ಬಾಲವನ್ನೂ ಆಡಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಕೇವಲ ಆ ಗೇಟಿನ ಸರಳುಗಳ ನಡುವೆ ತನ್ನ ಮೂತಿಯಿಟ್ಟು, ಒಳಗಿನ ಅಡುಗೆಮನೆಯಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ವಾಸನೆಯನ್ನು ಎಳೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ದೃಶ್ಯ ನೋಡಿದರೆ ಕಲ್ಲೆದೆಯ ಮನುಷ್ಯನ ಕರುಳೂ ಚುರುಗುಟ್ಟುತ್ತಿತ್ತು.

ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ವಿಶ್ವನಾಥ್, ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಚುಕ್ಕೆ ಇತ್ತೆಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಬಿಸಾಕಿದ ಆ ದುಬಾರಿ ಹಣ್ಣುಗಳು, ಒಣ-ಹಣ್ಣುಗಳು ಮತ್ತು ಆಹಾರ ನನ್ನ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂತು. ನಾನು ತಕ್ಷಣ ಅಡುಗೆಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಆ ಉಳಿದ ಆಹಾರವನ್ನು ತಂದು ಕೊಡೋಣ ಎಂದು ಹಿಂದಿರುಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ...

"ಸ್ಟಾಪ್ ಇಟ್! ಎಂಬ ಸಿಡಿಲಿನಂತಹ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಸಿತು.

ವಿಶ್ವನಾಥ್ ತನ್ನ ಕಾಟೇಜಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದಿದ್ದ. ಅವನ ಮೈಮೇಲೆ ಶುಭ್ರವಾದ ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದ ರೇಷ್ಮೆಯ ಯೋಗ-ವಸ್ತ್ರಗಳಿದ್ದವು. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ, ಯಾವುದೋ ಅಸಹ್ಯಕರವಾದ ಮಲ-ಮೂತ್ರವನ್ನು ನೋಡಿದಂತಹ ವಿಕೃತವಾದ ವಾಕರಿಕೆಯ ಭಾವವಿತ್ತು.

"ಕಾರ್ತಿಕ್! ನೀವು ಆ ಗೇಟಿನ ಹತ್ತಿರ ಯಾಕೆ ಹೋದ್ರಿ? ಅವರಿಗೆ ಕಾಯಿಲೆಗಳಿರುತ್ತವೆ, ಇನ್ಫೆಕ್ಷನ್ ಇರುತ್ತೆ! ಅವರ ಉಸಿರು ತಾಗಿದರೂ ಈ ಜಾಗ ಮೈಲಿಗೆಯಾಗುತ್ತದೆ!" ವಿಶ್ವನಾಥ್ ನನ್ನನ್ನು ತಡೆದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ.

ನಾನು ಅಸಹಾಯಕತೆಯಿಂದ, "ಮಿಸ್ಟರ್ ವಿಶ್ವನಾಥ್, ಅವರು ಹಣ ಕೇಳ್ತಿಲ್ಲ. ಆ ನಾಯಿ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಸಾಯ್ತಿದೆ. ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ನೀವು ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಎಸೆದ ಆ ಆಹಾರವನ್ನೇ ಕೊಡೋಣ ಬಿಡಿ, ಪಾಪ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿ..." ಎಂದೆ.

"ನೆವರ್! " ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಕಿರುಚಿದ. "ನಾನು ಹೇಳಿದ್ನಲ್ಲ ಕಾರ್ತಿಕ್, ನನ್ನ ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿಯಾದರೂ ಸರಿ, ಅದು ನನ್ನ ಜಾಗ. ಅದು ಶುದ್ಧವಾಗಿರಬೇಕು. ಇಂಥಾ ಚರ್ಮರೋಗ ಬಂದಿರುವ ಬೀದಿ ನಾಯಿಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಭಿಕ್ಷುಕರಿಗೆ ಊಟ ಹಾಕಲು ನಾನೇನು ಅನ್ನದಾಸೋಹದ ಛತ್ರ ತೆರೆದಿಲ್ಲ. ಇವರು ಪ್ಯಾರಾಸೈಟ್‌ಗಳು. ಒಮ್ಮೆ ಊಟ ಹಾಕಿದರೆ, ದಿನಾ ಈ ಕೊಳಕನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ನನ್ನ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾರೆ. ನನ್ನ ಈ ಪವಿತ್ರವಾದ 'ಪ್ರಕೃತಿ ವನ'ದಲ್ಲಿ ಇಂಥಾ ದರಿದ್ರಗಳಿಗೆ ಜಾಗವಿಲ್ಲ!"

ವಿಶ್ವನಾಥ್ ತನ್ನ ವಾಕಿ-ಟಾಕಿಯನ್ನು ತೆಗೆದು, "ಸೆಕ್ಯೂರಿಟಿ! ಗೇಟ್ ಹತ್ರ ಬನ್ನಿ. ಆ ಭಿಕ್ಷುಕನನ್ನು ಆಚೆ ಅಟ್ಟಾಡಿಸಿ!" ಎಂದು ಆದೇಶಿಸಿದ.

ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ದಷ್ಟಪುಷ್ಟ ಸೆಕ್ಯೂರಿಟಿ ಗಾರ್ಡ್‌ಗಳು ಓಡಿ ಬಂದು, ಗೇಟಿನ ಆಚೆಯಿದ್ದ ಆ ಮುದುಕನನ್ನು ಲಾಠಿಯಿಂದ ತಳ್ಳಿದರು.

"ಹೋಗೋ ಆಚೆ! ಬಂದ್ರು ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗ್ಗೆ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡೋಕೆ!"

ಮುದುಕ ಏಟು ತಿಂದರೂ ಅಳಲಿಲ್ಲ, ಕೋಪವನ್ನೂ ತೋರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆತ ಬಾಗಿದ ಬೆನ್ನಿನೊಂದಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗುವ ಮುನ್ನ ಒಮ್ಮೆ ವಿಶ್ವನಾಥ್‌ನನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡಿದ. ಆ ನೋಟದಲ್ಲಿ ಶೂನ್ಯವಿತ್ತು.

ಆದರೆ ನನ್ನ ಬೆನ್ನಹುರಿಯಲ್ಲಿ ಚಳಿ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ್ದು ಆ ಕಪ್ಪು ನಾಯಿ!

ಗಾರ್ಡ್‌ಗಳು ಲಾಠಿ ಬೀಸಿದಾಗ ಆ ನಾಯಿ ಹೆದರಿ ಓಡಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತು, ತನ್ನ ಹಳದಿ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ, ಆ ಗೇಟಿನ ಸರಳುಗಳ ಮೂಲಕ ವಿಶ್ವನಾಥ್‌ನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೇರವಾಗಿ ನೋಡಿತು. ಆ ನಾಯಿಯ ನೋಟದಲ್ಲಿ ಬೇಡಿಕೆಯಿರಲಿಲ್ಲ, ದೈನ್ಯತೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಹಸಿವಿನಿಂದಲೇ ಬೆಂದು ಕರಕಲಾದ ಆತ್ಮವೊಂದು ನೀಡುವಂತಹ 'ತಣ್ಣನೆಯ ತೀರ್ಪು' (Cold Judgment) ಅದರಲ್ಲಿತ್ತು.

ಅದೆಂತಹ ಭೀಕರ ನೋಟವೆಂದರೆ, ಕ್ಷಣಕಾಲ ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಕೂಡ ತಬ್ಬಿಬ್ಬಾಗಿ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದಿಟ್ಟ.

ಮುದುಕ ಮತ್ತು ನಾಯಿ ಮಳೆಯ ಮಂಜಿನಲ್ಲಿ ಕರಗಿಹೋದರು.

ವಿಶ್ವನಾಥ್ ತನ್ನ ತಳಮಳವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಲು, ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ, "ನಾನ್ಸೆನ್ಸ್! . ಈ ಕಾಡು-ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಸೊಕ್ಕು ನೋಡಿ. ಎನಿವೇ ಕಾರ್ತಿಕ್, ಬನ್ನಿ ಫ್ರೆಶ್ ಆಗಿ ಬ್ರೇಕ್‌ಫಾಸ್ಟ್ ಮಾಡೋಣ. ಇವತ್ತು ನಿಮಗಾಗಿ ಸ್ಪೆಷಲ್ 'ಆರ್ಗ್ಯಾನಿಕ್ ಮಿಲೆಟ್' ಮಾಡಿಸಿದ್ದೇನೆ," ಎಂದು ಒಳಗೆ ನಡೆದ.

ನಾನು ಆ ಗೇಟಿನ ಬಳಿಯೇ ನಿಂತಿದ್ದೆ. ಒಳಗಿನ ಶುದ್ಧ ಊಟಕ್ಕೂ, ಹೊರಗಿನ ಆ ಹಸಿವಿಗೂ ಮಧ್ಯೆ ಒಂದು ಅಗೋಚರವಾದ ಯುದ್ಧ ಶುರುವಾಗಿದೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ವಿಶ್ವನಾಥ್‌ನ ಆ ಶುದ್ಧತೆಯ ಗೀಳು, ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಅವನ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಹಿಡಿದ ಒಂದು ಕೊಳೆತ ರೋಗವಾಗಿತ್ತು.

ಮತ್ತು ಆ ರೋಗಕ್ಕೆ, ಆ ಕಪ್ಪು ನಾಯಿ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಮದ್ದರೆಯಲು ಮರಳಿ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಆಗ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.

ಆ ದಿನ ಸಂಜೆ ಮಳೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಬಿರುಸುಗೊಂಡಿತು. ಪ್ರಕೃತಿ ವನದ ಒಳಗಿನ ವಾತಾವರಣ, ಹೊರಗಿನ ಮಳೆಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ತಣ್ಣಗಾಗಿತ್ತು. ಮುಂಜಾನೆಯ ಆ ಘಟನೆಯ ನಂತರ, ವಿಶ್ವನಾಥ್‌ನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಅಸಹನೆ ಮತ್ತು ಸಿಟ್ಟು ಮಡುಗಟ್ಟಿತ್ತು. ತನ್ನ 'ಶುದ್ಧ'ವಾದ ರಿಸಾರ್ಟ್‌ನ ಗೇಟಿನ ಬಳಿ ಆ ಕೊಳಕು ಮುದುಕ ಮತ್ತು ನಾಯಿ ಬಂದದ್ದೇ ಆತನಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಅಪಮಾನವಾಗಿತ್ತು.

ರಾತ್ರಿ ಒಂಬತ್ತು ಗಂಟೆ.

ರಿಸಾರ್ಟ್‌ನ ಅತ್ಯಂತ ಭವ್ಯವಾದ, ಮರದ ಕಂಬಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ತೆರೆದ ಊಟದ ಮಂಟಪದಲ್ಲಿ ನಮಗಾಗಿ ಭೋಜನ ಸಿದ್ಧವಾಗಿತ್ತು. ಮಂಟಪದ ಮೂರು ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಬೃಹತ್ ಗಾಜಿನ ಗೋಡೆಗಳಿದ್ದವು, ಮತ್ತು ಒಂದು ಕಡೆ ಮಾತ್ರ ಕಾಡಿನ ಕಡೆಗೆ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿತ್ತು. ಆ ಮಂಟಪದಲ್ಲಿ ನುರಿತ ಬಾಣಸಿಗರು ಬೆಳ್ಳಿಯ ತಟ್ಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಬಿಸಿ, ದುಬಾರಿ, ವಿದೇಶಿ ಶೈಲಿಯ ಆಹಾರಗಳನ್ನು ಬಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ವಿಶ್ವನಾಥ್ ತನ್ನ ಕೈಗಳನ್ನು ಮೂರು ಬಾರಿ ಸ್ಯಾನಿಟೈಸರ್‌ನಿಂದ ತೊಳೆದುಕೊಂಡು ಕುಳಿತ. ಅವನ ತಟ್ಟೆಯ ತುಂಬ ಕೇವಲ 'ಆರ್ಗ್ಯಾನಿಕ್' ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಬೆಲೆಬಾಳುವ ಪದಾರ್ಥಗಳಿದ್ದವು. ಆತ ಒಂದು ತುತ್ತನ್ನು ಬಾಯಿಗೆ ಇಡಲು ಮುಂದಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ...

ಹಠಾತ್ತನೆ, ಮಂಟಪದ ತೆರೆದ ಭಾಗದಿಂದ ಒಂದು ಕಪ್ಪು ಆಕಾರ ಒಳನುಗ್ಗಿತು.

ಅದು ಆ ಮುಂಜಾನೆಯ ಕಪ್ಪು ನಾಯಿ!

ಮಳೆಯಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಒದ್ದೆಯಾಗಿದ್ದ ಆ ಸಣಕಲು ನಾಯಿ, ಹೇಗೆ ಗೇಟ್ ದಾಟಿ, ಸೆಕ್ಯೂರಿಟಿ ಕಣ್ಣುತಪ್ಪಿಸಿ ಈ ಮಂಟಪದವರೆಗೂ ಬಂತು ಎಂಬುದು ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಅದರ ಮೈಯಿಂದ ಕೆಸರು ಮತ್ತು ಒದ್ದೆ ಕೂದಲಿನ ವಾಸನೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಬೊಗಳಲಿಲ್ಲ, ಯಾರ ಮೇಲೂ ಎರಗಲಿಲ್ಲ. ಅದು ನೇರವಾಗಿ ವಿಶ್ವನಾಥ್‌ನ ಬೆಳ್ಳಿಯ ತಟ್ಟೆಯ ಬಳಿ ಬಂದು, ತನ್ನ ಮೂತಿಯನ್ನು ಆ ಊಟದ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ತಂದು, ಕೇವಲ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ವಾಸನೆ ಮೂಸಿತು!

ಆ ನಾಯಿಯ ಮೈಯಿಂದ ಸಿಡಿದ ಕೆಸರಿನ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹನಿ, ವಿಶ್ವನಾಥ್‌ನ ಶುಭ್ರವಾದ ಬಿಳಿ ಬಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿತ್ತು.

ಅಷ್ಟೇ.

ವಿಶ್ವನಾಥ್‌ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ರಕ್ತವರ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿದವು. ಅವನ ಮೈಯಲ್ಲಿನ ನರಗಳು ಬಿಗಿಯಾದವು. ಆತನಲ್ಲಿದ್ದ ಆ 'ಶುದ್ಧತೆಯ ಖಾಯಿಲೆ' ಈಗ ಒಂದು ಹುಚ್ಚುತನದ ಕ್ರೌರ್ಯವಾಗಿ ಸ್ಫೋಟಗೊಂಡಿತು!

"ಕೊಳಕು ಸೂಳೆಮಗನೆ!" ಎಂದು ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಎದ್ದು ನಿಂತ.

ಆತನ ಕೈಗಳು ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ತನ್ನ ಪವಿತ್ರವಾದ ಊಟ, ತನ್ನ ಅತಿ-ಶುದ್ಧವಾದ ಜಾಗ, ತನ್ನದೇ ಕಣ್ಣೆದುರು ಒಂದು ಬೀದಿ ನಾಯಿಯಿಂದ 'ಮೈಲಿಗೆ'ಯಾಯಿತು ಎಂಬುದು ಆತನ ಅಹಂಕಾರಕ್ಕೆ ಹೊಡೆದ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಪೆಟ್ಟಾಗಿತ್ತು.

ಮಂಟಪದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಚಳಿಗಾಲದ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ಕೆದಕಲು ಇಟ್ಟಿದ್ದ, ಒಂದು ಭಾರವಾದ, ತುದಿ ಚೂಪಾಗಿದ್ದ 'ಕಬ್ಬಿಣದ ರಾಡ್' ಅನ್ನು ವಿಶ್ವನಾಥ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ.

"ಇಲ್ಲ ವಿಶ್ವನಾಥ್! ಬೇಡ!" ನಾನು ಕಿರುಚುತ್ತಾ ಅವನನ್ನು ತಡೆಯಲು ಓಡಿದೆ.

ಆದರೆ ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬಹಳ ತಡವಾಗಿತ್ತು. ವಿಶ್ವನಾಥ್ ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕ್ರೋಢೀಕರಿಸಿ, ಆ ಮೂಕ, ಅಸಹಾಯಕ ನಾಯಿಯ ತಲೆಗೆ ಆ ಕಬ್ಬಿಣದ ರಾಡ್‌ನಿಂದ ಭೀಕರವಾಗಿ ಹೊಡೆದ!

'ಟಕ್!' ಎಂಬ ಮೂಳೆ ಮುರಿಯುವ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತು.

ನಾಯಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ 'ಕೈಂ' ಎಂಬ ಶಬ್ದ ಮಾಡಿ ಕೆಳಗೆ ಬಿತ್ತು. ಆದರೆ ವಿಶ್ವನಾಥ್‌ನ ಕ್ರೌರ್ಯ ಅಲ್ಲಿಗೆ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಆತ ಹುಚ್ಚನಂತೆ ಆ ನಾಯಿಯ ಬೆನ್ನಿಗೆ, ಹೊಟ್ಟೆಗೆ, ತಲೆಗೆ ಸತತವಾಗಿ ಬಡಿಯತೊಡಗಿದ. ರಕ್ತದೊಕುಳಿ ಹರಿಯಿತು. ಆ ನಾಯಿಯ ಹಳದಿ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅರೆತೆರೆದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೇ ನಿಶ್ಚಲವಾದವು. ರಕ್ತದ ಹನಿಗಳು ವಿಶ್ವನಾಥ್‌ನ ಬಿಳಿ ಬಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ, ಅವನ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತು ಅವನ ಆ 'ಶುದ್ಧ'ವಾದ ಬೆಳ್ಳಿಯ ತಟ್ಟೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಅನ್ನದ ಮೇಲೂ ಸಿಡಿದವು!

ಆತ ರೊಚ್ಚಿಗೆದ್ದು, ರಕ್ತಸಿಕ್ತವಾದ ರಾಡ್ ಅನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಬಿಸಾಕಿ ಉಸಿರೆಳೆಯುತ್ತಾ ನಿಂತ. ಆತನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಈಗಲೂ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವಿರಲಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ತಾನು ಮಾಡಿದ 'ಸ್ವಚ್ಛತಾ-ಕಾರ್ಯ'ದ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ವಿಕೃತ ತೃಪ್ತಿಯಿತ್ತು.

"ನಾನು ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದ್ದೆ ಕಾರ್ತಿಕ್. ಈ ಕಸಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶವಿಲ್ಲ," ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಕೆಮ್ಮುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ. ಅವನ ಮುಖದ ಮೇಲಿದ್ದ ರಕ್ತದ ಕಲೆ ಅವನ ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣವನ್ನು ವಿಡಂಬನೆ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಆಗ, ಮಂಟಪದ ಹೊರಗೆ, ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಒಂದು ನೆರಳು ಚಲಿಸಿತು.

ಅದು ಆ ನಾಯಿಯ ಯಜಮಾನ, ಆ ಮುದುಕ!

ಅವನು ಮಳೆಯಲ್ಲೇ ನೆನೆಯುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದ. ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ನಾಯಿ, ತನ್ನ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಒದ್ದಾಡಿ ಸತ್ತದ್ದನ್ನು ನೋಡಿದರೂ, ಆತನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅಳುವಿರಲಿಲ್ಲ, ಕಣ್ಣೀರಿದ್ದಿಲ್ಲ, ಆಕ್ರೋಶವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆತನ ಮುಖ, ಕಲ್ಲಿನಿಂದ ಕೆತ್ತಿದ ಮೂರ್ತಿಯಂತೆ ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿತ್ತು.

ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಆ ಮುದುಕನನ್ನು ನೋಡಿ ಗರ್ಜಿಸಿದ: "ಹೇಯ್! ನಿನ್ನ ನಾಯಿಯ ಹೆಣ ಎತ್ಕೊಂಡು ಹೋಗು. ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ನಿನ್ನನ್ನೂ ಇದೇ ರಾಡ್‌ನಿಂದ ಹೊಡೆದು ಕಾಡಿಗೆ ಬಿಸಾಕ್ತೀನಿ!"

ಮುದುಕ ಕದಲಲಿಲ್ಲ. ಆತ ತನ್ನ ಆಳವಾದ, ನಿಗೂಢವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ವಿಶ್ವನಾಥ್‌ನ ಕಣ್ಣುಗಳೊಳಗೆ ನೇರವಾಗಿ ನೋಡಿದ. ಆ ನೋಟದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಮಾನವೀಯವಾದ, ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಶಾಪವಿತ್ತು.

ಆ ಮುದುಕ ಬಾಯಿ ತೆರೆದ. ಅವನ ಧ್ವನಿ ಮಳೆಯ ಸದ್ದನ್ನು ಮೀರಿ, ಒಂದು ಗುಪ್ತ ಮಂತ್ರದಂತೆ, ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಮತ್ತು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿತು:

"ಅಹಂಕಾರಿಯ ಅನ್ನ ಬೂದಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಶುದ್ಧತೆಯ ಹಸಿವು, ತನ್ನದೇ ಮಾಂಸದಿಂದ ಮಾತ್ರ ತೀರುತ್ತದೆ."

ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ, ಆ ಮುದುಕ ತನ್ನ ನಾಯಿಯ ಹೆಣವನ್ನೂ ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳದೆ, ತಿರುಗಿ ನೋಡದೆ ಆ ಕತ್ತಲ ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ಮರೆಯಾದ.

ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಆ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದರೂ, ತಕ್ಷಣವೇ ಅದನ್ನು ಮರೆಮಾಚಲು ಗಹಗಹಿಸಿ ನಕ್ಕ. "ಹೇ ಸೆಕ್ಯೂರಿಟಿ! ಈ ನಾಯಿಯ ಡೆಡ್-ಬಾಡಿಯನ್ನು ಆಚೆ ಎಸೆಯಿರಿ. ಈ ಜಾಗವನ್ನು ಡೆಟಾಲ್ ಹಾಕಿ ಎರಡು ಬಾರಿ ತೊಳೆಯಿರಿ. ನನಗೀಗ ಊಟ ಬೇಡ, ವಾಕರಿಕೆ ಬರುತ್ತಿದೆ," ಎಂದು ಹೇಳಿ, ತನ್ನ ಕೋಣೆಯತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದ.

ನಾನು ಮೂಕನಾಗಿ, ಆ ರಕ್ತಸಿಕ್ತ ಅನ್ನ ಮತ್ತು ಸತ್ತ ನಾಯಿಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದೆ. ಮುದುಕನ ಆ ಮಾತುಗಳು—'ಅಹಂಕಾರಿಯ ಅನ್ನ ಬೂದಿಯಾಗುತ್ತದೆ'—ನನ್ನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅದು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ಭಿಕ್ಷುಕನ ಬೈಗುಳವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಅದೊಂದು ಶಾಪವೆಂದು ನನ್ನ ಒಳಮನಸ್ಸು ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು.

ಮತ್ತು ಆ ಶಾಪ, ವಿಶ್ವನಾಥ್‌ನ ದೇಹದೊಳಗೆ ಈಗಾಗಲೇ ತನ್ನ ಬೇರುಗಳನ್ನು ಬಿಡಲಾರಂಭಿಸಿದೆ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು!

ಆ ಭೀಕರ ರಾತ್ರಿಯ ನಂತರ ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ, 'ಪ್ರಕೃತಿ ವನ'ದ ವಾತಾವರಣ ತಣ್ಣಗಾಗಿತ್ತು. ನಾಯಿಯ ರಕ್ತದ ಕಲೆಗಳನ್ನು ಕೆಲಸಗಾರರು ರಾತ್ರೋರಾತ್ರಿ ತೊಳೆದು ಶುಚಿಗೊಳಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ, ಆ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಒಂದು ರೀತಿಯ ವಿಚಿತ್ರವಾದ, ಅಹಿತಕರವಾದ ಮೌನ ಆವರಿಸಿತ್ತು. ಮಳೆಯು ಈಗಲೂ ತುಂತುರಾಗಿ ಸುರಿಯುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು, ನಮ್ಮನ್ನು ಆ ಕಾಡಿನಿಂದ ಹೊರಹೋಗಲು ಬಿಡದಂತೆ ಬಂಧಿಸಿತ್ತು.

ನಾನು ಊಟದ ಮಂಟಪಕ್ಕೆ ಬಂದೆ. ವಿಶ್ವನಾಥ್ ನನಗಿಂತ ಮುಂಚೆಯೇ ಅಲ್ಲಿ ಹಾಜರಿದ್ದ. ಆತ ತನ್ನ ಲ್ಯಾಪ್‌ಟಾಪ್‌ನಲ್ಲಿ ಏನೋ ಟೈಪ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಎಂದಿನ ಆ 'ತಾಜಾತನ' ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕಣ್ಣುಗಳ ಕೆಳಗೆ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಕಪ್ಪು ವರ್ತುಲಗಳು ಮೂಡಿದ್ದವು.

ನಾನು ಅವನಿಗೆ ಶುಭೋದಯ ಹೇಳಿದೆ. ಆತ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದ.

ವೇಟರ್ ಬಂದು ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಬಿಸಿಬಿಸಿಯಾದ ಬೆಳಗಿನ ಉಪಾಹಾರವನ್ನು (ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು, ಕೇಸರಿಬಾತ್ ಮತ್ತು ದುಬಾರಿ ವಿದೇಶಿ ಹಣ್ಣುಗಳ ಜ್ಯೂಸ್) ಇಟ್ಟನು. ಅದರಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಸುವಾಸನೆ ನನ್ನ ಹಸಿವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿತು.

ವಿಶ್ವನಾಥ್ ತನ್ನ ಎಂದಿನ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ, ಅತಿ ನಾಜೂಕಾಗಿ ಚಮಚವನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡ. ಊಟ ಶುದ್ಧವಾಗಿದೆಯೇ ಎಂದು ಎರಡು ಬಾರಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ, ಒಂದು ಚಮಚ ಕೇಸರಿಬಾತ್ ಅನ್ನು ಬಾಯಿಗಿಟ್ಟ.

ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ, ಅವನ ಮುಖದ ಸ್ವರೂಪವೇ ಬದಲಾಯಿತು!

ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ವಾಕರಿಕೆಯಿಂದ ಅಗಲವಾದವು. ಬಾಯಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ತುತ್ತನ್ನು ನುಂಗಲಾಗದೆ, ಉಗುಳಲಾಗದೆ ಒದ್ದಾಡಿದ. ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಆತ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಡಸ್ಟ್‌ಬಿನ್‌ಗೆ ಮುಖ ಹಾಕಿ, ತಿಂದಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ವಾಂತಿ ಮಾಡಿದ!

"ಏನಾಯ್ತು ಮಿಸ್ಟರ್ ವಿಶ್ವನಾಥ್?" ನಾನು ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಎದ್ದು ನಿಂತೆ.

ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಕರವಸ್ತ್ರದಿಂದ ಬಾಯಿ ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ರೊಚ್ಚಿಗೆದ್ದು ವೇಟರ್ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದ.

"ಏನ್ ಮಾಡಿದ್ದೀರಾ ಊಟದಲ್ಲಿ? ಇದರಲ್ಲಿ ಸಿಗರೇಟ್ ಬೂದಿ ಬಿದ್ದಿದೆ! ಚೂ-ಚೂರಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸಿದ ಕಾರ್ಡ್‌ಬೋರ್ಡ್ ತರಹ ರುಚಿಸುತ್ತಿದೆ! ಆರ್ ಯು ಬ್ಲೈಂಡ್? " ಎಂದು ಗರ್ಜಿಸಿದ.

ವೇಟರ್ ನಡುಗುತ್ತಾ ಬಂದು, "ಇಲ್ಲ ಸಾರ್, ನಾವೇ ಖುದ್ದಾಗಿ ರುಚಿ ನೋಡಿದ್ದೇವೆ. ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಾಗಿದೆ ಸಾರ್..." ಎಂದ.

ನಾನು ಕೂಡ ನನ್ನ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕೇಸರಿಬಾತ್ ಅನ್ನು ತಿಂದೆ. ಅದು ಅದ್ಭುತವಾಗಿತ್ತು. "ವಿಶ್ವನಾಥ್, ಊಟ ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಬೂದಿಯಿಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿಯ ಒತ್ತಡದಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಬಾಯಿಯ ರುಚಿ ಕೆಟ್ಟಿರಬೇಕು," ಎಂದು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದೆ.

ವಿಶ್ವನಾಥ್ ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ನಂಬಲಿಲ್ಲ. ಆತ ಕೋಪದಿಂದ ಜ್ಯೂಸ್ ಗ್ಲಾಸ್ ಅನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಕುಡಿದ. ಆದರೆ ಜ್ಯೂಸ್ ಗಂಟಲಿಗೆ ಇಳಿಯುವ ಮುನ್ನವೇ, ಮತ್ತೆ ಅದನ್ನು ಉಗುಳಿದ!

"ಇದು... ಇದು ಕೊಳೆತ ಮಾಂಸದ ನೀರು! ಮೈ ಗಾಡ್, ನೀವೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ನನಗೆ ವಿಷ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದೀರಾ!" ಎಂದು ಕಿರುಚುತ್ತಾ, ಆ ಊಟದ ಮಂಟಪದಿಂದ ತನ್ನ ಕಾಟೇಜಿನತ್ತ ಓಡಿಹೋದ.

ನನಗೆ ಆತನ ವರ್ತನೆ ವಿಚಿತ್ರವೆನಿಸಿತು. ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ತಾನು ಬಡಿದು ಕೊಂದ ನಾಯಿಯ ರಕ್ತದ ವಾಸನೆ, ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನ ಆಳದಲ್ಲಿಕುಳಿತು, ಅವನಿಗೆ ಈ ರೀತಿಯ ಮಾನಸಿಕ ಭ್ರಮೆ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿರಬಹುದು ಎಂದು ನಾನು ತರ್ಕಿಸಿದೆ.

ಆದರೆ, ಅದು ಕೇವಲ ಮಾನಸಿಕ ಭ್ರಮೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಆ ಮುದುಕನ ಶಾಪದ ಭೌತಿಕ ಆರಂಭವಾಗಿತ್ತು.

ಅಂದು ಇಡೀ ದಿನ ವಿಶ್ವನಾಥ್ ತನ್ನ ಕಾಟೇಜಿನಿಂದ ಹೊರಬರಲಿಲ್ಲ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟವನ್ನು ಅವನ ಕೋಣೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಲಾಯಿತು. ಆದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಆ ತಟ್ಟೆಗಳು ಹಾಗೆಯೇ ಹೊರಬಂದವು. ಊಟ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ.

ರಾತ್ರಿ ಎಂಟು ಗಂಟೆ.

ನಾನು ನನ್ನ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಲ್ಯಾಪ್‌ಟಾಪ್‌ನಲ್ಲಿ ಟೈಪ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹೊರಗೆ ಮಳೆಯ ಅಬ್ಬರ ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು. ಆಗ, ವಿಶ್ವನಾಥ್‌ನ ಕೋಣೆಯಿಂದ ಏನೋ ದೊಡ್ಡ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು. ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಒಡೆಯುತ್ತಿರುವ, ಕಿರುಚುತ್ತಿರುವ ಸದ್ದು.

ನಾನು ಓಡಿಹೋಗಿ ಆತನ ಕೋಣೆಯ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟಿದೆ. "ವಿಶ್ವನಾಥ್! ಓಪನ್ ದ ಡೋರ್! ಏನಾಯ್ತು?"

ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದುಕೊಂಡಿತು. ಒಳಗಿನ ದೃಶ್ಯ ನೋಡಿ ನನ್ನ ರಕ್ತ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿತು.

ಆ ಐಷಾರಾಮಿ ಕೋಣೆ ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಂತಿತ್ತು. ಫ್ರಿಡ್ಜ್ ತೆರೆದಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿದ್ದ ದುಬಾರಿ ಚಾಕಲೇಟ್‌ಗಳು, ಹಣ್ಣುಗಳು, ಜ್ಯೂಸ್ ಬಾಟಲಿಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಚೆಲ್ಲಾಪಿಲ್ಲಿಯಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದವು. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅರ್ಧಂಬರ್ಧ ಕಚ್ಚಿ ಉಗುಳಲಾಗಿತ್ತು.

ಮತ್ತು ಆ ಕೋಣೆಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗ್ಗೆ ಸುಂದರವಾದ ಬಿಳಿ ಲಿನೆನ್ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಅಹಂಕಾರಿ ಉದ್ಯಮಿ, ಈಗ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಮಂಡಿಯೂರಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಅವನ ಬಟ್ಟೆ ಹರಿದಿತ್ತು, ಕೂದಲು ಕೆದರಿತ್ತು. ಕೇವಲ ಹನ್ನೆರಡು ಗಂಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಅವನ ಮುಖದ ಕಳೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮಾಯವಾಗಿ, ಕಣ್ಣುಗಳು ಆಳವಾದ ಗುಳಿಬಿದ್ದಿದ್ದವು.

ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದೊಡನೆ, ಆತ ಮಗುವಿನಂತೆ ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಆತನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಅಹಂಕಾರವಿರಲಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ವಿಪರೀತವಾದ, ಪ್ರಾಣ ತೆಗೆಯುವಂತಹ ಹಸಿವಿನ ನರಳಾಟವಿತ್ತು.

"ಕಾರ್ತಿಕ್... ಪ್ಲೀಸ್ ಹೆಲ್ಪ್ ಮೀ..." ಆತ ನೆಲದ ಮೇಲಿಂದಲೇ ನನ್ನ ಕಾಲು ಹಿಡಿಯಲು ಬಂದ. "ನನಗೆ ವಿಪರೀತ ಹಸಿವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿ ಉರಿಯುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ನಾನು ಏನೇ ತಿಂದರೂ, ಅದು ನನ್ನ ನಾಲಿಗೆಗೆ ತಾಗಿದ ತಕ್ಷಣ ಬೂದಿಯಾಗುತ್ತದೆ! ಹಣ್ಣು ತಿಂದರೆ ಮಣ್ಣಿನ ರುಚಿ, ನೀರು ಕುಡಿದರೆ ಕೊಳೆತ ಮಾಂಸದ ರುಚಿ... ನಾನು ಏನೇ ತಿಂದರೂ ನುಂಗಲು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ! ಪ್ಲೀಸ್ ಕಾರ್ತಿಕ್, ನನಗೆ ಹಸಿವಾಗುತ್ತಿದೆ..."

ನಾನು ದಂಗಾಗಿ ನಿಂತೆ. ಅವನ ಸ್ಥಿತಿ ನೋಡಿದರೆ, ಆತ ದಿನಗಟ್ಟಲೆ ಉಪವಾಸವಿದ್ದವನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನೇ ಹೊರತು, ಕೇವಲ ಒಂದು ದಿನ ಊಟ ಬಿಟ್ಟವನಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ದೇಹದ ಕೊಬ್ಬು, ಮಾಂಸಪೇಶಿಗಳು ಕರಗತೊಡಗಿದ್ದವು.

"ವಿಶ್ವನಾಥ್, ಕಾಮ್ ಡೌನ್. ಇದು ಕೇವಲ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಭ್ರಮೆ. ನಾನು ಡಾಕ್ಟರ್‌ಗೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ," ಎಂದು ನನ್ನ ಫೋನ್ ತೆಗೆದೆ. ಆದರೆ ಮಳೆಯಿಂದಾಗಿ ನೆಟ್‌ವರ್ಕ್ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಟ್ ಆಗಿತ್ತು.

ವಿಶ್ವನಾಥ್ ನನ್ನತ್ತ ನೋಡಿ, ತನ್ನ ಒಣಗಿದ ತುಟಿಗಳನ್ನು ನೆಕ್ಕುತ್ತಾ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದ.

"ಡಾಕ್ಟರ್ ಬೇಡ ಕಾರ್ತಿಕ್... ಇದು ಖಾಯಿಲೆಯಲ್ಲ. ಆ ಮುದುಕ... ಅವನು ಹೇಳಿದ್ದು ನಿನಗೆ ನೆನಪಿದೆಯಾ? 'ಅಹಂಕಾರಿಯ ಅನ್ನ ಬೂದಿಯಾಗುತ್ತದೆ.' ಇದು ಅವನ ಶಾಪ! ಆ ನಾಯಿ... ಆ ಕಪ್ಪು ನಾಯಿ... ಅದು ಸತ್ತಿಲ್ಲ ಕಾರ್ತಿಕ್. ಅದು ಹೊರಗೆ ಮಳೆಯಲ್ಲೇ ನಿಂತು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದೆ!"

ನಾನು ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಕಿಟಕಿಯತ್ತ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದೆ. ಹೊರಗೆ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಮಳೆಯಿತ್ತು. ಯಾವ ನಾಯಿಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.

"ಯಾವ ನಾಯಿಯೂ ಇಲ್ಲ ವಿಶ್ವನಾಥ್. ನೀವು ಕನ್ಫ್ಯೂಸ್ ಆಗಿದ್ದೀರಾ," ನಾನು ಹೇಳಿದೆ.

ಆದರೆ ವಿಶ್ವನಾಥ್ ತನ್ನ ಕೈಗಳನ್ನು ಎದೆಯ ಮೇಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಉಸಿರುಗಟ್ಟುವಂತೆ ನರಳುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ, "ಇಲ್ಲ, ಅದು ಇಲ್ಲೇ ಇದೆ. ಅದರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಹಳದಿಯಾಗಿವೆ. ಅದು ನನಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದೆ. ನನಗೆ ಹಸಿವಾಗುತ್ತಿದೆ ಕಾರ್ತಿಕ್... ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಮಾಂಸವೇ ನನಗೆ ರುಚಿಯಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ..."

ವಿಶ್ವನಾಥ್‌ನ ಆ ಕೊನೆಯ ಮಾತು ನನ್ನ ಎದೆಗೆ ಚೂರಿ ಚುಚ್ಚಿದಂತಾಯಿತು. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಈಗ ಮನುಷ್ಯನ ನೋಟವಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅಪ್ಪಟ ಮೃಗದ ಹಸಿವಿತ್ತು.

ಶಾಪವು ತನ್ನ ಎರಡನೇ ಹಂತವನ್ನು ತಲುಪಿತ್ತು. ಈಗ ಕೇವಲ ಅನ್ನ ಬೂದಿಯಾಗುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಆ 'ಶುದ್ಧತೆಯ ಹಸಿವು' ತನ್ನದೇ ಮಾಂಸವನ್ನು ಬೇಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತ್ತು.

ಮೂರನೇ ದಿನದ ರಾತ್ರಿ.

ಆಗುಂಬೆಯ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಮಳೆ ನಿಲ್ಲುವ ಲಕ್ಷಣಗಳೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. 'ಪ್ರಕೃತಿ ವನ' ರಿಸಾರ್ಟ್ ಈಗ ಒಂದು ಜೈಲಿನಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ರಸ್ತೆಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಂದ್ ಆಗಿದ್ದವು, ಫೋನ್ ಸಿಗ್ನಲ್‌ಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಮತ್ತು ಕೆಲವು ಕೆಲಸಗಾರರು ಮಾತ್ರ ಆ ಭವ್ಯವಾದ, ಆದರೆ ಈಗ ಸ್ಮಶಾನದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಯಾಗಿದ್ದೆವು.

ವಿಶ್ವನಾಥ್‌ನ ಸ್ಥಿತಿ ದಿನೇ ದಿನೇ ಹದಗೆಡುತ್ತಿತ್ತು. ಕಳೆದ ಮೂರು ದಿನಗಳಿಂದ ಆತ ಒಂದು ಹನಿ ನೀರಾಗಲೀ, ಒಂದು ಅಗುಳು ಅನ್ನವಾಗಲೀ ನುಂಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆತ ಏನೇ ತಿಂದರೂ ವಾಂತಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಆ ಭವ್ಯವಾದ, 'ಶುದ್ಧ'ವಾದ ದೇಹ ಈಗ ಮೂಳೆಗಳ ಗೂಡಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಅವನ ಚರ್ಮದ ಹೊಳಪು ಮಾಯವಾಗಿ, ಹಳೆಯ ರಟ್ಟಿನಂತೆ ಪೇಲವವಾಗಿತ್ತು. ಆತನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಆಳವಾಗಿ ಗುಳಿಬಿದ್ದಿದ್ದು, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಹುಚ್ಚುತನದ ಬೆಂಕಿ ಉರಿಯುತ್ತಿತ್ತು.

ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೊಂದು ಗಂಟೆ.

ನಾನು ನನ್ನ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಲ್ಯಾಪ್‌ಟಾಪ್‌ನ ಮಬ್ಬು ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಏನನ್ನೋ ಬರೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸೆಲ್ಲಾ ಪಕ್ಕದ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ವಿಶ್ವನಾಥ್‌ನ ಮೇಲೆಯೇ ಇತ್ತು.

ಆಗಲೇ, ನನ್ನ ಕೋಣೆಯ ಬಾಗಿಲಿನ ಮೇಲೆ ಮೆತ್ತಗಿನ ಬಡಿತ ಕೇಳಿಸಿತು. 'ಟಕ್... ಟಕ್...'

ನಾನು ಎದ್ದು ಹೋಗಿ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದೆ.

ಹೊರಗೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಆಕಾರವನ್ನು ನೋಡಿ ನಾನು ಅಕ್ಷರಶಃ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದಿಟ್ಟೆ. ಅದು ವಿಶ್ವನಾಥ್. ಆದರೆ ಅವನಲ್ಲಿ ಈಗ ಮನುಷ್ಯತ್ವದ ಲವಲೇಶವೂ ಉಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೈಮೇಲೆ ಬಟ್ಟೆಗಳಿರಲಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಒಂದು ಟವಲ್ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಅವನ ಕೈಕಾಲುಗಳು ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಬಾಯಿಂದ ವಿಚಿತ್ರವಾದ, ಅಂಟಂಟಾದ ಜೊಲ್ಲು ಸೋರುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ನಿಲ್ಲಲೂ ಆಗದೆ, ಗೋಡೆಗೆ ಒರಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ.

"ವಿಶ್ವನಾಥ್... ಏನಾಯ್ತು? ಒಳಗೆ ಬನ್ನಿ," ನಾನು ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿದು ಒಳಗೆ ಕರೆತಂದು ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಕೂರಿಸಿದೆ.

ಅವನು ನನ್ನತ್ತ ನೋಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಶೂನ್ಯವನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆತನ ಉಸಿರಾಟ ಬಿಸಿಯಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಅದರಿಂದ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಹಳೆಯ, ಕೊಳೆತ ಮಾಂಸದ ವಾಸನೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು.

"ನನಗೆ... ಹಸಿವಾಗುತ್ತಿದೆ..." ವಿಶ್ವನಾಥ್‌ನ ಧ್ವನಿ ಒಂದು ಅಮಾನವೀಯವಾದ ಪಿಸುಮಾತಿಗೆ ಇಳಿದಿತ್ತು. "ತುಂಬಾ ಹಸಿವಾಗುತ್ತಿದೆ... ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗೆ ಇಲಿಗಳು ಕಚ್ಚುತ್ತಿರುವಂತೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ... ಆದರೆ... ಅನ್ನವು ಬೂದಿಯಾಗಿದೆ... ಕೇವಲ ಬೂದಿ..."

ನನಗೆ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಮರುಕ ಮತ್ತು ಭಯ ಎರಡೂ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಹುಟ್ಟಿತು. "ವಿಶ್ವನಾಥ್, ಪ್ಲೀಸ್ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ನಾನು ನಾಳೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಫಾರೆಸ್ಟ್ ಆಫೀಸ್ ವಯರ್‌ಲೆಸ್ ಮೂಲಕ ಡಾಕ್ಟರ್‌ಗೆ ಕರೆಯುತ್ತೇನೆ."

ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಈಗ ತನ್ನದೇ ಕೈಬೆರಳುಗಳನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸತೊಡಗಿದ. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿನ ಹುಚ್ಚುತನ ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಅವನು ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ, ಯಾವುದೋ ಹಳೆಯ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಪಠಿಸುವಂತೆ ಗೊಣಗಲಾರಂಭಿಸಿದ:

"ಶ್ವೇತ... ಅವನ ಹೆಸರು ಶ್ವೇತ..."

ನಾನು ಗೊಂದಲದಿಂದ, "ಶ್ವೇತ ಯಾರು? ನೀವು ಯಾರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ.

ವಿಶ್ವನಾಥ್ ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿ, ತನ್ನ ಗೊಣಗಾಟವನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿದ. ಅವನ ದನಿ ಈಗ ಗುಹೆಯೊಳಗಿಂದ ಬರುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು:

"ಅವನಿಗೆ ಬಂಗಾರದ ರಥವಿತ್ತು... ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಸ್ಥಾನವಿತ್ತು... ಆದರೆ ಅನ್ನವಿರಲಿಲ್ಲ... ಕೇವಲ ಹಸಿವು... ಬೆಂಕಿಯಂಥ ಹಸಿವು..."

ನಾನು ಅವನ ಹೆಗಲನ್ನು ಹಿಡಿದುಲುಕಿದೆ. "ವಿಶ್ವನಾಥ್! ಆರ್ ಯು ಇನ್ ಯುವರ್ ಸೆನ್ಸಸ್ ಯಾರು ಈ ಶ್ವೇತ?"

ಈಗ ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಹಠಾತ್ತನೆ ನನ್ನ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದ. ಅವನ ಆ ಗುಳಿಬಿದ್ದ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಅಗಲವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟ. ಆ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ವಿಪರೀತ ಹಸಿವು ಮತ್ತು ಪ್ರಾಣಿಯ ಕ್ರೌರ್ಯ ಮನೆಮಾಡಿತ್ತು. ಅವನು ನನ್ನ ಮುಖದ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು, ಜೊಲ್ಲು ಸುರಿಸುತ್ತಲೇ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದ:

"ದಾನ ಮಾಡದ ಶ್ವೇತ... ಅವನ ಹೊಟ್ಟೆ ಉರಿಯುತ್ತಿತ್ತು... ನಾಯಿಯ ಕಣ್ಣುಗಳು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದವು... ಮತ್ತು ಆತ ತಿಂದ... ಹೌದು, ಆತ ತಿಂದ... ತನ್ನದೇ ಮಾಂಸವನ್ನು ಆತ ತಿಂದ..."

ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಲೇ ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಬಲವಾಗಿ ನಗಲು ಶುರುಮಾಡಿದ! ಆ ನಗು 'ಹಾ ಹಾ ಹಾ' ಎಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಗಂಟಲೊಳಗಿನಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಒರಟಾದ, ಉಸಿರು ಕಟ್ಟುವಂತಹ ಕೀರಲು ನಗು. ಆ ನಗು ಎಷ್ಟು ಭೀಕರವಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ ನನ್ನ ಮೈ ಜುಮ್ಮೆಂದಿತು.

ನಗುತ್ತಲೇ ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಎದ್ದು ನಿಂತು, ವಾಲುತ್ತಲೇ ತನ್ನ ಕೋಣೆಗೆ ಹೋಗಿ ಒಳಗಿನಿಂದ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿಕೊಂಡ. 'ಢಮ್!' ಎಂದು ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿದ ಶಬ್ದ ಇಡೀ ಕಾರಿಡಾರ್‌ನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿತು.

ನಾನು ಬೆವರುತ್ತಾ ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತೆ. 'ಶ್ವೇತ... ಬಂಗಾರದ ರಥ... ದಾನ ಮಾಡದ ಶ್ವೇತ... ತನ್ನದೇ ಮಾಂಸ ತಿಂದ...' ಈ ಪದಗಳು ನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಗಿರಕಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ವಿಶ್ವನಾಥ್‌ನ ಭ್ರಮೆಗೂ ಈ ಮಾತುಗಳಿಗೂ ಏನೋ ನಿಗೂಢವಾದ ಸಂಬಂಧವಿದೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಖಚಿತವಾಗಿತ್ತು.

ನಾನು ತಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಲ್ಯಾಪ್‌ಟಾಪ್ ತೆರೆದೆ. ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ನನ್ನ ಹಾರ್ಡ್-ಡಿಸ್ಕ್‌ನಲ್ಲಿ ನಾನು ಈ ಹಿಂದೆ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಲು ಸೇವ್ ಮಾಡಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ ಅನೇಕ ಪ್ರಾಚೀನ ಗ್ರಂಥಗಳ, ಪುರಾಣಗಳ ಪಿಡಿಎಫ್ ಫೈಲ್‌ಗಳಿದ್ದವು.

ನಾನು ಸರ್ಚ್ ಬಾರ್‌ನಲ್ಲಿ 'ಶ್ವೇತ' ಎಂದು ಟೈಪ್ ಮಾಡಿದೆ.

ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ, 'ಮಹಾಭಾರತದ ಅನುಶಾಸನ ಪರ್ವ'ದ ಒಂದು ಪುಟ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿತು. ನಾನು ಆ ಪುಟವನ್ನು ಓದತೊಡಗಿದೆ. ಓದಿದಂತೆಲ್ಲಾ ನನ್ನ ಮೈ ಬೆವರತೊಡಗಿತು. ಕೊಠಡಿಯ ತಾಪಮಾನ ಮತ್ತಷ್ಟು ತಣ್ಣಗಾದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು.

ಅಲ್ಲಿ ಬರೆದಿತ್ತು:

"ರಾಜಾಶ್ವೇತ, ಅತ್ಯಂತ ನಿಷ್ಠಾವಂತ ಮತ್ತು ತನ್ನ ದೇಹದ ಶುದ್ಧತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ವಿಪರೀತ ಕಾಳಜಿ ಹೊಂದಿದ್ದವನು. ಆತ ತನ್ನ ತಪಸ್ಸಿನ ಬಲದಿಂದ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಸೇರಿದನು ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ಆತನಿಗೆ ಬಂಗಾರದ ರಥವನ್ನು ನೀಡಲಾಯಿತು. ಆದರೆಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿಆತನಿಗೆವಿಪರೀತಹಸಿವುಶುರುವಾಯಿತು. ದೇವತೆಗಳುಆತನಿಗೆಅನ್ನನೀಡಲಿಲ್ಲ. 'ಯಾಕೆಂದರೆ, ನೀನುಭೂಮಿಯಮೇಲಿದ್ದಾಗಯಾರಿಗೂಒಂದುಹಿಡಿಅನ್ನವನ್ನುದಾನಮಾಡಿಲ್ಲ. ಶುದ್ಧತೆಯನೆಪದಲ್ಲಿದರಿದ್ರರನ್ನುತಿರಸ್ಕರಿಸಿದ್ದೀಯ. ಆದ್ದರಿಂದನಿನಗೆಇಲ್ಲಿಅನ್ನವಿಲ್ಲ' ಎಂದುಹೇಳಿದರು. ಹಸಿವಿನಿಂದಕಂಗೆಟ್ಟಶ್ವೇತ, ತನ್ನಹಸಿವನ್ನುನೀಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲುಬೇರೆದಾರಿಯಿಲ್ಲದೆ, ತನ್ನದೇಮಾಂಸವನ್ನುತಾನೇಕಚ್ಚಿತಿನ್ನುವಶಾಪಕ್ಕೆಗುರಿಯಾದನು. ಆತತನ್ನಮಾಂಸವನ್ನುತಿನ್ನುವಾಗ, ಭೂಮಿಯಮೇಲಿದ್ದಒಂದುಮೂಕನಾಯಿಆತನನ್ನುನೋಡುತ್ತಿತ್ತು..."

ನಾನು ಲ್ಯಾಪ್‌ಟಾಪ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ನೋಡುತ್ತಾ ಕಲ್ಲಾಗಿ ಕುಳಿತೆ.

ವಿಶ್ವನಾಥ್... ಆತನ ಶುದ್ಧತೆಯ ಗೀಳು... ಆತ ಕೊಂದ ಕಪ್ಪು ನಾಯಿ... ಆ ಮುದುಕನ ಮಾತು: "ಶುದ್ಧತೆಯ ಹಸಿವು, ತನ್ನದೇ ಮಾಂಸದಿಂದ ಮಾತ್ರ ತೀರುತ್ತದೆ."

ಎಲ್ಲವೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿತ್ತು! ಆ ಮುದುಕ ಭಿಕ್ಷುಕನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆತ ಹೇಳಿದ್ದು ಬೈಗುಳವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು 'ಶ್ವೇತನ ಶಾಪ'. ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಆ ಶಾಪಕ್ಕೆ ಗುರಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಪುರಾಣದ ಆ ಕರಾಳ ಸತ್ಯ, ಕಾಡಿನ ಮಧ್ಯೆ ಈಗ ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು!

ನಾನು ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಎದ್ದು ನಿಂತೆ. ಆಗಲೇ... ನನ್ನ ಕೋಣೆಯ ಗೋಡೆಯ ಆಚೆಗಿದ್ದ ವಿಶ್ವನಾಥ್‌ನ ಕೋಣೆಯಿಂದ ಒಂದು ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತು.

'ಚಪ್... ಚಪ್... ಕ್ರಚ್... ಕ್ರಚ್...'

ಏನನ್ನೋ ಜಗಿಯುತ್ತಿರುವ, ಮತ್ತು ಹಸಿ ಮೂಳೆಯನ್ನು ಮುರಿಯುತ್ತಿರುವ ಭಯಾನಕ ಶಬ್ದ!

'ಚಪ್... ಚಪ್... ಕ್ರಚ್... ಕ್ರಚ್...'

ಆ ಶಬ್ದವು ಗೋಡೆಯನ್ನು ದಾಟಿ ನನ್ನ ಕಿವಿಗೆ ಅಪ್ಪಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ನನ್ನ ದೇಹದ ರಕ್ತವೆಲ್ಲಾ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿದಂತಾಯಿತು. ಅದು ಯಾವುದೇ ಆಹಾರವನ್ನು ಮೆಲ್ಲುತ್ತಿರುವ ಶಬ್ದವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಹಸಿ ಮಾಂಸವನ್ನು ಹರಿಯುತ್ತಿರುವ, ಮತ್ತು ಹಲ್ಲುಗಳ ನಡುವೆ ಸಿಲುಕಿದ ಹಸಿ ಮೂಳೆಯನ್ನು ಜಗಿದು ಪುಡಿ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಅಮಾನವೀಯ ಸದ್ದು!

ನನ್ನ ಕೈಕಾಲುಗಳು ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಶ್ವೇತನ ಕಥೆ ನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಸುಂಟರಗಾಳಿಯಂತೆ ತಿರುಗುತ್ತಿತ್ತು. 'ತನ್ನದೇ ಹೆಣದ ಮಾಂಸವನ್ನು ತಾನೇ ಕಚ್ಚಿ ತಿನ್ನುವ ಶಾಪ...'.

ನಾನು ಧೈರ್ಯ ತಂದುಕೊಂಡು, ನನ್ನ ಕೋಣೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಕಾರಿಡಾರ್‌ಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟೆ. ಹೊರಗೆ ಮಳೆಯ ಅಬ್ಬರ ಕೊಂಚವೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಗುಡುಗಿನ ಸದ್ದು ಆಗುಂಬೆಯ ಕಾಡನ್ನೇ ನಡುಗಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನು ವಿಶ್ವನಾಥ್‌ನ ಕೋಣೆಯ ಬಾಗಿಲಿನ ಬಳಿ ಹೋದೆ.

ಒಳಗೆ ಆ ಜಗಿಯುವ ಶಬ್ದ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಜೊತೆಗೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ಕೂಡಿದ, ಆದರೆ ವಿಪರೀತ ಭೀಕರವಾದ ಗೊಣಗಾಟ.

"ವಿಶ್ವನಾಥ್! ವಿಶ್ವನಾಥ್!" ನಾನು ಬಾಗಿಲನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಬಡಿದೆ.

ಒಳಗಿನ ಶಬ್ದ ಒಮ್ಮೆಲೇ ನಿಂತಿತು. ಸಂಪೂರ್ಣ ಮೌನ.

ನಾನು ಬಾಗಿಲಿನ ಹಿಡಿಕೆಯನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿದೆ. ಅದು ಒಳಗಿನಿಂದ ಲಾಕ್ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಬಹುಶಃ ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಆ ಹುಚ್ಚುತನದ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಹಾಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಾಗಿಲು 'ಕೀಚಕ್' ಎಂಬ ಸದ್ದಿನೊಂದಿಗೆ ಮೆಲ್ಲನೆ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿತು.

ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಕಗ್ಗತ್ತಲು. ವಿದ್ಯುತ್ ಸಂಪರ್ಕ ಕಡಿತಗೊಂಡಿತ್ತು.

ನಾನು ಮೆಲ್ಲನೆ ಒಳಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟೆ. ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನನ್ನ ಮೂಗಿಗೆ ಬಡಿದದ್ದು ಒಂದು ಘೋರವಾದ, ಹಸಿ ರಕ್ತದ ಮತ್ತು ಕೊಳೆತ ಮಾಂಸದ ವಾಸನೆ! ನನಗೆ ವಾಕರಿಕೆ ಬಂದಂತಾಯಿತು.

"ವಿಶ್ವನಾಥ್... ಎಲ್ಲಿದ್ದೀರಾ?" ನಾನು ನನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ ಫ್ಲ್ಯಾಶ್‌ಲೈಟ್ ಆನ್ ಮಾಡಲು ಬಟನ್ ಒತ್ತಿದೆ.

ಆಗಲೇ ಆಗಸದಲ್ಲಿ ಬೃಹತ್ತಾದ ಮಿಂಚೊಂದು ಹೊಳೆಯಿತು! ಆ ಬೆಳ್ಳನೆಯ, ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಬೆಳಕು ಆ ಭವ್ಯವಾದ ಕೋಣೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ಎರಡು ಸೆಕೆಂಡುಗಳ ಕಾಲ ಬೆಳಗಿಸಿತು. ಆದರೆ ಆ ಎರಡು ಸೆಕೆಂಡುಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಕಂಡ ದೃಶ್ಯ, ನನ್ನ ಜೀವಮಾನವಿಡೀ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುವಂತಹ ಘೋರ ಸ್ವಪ್ನವಾಗಿತ್ತು.

ಕೋಣೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿರುವ ಆ ದುಬಾರಿ ರತ್ನಗಂಬಳಿಯ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಕುಳಿತಿದ್ದ.

ಆದರೆ ಅವನು ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅತಿಮಾನುಷ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಅಗಲವಾಗಿದ್ದವು. ಅವನ ಮುಖ, ಗಡ್ಡ, ಕುತ್ತಿಗೆಯೆಲ್ಲಾ ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಮಿಂದೆದ್ದಿತ್ತು. ಅವನ ಬಲಗೈ, ತನ್ನದೇ ಎಡಗೈಯನ್ನು ಮಣಿಕಟ್ಟಿನ ಬಳಿ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿತ್ತು. ಆತನ ಎಡಗೈಯ ಮುಂಗೈ ಭಾಗದ ಮಾಂಸವನ್ನು ಆತನೇ ತನ್ನ ಹಲ್ಲುಗಳಿಂದ ಕಚ್ಚಿ, ಹರಿದು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದ! ರಕ್ತದ ಮಡುವಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ತನ್ನದೇ ಮಾಂಸವನ್ನು ಆಬಾಲವೃದ್ಧನಂತೆ ಮೆಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದ!!

ಮಿಂಚಿನ ಬೆಳಕಿಗೆ ಆತ ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದ. ಆತನ ಬಾಯಿಂದ ರಕ್ತದ ಜೊಲ್ಲು ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆತನಿಗೆ ನೋವಿನ ಅರಿವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಹಸಿವು, ತಡೆಯಲಾಗದ ನರಕದ ಹಸಿವು ಮಾತ್ರ ಆತನನ್ನು ಆಳುತ್ತಿತ್ತು. ಆತನ ತುಟಿಗಳ ಮೇಲೆ ಒಂದು ವಿಕೃತವಾದ, ತೃಪ್ತಿಯ ಮುಗುಳ್ನಗುವಿತ್ತು.

"ಕಾರ್ತಿಕ್..." ಅವನು ರಕ್ತಸಿಕ್ತ ಬಾಯಿಂದ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದ. "ಇದು... ಇದು ಬೂದಿಯಲ್ಲ ಕಾರ್ತಿಕ್... ಇದು ಬಹಳ ರುಚಿಯಾಗಿದೆ... ನನ್ನ ಹಸಿವು ತೀರುತ್ತಿದೆ ಕಾರ್ತಿಕ್..."

ನಾನು ಭಯದಿಂದ, ಅಸಹ್ಯದಿಂದ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದಿಟ್ಟೆ. ನನಗೆ ಆತನನ್ನು ತಡೆಯುವ ಶಕ್ತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆತ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿ ಉಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.

ಅದೇ ಕ್ಷಣ, ನನ್ನ ಕಣ್ಣು ವಿಶ್ವನಾಥ್‌ನ ಕೋಣೆಯ ಬೃಹತ್ ಗಾಜಿನ ಕಿಟಕಿಯತ್ತ ಹೋಯಿತು.

ಮಳೆಯಿಂದ ತೊಯ್ದಿದ್ದ ಆ ಗಾಜಿನ ಆಚೆ, ಕತ್ತಲ ಕಾಡಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಆಕಾರ ನಿಂತಿತ್ತು. ಅದು ಬೇರಾವುದೂ ಅಲ್ಲ—ವಿಶ್ವನಾಥ್ ತನ್ನ ಕೈಯಾರ ಬಡಿದು ಕೊಂದಿದ್ದ ಆ 'ಕಪ್ಪು ನಾಯಿ'!

ಅದು ಸತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇ? ಅಥವಾ ಅದು ನಾಯಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಸ್ವತಃ 'ಧರ್ಮ'ದ ಸಂಕೇತವೇ? ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು. ಆದರೆ ಅದು ಮಳೆಯಲ್ಲೇ ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿ ನಿಂತು, ತನ್ನ ಹೊಳೆಯುವ ಹಳದಿ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ, ಒಳಗಡೆ ತನ್ನದೇ ಮಾಂಸವನ್ನು ತಾನೇ ತಿನ್ನುತ್ತಿರುವ ಆ ಅಹಂಕಾರಿಯನ್ನು ತಣ್ಣಗೆ, ನಿರ್ವಿಕಾರವಾಗಿ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಶ್ವೇತನ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ನಾಯಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ.

ನಾನು ಕೋಣೆಯ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಹೊರಗಿನಿಂದ ಎಳೆದು ಭದ್ರವಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿದೆ. ಆ ರಾತ್ರಿ ಆ ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಹೋಗುವ ಸಾಹಸವನ್ನು ನಾನು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ನನ್ನ ಕೋಣೆಗೆ ಬಂದು, ಬಾಗಿಲು ಲಾಕ್ ಮಾಡಿ, ಬೆಳಗಾಗುವುದನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತಾ ಕುಳಿತೆ. ಪಕ್ಕದ ಕೋಣೆಯಿಂದ ಆ ಜಗಿಯುವ ಶಬ್ದ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದವರೆಗೂ ಬರುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು.

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎಂಟು ಗಂಟೆಗೆ ಮಳೆ ನಿಂತಿತ್ತು. ಫಾರೆಸ್ಟ್ ರೇಂಜರ್ ಮತ್ತು ಕೆಲವು ಪೋಲೀಸರು ರಸ್ತೆ ತೆರವುಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡು ರಿಸಾರ್ಟ್‌ಗೆ ಬಂದರು. ನಾನು ಅವರನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ವಿಶ್ವನಾಥ್‌ನ ಕೋಣೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದೆ.

ಬಾಗಿಲು ಒಡೆದು ಒಳನುಗ್ಗಿದಾಗ, ನಮಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ವಿಶ್ವನಾಥ್‌ನ ಮೃತದೇಹ ಮಾತ್ರ. ಅತಿಯಾದ ರಕ್ತಸ್ರಾವದಿಂದ ಆತ ಸತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಎಡಗೈಯ ಬಹುಪಾಲು ಮಾಂಸವನ್ನು ಕಚ್ಚಿ ಹರಿಯಲಾಗಿತ್ತು.

ಇನ್ಸ್‌ಪೆಕ್ಟರ್ ಶರ್ಮಾ ಕೋಣೆಯನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತಾ, ರತ್ನಗಂಬಳಿಯ ಮೇಲಿದ್ದ ರಕ್ತದ ಕಲೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಮುಖ ಕಿವುಚಿದರು. "ಇದು ಯಾವುದೋ ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿಯ ಕೆಲಸ, ಮಿಸ್ಟರ್ ಕಾರ್ತಿಕ್," ಅವರು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದರು. "ರಾತ್ರಿ ಮಳೆಯ ಅಬ್ಬರದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಚಿರತೆಯೋ, ಕರಡಿಯೋ ಕಿಟಕಿ ಒಡೆದು ಒಳಬಂದು ದಾಳಿ ಮಾಡಿರಬೇಕು. ಈ ರಿಸಾರ್ಟ್ ಕಾಡಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿದೆ. ಇಂತಹ ಘಟನೆಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯ."

ನಾನು ಕಿಟಕಿಯತ್ತ ನೋಡಿದೆ. ಗಾಜು ಒಡೆದಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಭದ್ರವಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿಯೇ ಇತ್ತು. ನಾನು ಇನ್ಸ್‌ಪೆಕ್ಟರ್‌ಗೆ ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಹೇಳಲು ಬಾಯಿ ತೆರೆದೆ. ಆದರೆ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಆ ಮುದುಕನ ಮಾತು ಮತ್ತು ವಿಶ್ವನಾಥ್‌ನ ವಿಕೃತ ನಗು ನನ್ನ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂತು. ಪೋಲೀಸರಿಗೆ ಶ್ವೇತನ ಪುರಾಣವನ್ನು ಹೇಳಿದರೆ ಅವರು ನನ್ನನ್ನೇ ಹುಚ್ಚನೆನ್ನುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿದಿತ್ತು.

"ಹೌದು ಇನ್ಸ್‌ಪೆಕ್ಟರ್. ಯಾವುದೋ ಕ್ರೂರವಾದ ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿಯೇ ಇರಬೇಕು," ಎಂದು ನಾನು ಸುಮ್ಮನಾದೆ.

ಪೋಲೀಸರು ಮಹಜರು ಮುಗಿಸಿ, ಮೃತದೇಹವನ್ನು ಆಂಬ್ಯುಲೆನ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಸಾಗಿಸಿದರು. 'ಪ್ರಕೃತಿ ವನ' ರಿಸಾರ್ಟ್‌ಗೆ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಬೀಗ ಬಿತ್ತು. ನನ್ನ ರಿವ್ಯೂ ಲೇಖನ ಎಂದಿಗೂ ಪ್ರಕಟವಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಈಗ ಘಟನೆ ನಡೆದು ಆರು ತಿಂಗಳಾಗಿದೆ. ನಾನು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ನನ್ನ ದಿನನಿತ್ಯದ ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪದ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಮಗ್ನನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಆ ರಾತ್ರಿಯ ಘಟನೆಯನ್ನು ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಕನಸೆಂದು ಮರೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಆದರೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ರಾತ್ರಿ ನಾನು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ನನ್ನ ಫ್ಲಾಟ್‌ನ ಕೆಳಗಿನ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಬೀದಿ-ನಾಯಿ ಬೊಗಳುವುದು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಅಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಮೌನ ಆವರಿಸಿದರೆ ಸಾಕು... ನನ್ನ ಬೆರಳುಗಳು ಕೀಬೋರ್ಡ್‌ನ ಮೇಲೆಯೇ ಮರಗಟ್ಟುತ್ತವೆ. ನನ್ನ ಕೋಣೆಯ ಕಿಟಕಿಯ ಹೊರಗೆ, ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ, ಆ ಕಪ್ಪು ನಾಯಿಯ ಎರಡು ಹಳದಿ ಕಣ್ಣುಗಳು ನನ್ನನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿವೆಯೇನೋ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡಲಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ.

ಮತ್ತು ಆ ಮೌನದಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲೋ ದೂರದಿಂದ... 'ಚಪ್... ಚಪ್... ಕ್ರಚ್...' ಎಂಬ ಹಸಿ ಮೂಳೆ ಮುರಿಯುವ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸುವಂತಾಗುತ್ತದೆ.

ಮನುಷ್ಯನ ಅಹಂಕಾರಕ್ಕೆ ಪ್ರಕೃತಿ ನೀಡುವ ಶಿಕ್ಷೆ, ನಮ್ಮ ಆಧುನಿಕ ವಿಜ್ಞಾನದ ಗ್ರಹಿಕೆಗೆ ಎಂದಿಗೂ ನಿಲುಕದ್ದು.